wtorek, 11 marca 2014

Laugh, you bastards, laugh!

Ostatnio miałem wrażenie, że moje poczucie humoru uległo atrofii.

Chyba codziennie w telewizji można trafić na jakiś kabaret. I żaden z nich mnie nie śmieszy.
W pierwszej chwili sądziłem, że może to kwestia powtórek - zarówno Polsat, jak i TVP lubuje się w puszczaniu tych samych nocy, klubów, pojedynków, improwizacji i masturbacji kabaretowych. W kółko to samo - skecze Moralnego Niepokoju już mnie doprowadzają do furii, a jak ktoś powie cokolwiek o harataniu w gałę w mojej obecności, może liczyć, że coś twardego haratnie go w jądra.

Jednak szybko doszedłem do wniosku, że ciągłe powtórki nie są największym problemem. Materiał, który nie jest całkowicie wyeksploatowany też mnie nie śmieszy.

Obecnie przychylam się do teorii, że to artyści się wypalili.

Dawniej kabaret pisał materiał, wykorzystywał go w występach na żywo, a w telewizji pokazywał się rzadko. Kiedy uzbierali dość pomysłów, tworzyli nowe skecze, układali nowy program i było dobrze.
Teraz kabaret jest zakontraktowany na produkowanie materiału niczym na jakiejś upiornej linii montażowej. Trzeba pisać coś do "Dzięki Cthulhu już weekend", trzeba pisać kabaretowe kluby, trzeba występować przy każdej okazji, nie ma kiedy spać i zresetować mózgu... Współczuję przepracowanym kabareciarzom, ale nie zmienia to faktu, że chcę dać im w kość, żeby wreszcie się trochę opamiętali.

Tutaj wyjaśnię, że moje poczucie humoru wciąż jakoś funkcjonuje. Wiem, że problem tkwi w polskich kabaretach, a nie w mojej głowie.


Tak, właśnie dzięki Titusowi - a dokładniej dzięki show "Voice in my head" wiem, że wciąż są rzeczy, które mnie bawią. I to bardzo.
Przy okazji Christopher Titus dał mi do ręki broń przeciw polskim kabaretom.
Według Titusa jest niezawodny sposób, aby doprowadzić kabareciarza do szału albo załamania nerwowego:
- Iść na występ na żywo.
- Zająć miejsce w pierwszym rzędzie.
- Kiwać głową z możliwie pogardliwą miną.
- Przez całe show nie uśmiechnąć się ani razu.
Plan jest genialny i piękny w swojej prostocie. Prawie nie mogę się doczekać, czy odniesie sukces.

Jest tylko jeden szkopuł: wciąż trzeba zapłacić za bilety. Kabaret i tak na mnie zarobi.

No cóż, chwilowo nie mogę pozwolić sobie na rozrzutność. Ale jeśli ktoś z Was zastosuje się do powyższej metody - dajcie znać, jak poszło. Bardzo jestem ciekaw, jak wygląda pan Górski, albo pan Wójcik, gdy w pierwszym rzędzie jest ktoś wyraźnie znudzony jego wtórnością.

środa, 5 marca 2014

Co do wydarzeń bieżących...

O co tyle krzyku z tą całą Ukrainą?
Rozwiązanie problemu jest proste - wysłać na Krym tych, którzy twierdzą, że w 1981 roku Polsce nie groziła interwencja zbrojna wojsk radzieckich*. Oni wytłumaczą Ukraińcom, że Rosja to tylko w gębie jest taka mocna i nie ma się czym przejmować. Te okręty i wojska tylko przypadkiem są w okolicy. A z takimi Czechami, Afgańczykami, Gruzinami - nie warto na te tematy rozmawiać.
Ukraińcy się uspokoją i znowu w ich kraju zapanują pokój, jedność, dobrobyt i tolerancja.

Z kolei tym, którzy słabo pamiętają, czym kończą się afery na Krymie, przypomnę muzycznie:





-------------------
* Nie twierdzę, że stan wojenny był w jakimkolwiek sensie "dobry". Mówię tylko, że wtedy był następujący wybór: Polskę mogły terroryzować wojska radzieckie, albo polskie.

czwartek, 27 lutego 2014

Rise and fall of Kripke

Dawno temu, w telewizji trafiłem na serial "Supernatural". Pierwszy odcinek, jaki widziałem, był czarno-biały. Już to przykuło moją uwagę. Drugim haczykiem, na który się złapałem, był samochód - olbrzymi chevy, jakiego nie było w innych serialach. Szybko przekonałem się, że dialogi są niezłe, fabuła taka sobie, muzyka - w pierwszych sezonach - zajebista, a patrzeć można, według indywidualnych upodobań, na bohaterów, czyli dwóch ślicznych chłopców, albo na gościnnie występujące dziewczyny (moją ulubienicą była blondwłosa Ruby).

Przez pewien czas oglądałem "Supernaturala" z przyjemnością. Zaczynając od siódmego sezonu, przyjemność zdechła, zostało przyzwyczajenie. Teraz nawet tego nie ma. Cały ten bajzel z aniołami i demonami znudził mnie już jakiś czas temu. Ale! Warto wspomnieć, że serial zaczął obiżać loty po tym, jak z ekipy wypisał się jego twórca, Eric Kripke.

Kiedy zobaczyłem, że Kripke stworzył następny serial, "Revolution", byłem co najmniej ciekaw efektów.

Pierwszym sygnałem ostrzegawczym było nazwisko J.J. Abramsa - nic firmowane przez tego pana nie przypadło mi dotąd do gustu. Ale co tam, pomyślałem, stary dobry "lens-flare J.J." jest tylko producentem. Może nie będzie tak źle.

A jednak.

Nie wytrzymałem do końca pierwszego odcinka.

Pewnie jestem niesprawiedliwy. Możliwe, że dałem się zwieść pierwszym wrażeniom. Może "Revolution" jest solidnym serialem. Ale i tak nie dam mu drugiej szansy.

Serial jest postkurwapokaliptyczny.
Problem z apokalipsą polega na tym, że aby stanowiła dobre tło dla opowieści, trzeba ją solidnie przemyśleć. Co dostajemy tutaj?

Pewnego dnia gaśnie prąd. Jeden facet coś wie na ten temat - podejrzewam, że jest jednym z ważniejszych bohaterów - wszystkie interesujące dane trzyma na pendrivie, ale z widzami nie zamierza się nimi dzielić. Prądu brak, samoloty spadły z nieba, auta przestały działać, lodówki nie chłodzą, Facebook zdechł, Zuckerberg sprzedaje gołębie pocztowe*, rząd się rozpadł, cywilizacja cofnęła się o dwieście lat**.

Kiedy jakiś pseudo-warlord wjechał do wioski, w której od piętnastu lat wegetuje rodzina gościa od pendrive'a, wyłączyłem telewizor.

Zacznijmy od tego, co stało się z prądem.
Zniknął? Jak? EMP? Jeśli tak, to zdycha elektronika, świat dostaje lekkiej czkawki, ale wcześniej czy później wszystko wraca do normy. Lodówki zaczną działać już na drugi dzień, elektrownie wciąż będą funkcjonować, infrastruktura wciąż istnieje, jest mnóstwo ludzi, którzy potrafią naprawić to, co się zepsuło, nie straciliśmy w trzy sekundy całej, nagromadzonej w cywilizacyjnym rozwoju wiedzy, struktury rządowe nie rozpłyną się w chwilowej ciemności. Prezydent dalej jest prezydentem, dalej istnieje wojsko, broń palna dalej działa. Wciąż mamy policję i straż pożarną. Naprawdę, awaria samochodów, sieci komórkowych i Facebooka to nie jest Apokalipsa. To najwyżej niedogodność.

Z kolei, jeśli w jakiś magiczny sposób zmieniły się prawa fizyki, uniemożliwiając przepływ elektronów, wszyscy zginęliśmy. Przestały funkcjonować nasze mózgi i reszta układu nerwowego. Koniec serialu, zanim się nawet zaczął.

Dopuszczam możliwość, że idea za serialem jest właśnie taka, że widz ma się zaciekawić i oglądać, żeby rozwiać powyższe wątpliwości. Ale dopuszczam też możliwość, że serial jest chujowo napisany, z leniwie wykoncypowaną apokalipsunią (na miano Apokalipsy z dużej litery to nie zasługuje).

Niestety, jestem już za stary, żeby dawać kiepskim serialom drugie szanse. Nawet dobre seriale nie mają u mnie taryfy ulgowej. "Breaking Bad" przestałem oglądać, gdy zdechł Gus Fring i uznałem, że to koniec historii, a cokolwiek pojawi się w następnych sezonach, będzie tylko odcinaniem kuponów.

I tak wracam do szukania serialu, któremu warto poświęcać czas...

Hmm... Na horyzoncie majaczą "Black Sails"... Pożyjemy, zobaczymy.

-------------------------
*No dobrze, to zmyśliłem. Ale to dobre pytanie, czym, po apokalipsie, zajmą się ludzie, którzy podbili nasz elektryczny kapitalizm? Nie sądzę, aby siedzieli z założonymi rękami.
** Słowa twórców serialu. To tylko dowodzi, jak "dobrze" znają historię. Styl życia i sytuacje geopolityczną, jakie pokazują w swoim serialu, mogły mieć miejsce trzysta do dwustupięćdziesięciu lat temu, i to tylko w bardziej odludnych zakątkach Ziemi. Jak na przykład Dziki Zachód.

poniedziałek, 24 lutego 2014

Drink responsibly p.3

Dzisiaj w Klubie AA bourbon z colą.

Nie wiem, po co ktoś chciałby mieszać jedno z drugim, ale skoro już sie stało, to niech przynajmniej gra ZZ Top.


środa, 19 lutego 2014

How hard can it be...

... to make a decent, fuckin' car-show?

Program Top Gear oglądałem od lat dziewięćdziesiątych - okaleczoną wersję, nadawaną na BBC World. Od razu zakochałem się w Top Gearze.
Byłem fanem programu, zanim Clarkson z niego odszedł. Potem z przyjemnością oglądałem, jak samochody przedstawiał Tiff, Vicky i Quentin. Potem było ciężko - Top Gear zdechł. Pojawił się Fifth Gear, ale nie miałem jak go odbierać...
Potem Clarkson wrócił. Dokooptował Maya i Hamstera. Było tak pięknie.
Samochody za 100 funtów. Porshaki za tysiąc pięćset. Toybota. SLR vs. Transport Publiczny. USA w autach za tysiąc dolców. Boliwia. Schumi, udający Stiga.

I tylko jedno bolało: jakim cudem BBC uznało, że show z ćwierćmiliardową publicznością - plus Cthulhu wie ilu pirackich widzów na torrentach - zasługuje na jakieś sześć epizodów rocznie. Ale wciąż byłem fanem.

Aż do bieżącego roku.

Panująca w BBC kreatywna zapaść dosięgnęła mojego ukochanego programu. Niestety, nie jestem w stanie patrzeć, jak dwóch starszych i jeden starzejący się pan (mimo wybielonych zębów i farbowanych włosów - widać wiek) zachowują się niczym postacie z kreskówki.

Rozumiem, że TG nie jest już prawdziwym programem motoryzacyjnym. Takim jest Fifth Gear. Ale jako show rozrywkowe, show panów Wilmana i Clarksona postanowiło sobie obniżyć poprzeczkę. Tak nisko, że nie da się na to patrzeć i nie myśleć, że prezenterów telewizyjnych w pewnym wieku należy poddawać obowiązkowej eutanazji.

W takim razie, co robić, jeśli ma się we krwi trochę benzyny? Przecież samochody mogą być zabawne. Mogą być przygodą. Czy jest na sali ktoś, kto potrafi się bawić motoryzacją i nie musi przy tym grać według scenariusza do Dobranocki?

Enter Freiburger and Finnegan.
Enter Roadkill.

Jest w USA taki magazyn, co się zwie Hot Rod. Są z nim związani panowie Freiburger i Finnegan. Którzy robią niskobudżetową, internetową telewizję. Na cholernym YouTube.

Chciałem podać bezpośredni link, ale najwyraźniej jestem zbyt pijany, bo nie potrafię sobie z tym poradzić. Muszę ograniczyć się do tego:

- Wejdź na YouTube
- W wyszukiwarce wpisz ROADKILL EPISODE
- Enjoy.

Odcinki wychodzą mniej więcej co miesiąc. Czasem panowie po prostu katują jakieś auta, a czasem robią prawdziwego roadtripa - na przykład wsiadają w stare Ranchero i jadą z Californii na Alaskę. Mimo budżetu i medium - jakością dorównują profesjonalnej telewizji (a takie TVN Turbo przerastają).

Ostrzegam - to Amerykanie. Nie ma tego brytyjskiego humoru, który dominował w dawnych odsłonach Top Gear, ale z pewnością Roadkill ogląda się przyjemniej, od wymuszonych, zmęczonych, infantylnych wypocin Clarksona i spółki. Ale jeśli ktoś chce zobaczyć, jak to jest jechać tysiąckonnymi hotrodami przez trzy stany - i ile rzeczy może pójść nie tak - nie ma lepszego show. A co jest najpiękniejsze? Nie trzeba mieć dostępu do BBC, ani nie trzeba piratować epizodów. Wszystko jest za darmo, legalnie, wystarczy tylko oglądać.

Na koniec zacytuję - w luźnym tłumaczeniu - Freiburgera, tak, żebyście wiedzieli, czego się spodziewać:

Nie uważam, że wszyscy powinni być mechanikami, ale jeśli jakiś facet nie potrafi wytłumaczyć działania silnika czterosuwowego, kwestionuję jego męskość.

wtorek, 18 lutego 2014

Drink responsibly p.2

Dzisiaj w Klubie Anonimowych Audioholików serwujemy sake:



.
.
.
.
.
... miał być Tak Matsumoto, ale znaleźć coś w jego oryginalnej wersji jest zaskakująco trudno. Cóż, zdrowie!