Jedną z rzeczy, które podnoszą mi ciśnienie, jest trwająca obecnie kampania społeczna, wmawiająca nam, jak dobrze byłoby, gdybyśmy wszyscy jeździli o 10 kmh wolniej.*
W jednym ze spotów zapewnia się nas, że gdyby jechać 10 kmh wolniej, nic złego by się nie stało.
Moja odpowiedź:
Gdyby jechać o 10 kmh SZYBCIEJ, durny bekart wciąż byłby na chodniku, a samochód przejechałby obok niego bezpiecznie.
W takim wypadku 10 kmh rzeczywiście może uratować życie.
W drugim spocie następuje wyliczanka dzieci poniżej dziesiątego roku życia, które zgnięły na przejściach dla pieszych. Dramatycznym zdjęciom towarzyszą wizerunki załamanych rodziców, którzy utracili swoje pociechy.
Moja odpowiedź:
Drogi rodzicu. Jeśli nie umiesz nauczyć swojego dzieciaka, że przed wejściem na jezdnię należy się zarzymać, patrzeć w lewo, prawo i znów w lewo, a wchodzić - nawet na zebrę - tylko i wyłącznie wtedy, gdy nic nie jedzie... Otóż jeśli tego nie umiałeś, to według mnie jesteś winny śmierci swojego nieletniego dziecka, którego zresztą opiekunem prawnym byłeś w chwili wypadku. Tak, myślę, że masz na rękach krew własnej latorośli. Uważam, że powinieneś być przesłuchiwany przez prokuaturę na okoliczność niedopełnienia obowiązków, a nie pokazywać się w telewizji.
Miłych snów.
Tak naprawdę problem nie leży w 10 kmh, czy w nieodpowiedzialnych rodzicach. I tu właśnie dochodzę do największej manipulacji, jakiej próbują dokonać autorzy kampanii.
Chodzi o to, że śmiertelnych wypadków nie powodują ludzie jadący o 10 kmh za szybko. Takie zdarzenia powodują ci, którzy cisną 110 na ograniczeniu do pięćdziesięciu. Którzy jeżdżą jak posłowie - za szybko i w mniemaniu własnej bezkarności. Albo - również jak niektórzy posłowie i gros polityków lokalnego szczebla - jadą na bani. To oni są mordercami, nie zwykli ludzie, którzy na ograniczeniu do 50 pojechali 59 kmh. A oni mają głęboko w dupie wszystkie kampanie społeczne.
------------------------
* Kiedy piszę "my", man na myśli "wy". Ja już nie wsiadam za kółko. Samochody są za drogie w utrzymaniu, a na drogach jest za dużo wariatów i zbyt niebezpiecznie.
piątek, 8 listopada 2013
czwartek, 7 listopada 2013
środa, 30 marca 2011
Jak ja lubię się tłumaczyć z tego, co napisałem...
Strumyczek hatemaili jakoś wysechł ostatnio - myślę, że z dwóch powodów: rzadziej piszę recenzję, a jak już napiszę, to dzieci specjalnej troski dostały wreszcie możliwość bezpośredniego komentowania tekstów - ale od czasu do czasu wciąż trafiają się perełeczki wszelakie.
Tym razem, dla odmiany, w sensowny zarzut.
Recenzja "300" - za długa, przegadana, do tego w większości stanowi niedporacowaną lekcję z historii na poziomie podstawówki, a za mało w niej recenzowania. No i kogo obchodzi, że film akcji na kanwie komiksu zawiera jakieś głupie nieścisłości historyczne?
Spróbuję odpowiedzieć.
Za długa? Ok, nie ma czegoś takiego, jak górny limit wyrazów na filmwebie (wiem, bo pytałem weryfikatorkę). Jeśli czytelnik nie potrafi się skupić na tych parę minut, potrzebnych na przeczytanie jakiegoś 1000 wyrazów (czyli mniej więcej dwóch stron czasopisma, takich z obrazkami) to proponuję w ogóle odpuścić sobie czytanie jakichkolwiek recenzji, i ograniczyć się do liczenia gwiazdek w ocenie.
Co to wyszukiwania historycznych bzdur... Było kilka powodów, dla których zdecydowałem się na napisanie tego fragmentu tekstu. Po pierwsze, reżyser "Czystu", Snyder, podobno chwalił się, że jakiś amerykański historyk pogratulował mu dokładności historycznej w tym filmie. Owszem, być może to tylko paskudna plotka, może Snyder nie oszukuje nikogo i nikomu nie wmawia, że stworzył film zgodny z naszą wiedzą o antyku - ostatecznie, różne bzdury trolle piszą w internecie. Mimo to uznałem, że ktoś musi napisać taką recenzję, zawierającą choćby uproszczoną lekcję historii. Bo historia to wredna suka. Gdy się jej nie trzyma na krótkiej smyczy, zaraz czytamy o "polskich obozach koncentracyjnych". Jeśli nikt nie szarpnie za łańcuch "300", to w świadomości widzów utworzy się całkowicie błędny obraz Sparty i Kserksesa. Jeśli nie będziemy zaznaczać, że pewne historie są wyssane z palca, za jakieś dwadzieścia lat będę mógł przeczytać, że Hitler i von Jungingen byli gitarzystami Led Zeppelin.
And now: begone and don't disturb my slumber!
Tym razem, dla odmiany, w sensowny zarzut.
Recenzja "300" - za długa, przegadana, do tego w większości stanowi niedporacowaną lekcję z historii na poziomie podstawówki, a za mało w niej recenzowania. No i kogo obchodzi, że film akcji na kanwie komiksu zawiera jakieś głupie nieścisłości historyczne?
Spróbuję odpowiedzieć.
Za długa? Ok, nie ma czegoś takiego, jak górny limit wyrazów na filmwebie (wiem, bo pytałem weryfikatorkę). Jeśli czytelnik nie potrafi się skupić na tych parę minut, potrzebnych na przeczytanie jakiegoś 1000 wyrazów (czyli mniej więcej dwóch stron czasopisma, takich z obrazkami) to proponuję w ogóle odpuścić sobie czytanie jakichkolwiek recenzji, i ograniczyć się do liczenia gwiazdek w ocenie.
Co to wyszukiwania historycznych bzdur... Było kilka powodów, dla których zdecydowałem się na napisanie tego fragmentu tekstu. Po pierwsze, reżyser "Czystu", Snyder, podobno chwalił się, że jakiś amerykański historyk pogratulował mu dokładności historycznej w tym filmie. Owszem, być może to tylko paskudna plotka, może Snyder nie oszukuje nikogo i nikomu nie wmawia, że stworzył film zgodny z naszą wiedzą o antyku - ostatecznie, różne bzdury trolle piszą w internecie. Mimo to uznałem, że ktoś musi napisać taką recenzję, zawierającą choćby uproszczoną lekcję historii. Bo historia to wredna suka. Gdy się jej nie trzyma na krótkiej smyczy, zaraz czytamy o "polskich obozach koncentracyjnych". Jeśli nikt nie szarpnie za łańcuch "300", to w świadomości widzów utworzy się całkowicie błędny obraz Sparty i Kserksesa. Jeśli nie będziemy zaznaczać, że pewne historie są wyssane z palca, za jakieś dwadzieścia lat będę mógł przeczytać, że Hitler i von Jungingen byli gitarzystami Led Zeppelin.
And now: begone and don't disturb my slumber!
poniedziałek, 14 marca 2011
Prawo serii?
Zabawne...
Kilka lat temu jednym z moich marzeń z półki "kiedy już mnie będzie na to stać" była wycieczka do Nowego Orleanu i dogłębne zapoznanie się między innymi z French Quarter.
Jebnęła Katrina.
W zeszłym roku uznałem, że nie zamierzam przeżywać kolejnej powodzi w nadwiślańskim kraju i że wyjadę na wczesne wakacje do Tunezji albo Egiptu.
Jebnął Facebook i Twitter. (Serio, w niektórych zachodnich mediach właśnie FB i Twitter przyznają się do wywołania i podtrzymania rewolucji).
Od dawna fascynuje mnie Japonia. Skoro Egipt i okolice wypadły z turystycznej gry, zacząłem nieśmiało myśleć o wycieczce do krainy samurajów i Toyoty.
Jebnęły Richtery, jebnęły rady.
Postanowiłem obniżyć sobie poprzeczkę.
W tym roku na wakacje chciałbym się wybrać na wycieczkę do Warszawy. Pozwiedzać okolice ulicy Wiejskiej, w szczególności 4/6/8.
Kilka lat temu jednym z moich marzeń z półki "kiedy już mnie będzie na to stać" była wycieczka do Nowego Orleanu i dogłębne zapoznanie się między innymi z French Quarter.
Jebnęła Katrina.
W zeszłym roku uznałem, że nie zamierzam przeżywać kolejnej powodzi w nadwiślańskim kraju i że wyjadę na wczesne wakacje do Tunezji albo Egiptu.
Jebnął Facebook i Twitter. (Serio, w niektórych zachodnich mediach właśnie FB i Twitter przyznają się do wywołania i podtrzymania rewolucji).
Od dawna fascynuje mnie Japonia. Skoro Egipt i okolice wypadły z turystycznej gry, zacząłem nieśmiało myśleć o wycieczce do krainy samurajów i Toyoty.
Jebnęły Richtery, jebnęły rady.
Postanowiłem obniżyć sobie poprzeczkę.
W tym roku na wakacje chciałbym się wybrać na wycieczkę do Warszawy. Pozwiedzać okolice ulicy Wiejskiej, w szczególności 4/6/8.
sobota, 26 lutego 2011
Nienawidzę musicali
Są ludzie, którzy moje niesławne recenzje "Predatora" i "Conana" traktują ze śmiertelną powagą. W sumie: ich problem.
Niemniej, dla tych mniej zakutych we własnych, ciasnych umysłach, chciałbym pokazać, że kiedy oni widzą swoje ulubione, kultowe, epickie filmy z Arniem, ja widzę mniej więcej coś takiego:
Albo takiego:
A co do nigdy nie napisanej recenzji "Terminatora 2"...
----------------------------
Więcej na http://www.jonandal.com/index.html Na przykład musicalowa wersja "Listy Schindlera".
Niemniej, dla tych mniej zakutych we własnych, ciasnych umysłach, chciałbym pokazać, że kiedy oni widzą swoje ulubione, kultowe, epickie filmy z Arniem, ja widzę mniej więcej coś takiego:
Albo takiego:
A co do nigdy nie napisanej recenzji "Terminatora 2"...
----------------------------
Więcej na http://www.jonandal.com/index.html Na przykład musicalowa wersja "Listy Schindlera".
sobota, 19 lutego 2011
Nie chcę już żyć na tej planecie, cz. 3
Mnóstwo tekstu, w przerażającym, obcym języku:
http://www.openthefuture.com/2011/02/fears_of_teratocracy.html
Interesujący fragment:
"Democracy is defined by how you lose, not (just) how you win.
The real test of whether a society that uses a plebiscite to determine leadership is really a democracy is whether the losing party accepts the loss and the legitimacy of their opponent's victory. This is especially true for when the losing party previously held power. Do they give up power willingly, confident that they'll have a chance to regain power again in the next election? Or do they take up arms against the winners, refuse to relinquish power, and/or do everything they can to undermine the legitimacy of the opposition's rule?
The last bit is possibly the most important. It's easy to see that a political faction unleashing civil conflict or refusing to give up power after an election loss is anti-democratic. The line between "appropriately tough attacks on an opponents' policies" and "attacks on the legitimacy of the opponent," however, can be somewhat more difficult to recognize."
http://www.openthefuture.com/2011/02/fears_of_teratocracy.html
Interesujący fragment:
"Democracy is defined by how you lose, not (just) how you win.
The real test of whether a society that uses a plebiscite to determine leadership is really a democracy is whether the losing party accepts the loss and the legitimacy of their opponent's victory. This is especially true for when the losing party previously held power. Do they give up power willingly, confident that they'll have a chance to regain power again in the next election? Or do they take up arms against the winners, refuse to relinquish power, and/or do everything they can to undermine the legitimacy of the opposition's rule?
The last bit is possibly the most important. It's easy to see that a political faction unleashing civil conflict or refusing to give up power after an election loss is anti-democratic. The line between "appropriately tough attacks on an opponents' policies" and "attacks on the legitimacy of the opponent," however, can be somewhat more difficult to recognize."
wtorek, 1 lutego 2011
Sweet dreams
Temat "Zmierzchu" jakoś wciąż do mnie powraca. Ostatnio w formie pytania: po co w ogóle powstało takie gówno?
Pozwolę sobie odpowiedzieć: z powodu marzeń. Ta koncepcja najwyraźniej sprawia naszemu społeczeństwu coraz większy problem.
O czym marzycie, drodzy czytelnicy? O lepszej pensji? O wakacjach w jakimś egzotycznym miejscu? O własnym mieszkaniu? Lepszym telewizorze, niż ma sąsiad?
Mój dziadek przez wiele lat twierdził, że jego marzeniem jest polonez - zawsze chciał mieć takie auto. Co ciekawe, jeździł wtedy fordem, a jako samochód rezerwowy trzymał fiata 125p. Uważałem to za niewłaściwe. Co to za marzenia, które można tak łatwo zrealizować? Jeśli się zastanowić, to moje zgadywanki z powyższego akapitu w większości można porównać ze snami o nowym polonezie - to tylko kwestia skali finansowej. Te marzenia da się kupić i to wcale nie za jakieś ciężkie miliony. Cholera, tak naprawdę to nawet nie są marzenia; to cele, które można sobie postawić, do których można dążyć, ale żeby śnić o tym po nocach? Uważam, że istoty ludzkie stać na więcej, mało, powinny wyżej ustawiać poprzeczkę.
Nie ma sensu się rozdrabniać. Jak marzyć, to na całego. Chcę mieć taki dom, żeby od najbliższego sąsiada dzieliło mnie co najmniej 15 kilometrów. Chcę mieć w garażu DeTomaso Panterę i Lamborghini Countach. Chcę napisać scenariusz do komiksu (tudzież noweli graficznej), który przebije "Transmetropolitan" i "Watchmen" razem wziętych. Chcę nauczyć się grać na perkusji i być równie dobrym, co Bonham, Bozio, czy Moon. Chcę opracować recepturę na doskonałą whisky, a następnie chcę zacząć ją produkować. Chcę sklonować sobie mamuta - ale takich rozmiarów, żeby był niewiele większy od owczarka niemieckiego. Chcę zdobyć licencję wyścigową i zostać mistrzem GT. Chcę kochać się z Summer Glau. I Mają Włoszczowską. Jednocześnie. Na orbicie okołoziemskiej, w stanie nieważkości.
Musiałem zrobić sobie przerwę na szklankę zimnej wody. W każdym razie, ludzie, którzy nie rozumieją po co powstał "Twilight", zapomnieli o co chodzi w marzeniach. "Zmierzch" stworzono dla dziewcząt, które marzą o chłopakach, będących... no cóż... całkiem jak dziewczyny. I nie widzę w tym nic złego - tylko chciałbym zauważyć, że dziewczyny mające za partnerów taki typ faceta powinny być przygotowane na to, że to one będą przed każdym wyjściem czekać, aż ich druga połowa poprawi fryzurę, skoryguje pęsetą brwi, nałoży błyszczyk i w ogóle spędzi co najmniej 45 minut przed lustrem. A na końcu pokłóci się o to, kto zużył ostatnie waciki.
A film "Twilight" i tak jest fatalny pod każdym liczącym się dla mnie względem. Niezależnie od tego, jak bardzo pomaga dziewczętom snuć marzenia.
Pozwolę sobie odpowiedzieć: z powodu marzeń. Ta koncepcja najwyraźniej sprawia naszemu społeczeństwu coraz większy problem.
O czym marzycie, drodzy czytelnicy? O lepszej pensji? O wakacjach w jakimś egzotycznym miejscu? O własnym mieszkaniu? Lepszym telewizorze, niż ma sąsiad?
Mój dziadek przez wiele lat twierdził, że jego marzeniem jest polonez - zawsze chciał mieć takie auto. Co ciekawe, jeździł wtedy fordem, a jako samochód rezerwowy trzymał fiata 125p. Uważałem to za niewłaściwe. Co to za marzenia, które można tak łatwo zrealizować? Jeśli się zastanowić, to moje zgadywanki z powyższego akapitu w większości można porównać ze snami o nowym polonezie - to tylko kwestia skali finansowej. Te marzenia da się kupić i to wcale nie za jakieś ciężkie miliony. Cholera, tak naprawdę to nawet nie są marzenia; to cele, które można sobie postawić, do których można dążyć, ale żeby śnić o tym po nocach? Uważam, że istoty ludzkie stać na więcej, mało, powinny wyżej ustawiać poprzeczkę.
Nie ma sensu się rozdrabniać. Jak marzyć, to na całego. Chcę mieć taki dom, żeby od najbliższego sąsiada dzieliło mnie co najmniej 15 kilometrów. Chcę mieć w garażu DeTomaso Panterę i Lamborghini Countach. Chcę napisać scenariusz do komiksu (tudzież noweli graficznej), który przebije "Transmetropolitan" i "Watchmen" razem wziętych. Chcę nauczyć się grać na perkusji i być równie dobrym, co Bonham, Bozio, czy Moon. Chcę opracować recepturę na doskonałą whisky, a następnie chcę zacząć ją produkować. Chcę sklonować sobie mamuta - ale takich rozmiarów, żeby był niewiele większy od owczarka niemieckiego. Chcę zdobyć licencję wyścigową i zostać mistrzem GT. Chcę kochać się z Summer Glau. I Mają Włoszczowską. Jednocześnie. Na orbicie okołoziemskiej, w stanie nieważkości.
Musiałem zrobić sobie przerwę na szklankę zimnej wody. W każdym razie, ludzie, którzy nie rozumieją po co powstał "Twilight", zapomnieli o co chodzi w marzeniach. "Zmierzch" stworzono dla dziewcząt, które marzą o chłopakach, będących... no cóż... całkiem jak dziewczyny. I nie widzę w tym nic złego - tylko chciałbym zauważyć, że dziewczyny mające za partnerów taki typ faceta powinny być przygotowane na to, że to one będą przed każdym wyjściem czekać, aż ich druga połowa poprawi fryzurę, skoryguje pęsetą brwi, nałoży błyszczyk i w ogóle spędzi co najmniej 45 minut przed lustrem. A na końcu pokłóci się o to, kto zużył ostatnie waciki.
A film "Twilight" i tak jest fatalny pod każdym liczącym się dla mnie względem. Niezależnie od tego, jak bardzo pomaga dziewczętom snuć marzenia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)