Co tam dzisiaj na moim ulubionym serwisie informacyjnym TVN24?
- Potroili liczbę zwolenników Rosji
w Donbasie? Sondaż a "referendum"
Znak zapytania i cudzysłów w jednym nagłówku - brakuje jeszcze jakiejś emocjonalnej przydawki i nagroda Dziennikarskiego Buraka Dekady gwarantowana.
- Kanada: Agresja reżimu Putina nie pozostanie bez odpowiedzi
Biedni Rosjanie będą musieli jakoś poradzić sobie bez syropu klonowego i koncertów Celine Dion.
- Polska armia reaguje na kryzys na Ukrainie. Poszuka 10 tys. ochotników
Bo nic nie zapewnia zwycięstwa tak, jak 10 tysięcy maniaków, którzy nie mają pojęcia o dyscyplinie, nie przeszli szkolenia, nie znają się na nowoczesnym sprzęcie wojskowym... ale chcą sobie postrzelać do Ruskich.
- Siostra Beyonce zaatakowała Jay'a Z? Ciosy i szarpanina w windzie
Na Cthulhu, wprost nie mogę się doczekać, muszę wiedzieć wszystko o siostrze Beyonce, o windach i szarpanianach w windach. BTW, kolejny znak zapytania.
- Pawłowicz: W imieniu bydła oczekuję przeprosin od Bartoszewskiego
Przynajmniej już wiem, kto jest docelowym elektoratem pani Pawłowicz.
- Mniej rosyjskich turystów w Polsce? Hotelarz z Zakopanego: Jak popiera Putina, to podziękujemy
To będzie miało tragiczne skutki dla polskiej turystyki. Ponieważ, jak wiadomo, Nowi Ruscy przyjeżdżają na Krupówki szpanować półlegalnie zarobionymi milionami baksów - Kreta? Majorka? Lazurowe Wybrzeże? A job waszu mać, my lublju Zakopane!
Aha - trzeci znak zapytania.
- Nie zbadali pacjenta, bo w weekend nie wolno? Ujawniamy nagrania, NFZ chce wyjaśnień
Po pierwsze, dobrze że dziennikarz zaznacza fakt ujawniania nagrań - czytelnik mógłby się nie połapać, że takie zdarzenie ma miejsce. Od razu widać zalety uniwersyteckiego wykształcenia. Do tego obowiązkowy znak zapytania - job well done.
- Zamgławiacze sadownicze przyczyną karambolu na S8?
I brzozy! I trotyl! I w ogóle! Hańba!
Już nie chce mi się liczyć, który to znak zapytania.
- 130 osób chciało stać w kolejce do mięsnego. Wybrali dziewięć
Jak ktoś chce zobaczyć przekrój społeczeństwa w kolejce, to wystarczy, że spróbuje terminowo opłacić podatek od nieruchomości i haracz za wywóz śmieci w Krakowie - trzy kasy, z czego dwie czynne, a jedna z nich tylko w teorii - bo ma przerwę na kawusię, a w ogóle, to tutaj opłaty z wydziału komunikacji, proszę iść na koniec kolejki. I co z tego, że kończy się zewnątrz? Deszcz pada? No to już nie nasza wina, prawda?
Przy okazji - kolejne 130 osób kwalifikuje się do leczenia psychiatrycznego, albo przynajmniej pieprznięcia gazrurką w potylicę.
- Najpierw głosowali na PO, potem Ruch Palikota. "Oni teraz zagłosują na Janusza Korwina-Mikke"
Co za niewierni Oni. Przecież Oni powinni trzymać się wciąż tego samego ugrupowania, na które już raz oddali głos, nieważne, jak bardzo to ugrupowanie spierdoliło swoją szansę. Raz oddany głos jest jak ślub, tylko rozwodu nie można dostać. Tak działa demokracja, nieprawdaż?
- Psychiatra: Amputacja kończyn wywołała u Pistoriusa silne zaburzenia
Proszę, trzeba aż zostać psychiatrą, żeby dojść do takich wniosków. Ponownie wychodzą na jaw zalety uniwersyteckiego wykształcenia.
Na ten ostatni o mało nie kliknąłem - byłem ciekaw, co za psychiatryczny autorytet ośmielił się wystawić tak odważną i niespodziewaną diagnozę. Jednak wytrwałem w wierze i nie kliknąłem. Czego i Wam życzę.
wtorek, 13 maja 2014
czwartek, 8 maja 2014
Ptaki i ludzie
Znałem co najmniej dwie dziewczyny, które uwielbiały gołębie.
Obie miały lekkie kompleksy na punkcie nie pochodzenia z Krakowa tylko z sąsiedniej miejscowości. Obie reprezentowały wszystkie wady kogoś, kto przyjechał do większego miasta na studia i pozuje na stałego mieszkańca.
Mike Tyson zajmował się hodowlą gołębi.
Ja nie cierpię gołębi. Co najmniej dwa razy zderzyłem się z takim obrzydliwym ptaszyskiem na Rynku Krakowskim. Widziałem, jak w grupce gołębi kilka większych osobników zadziobało mniejszego. Ptaszek pokoju, nie ma co.
*
Znałem ludzi, którzy uwielbiali i hodowali papugi. Niektórzy z nich mieli zwykłego hopla na punkcie zwierząt i hodowali wszystko, co dało się oswoić albo chociaż zamknąć w klatce (w gruncie rzeczy, niewielka różnica).
Jednak była wśród nich para konkursowych snobów. Czerpali szczególną dumę z faktu, że mieszkali w Śródmieściu i przez to musieli płacić o ileśtamdziesiąt procent więcej za metr kwadratowy - "Ale, rozumiesz, ostatecznie to Śródmieście", rzucali od niechcenia, z ukontentowanymi uśmieszkami. Uśmiechów nie tłamsiła świadomość, że dokładnie po drugiej stronie ulicy była już inna dzielnica, a nie ich ukochane Śródmieście.
Hodowali papużkę nierozłączkę - jedną. I było to najbardziej hałaśliwe i brudzące zwierzę świata. Jakoś nigdy nie przekonałem się do papug.
*
Znałem gościa, który szalał na punkcie orłów. Obłąkany dziad wielbił padlinożercę w imię źle rozumianego patriotyzmu.
*
Znam właścicielkę pewnej firmy, kobietę, która hoduje kury - ale nie takie, które znoszą jaja i z czasem stają się rosołem, tylko rasowe i co za tym idzie kosztowne. Pracownicy w jej firmie dostają pensje z miesięcznym opóźnieniem, często też są oszukiwani przy obliczaniu nadgodzin... ale na zakup nowej kury szmal zawsze się znajdzie. A pracownicy? Jak im się nie podoba, to za bramę - pełno jest takich, co jeszcze będą z pocałowaniem ręki błagać o miejsce w firmie. Poza tym, jak któryś będzie podskakiwać, to dostanie dyscyplinarkę - napisze się, że kradł, pił i obnażał się w pracy.
Kury toleruję tylko w formie przetworzonej na filety z piersi i rosół.
*
Jest dokładnie jeden gatunek ptaka, który zyskał sobie moją sympatię. I to nie tylko dlatego, że właśnie para jego przedstawicieli rozpoczęła budowę gniazda na drzewie za moim oknem.
Oto, czym ten ptak zapracował na moje uznanie:
- Współczynnik masy mózgu do masy ciała ma taki, jak najwyżej rozwinięte naczelne.
- Jest nieprzeciętnie inteligentny, prawdopodobnie najbardziej ze wszystkich ptaków, i bardziej od wielu ssaków.
- Zaadaptował się do życia w warunkach miejskich, wykorzystuje możliwości, jakie daje życie wśród ludzi, ale jednocześnie pozostaje nieufny i nie daje się człowiekowi zbliżyć.
- Lata w sposób chaotyczny i niezgrabny... ale dzięki temu nawet sokół nie jest w stanie go upolować.
- W przeciwieństwie do łabędzia, który przez pomyłkę został symbolem wierności, mój ulubiony ptak pozostaje przez całe życie - a podobno dożywa trzydziestki - monogamiczny. W tym punkcie jest lepszy od ludzi, którzy przed sobą nawzajem i ni mniej ni więcej, tylko przed samym Bogiem ślubują sobie wierność do śmierci... a po pięciu, sześciu latach składają pozwy rozwodowe.
- Z badań wynika, że potrafi odczuwać i wyrażać smutek. Znowu punktuje w stosunku do niektórych ludzi.
- Jest JEDYNYM ptakiem, który bez specjalnego treningu, sam z siebie, potrafi przejść test lustra. Mówiąc krótko, jest samoświadomy.
To oczywiście sroka.
My kind of bird.
Obie miały lekkie kompleksy na punkcie nie pochodzenia z Krakowa tylko z sąsiedniej miejscowości. Obie reprezentowały wszystkie wady kogoś, kto przyjechał do większego miasta na studia i pozuje na stałego mieszkańca.
Mike Tyson zajmował się hodowlą gołębi.
Ja nie cierpię gołębi. Co najmniej dwa razy zderzyłem się z takim obrzydliwym ptaszyskiem na Rynku Krakowskim. Widziałem, jak w grupce gołębi kilka większych osobników zadziobało mniejszego. Ptaszek pokoju, nie ma co.
*
Znałem ludzi, którzy uwielbiali i hodowali papugi. Niektórzy z nich mieli zwykłego hopla na punkcie zwierząt i hodowali wszystko, co dało się oswoić albo chociaż zamknąć w klatce (w gruncie rzeczy, niewielka różnica).
Jednak była wśród nich para konkursowych snobów. Czerpali szczególną dumę z faktu, że mieszkali w Śródmieściu i przez to musieli płacić o ileśtamdziesiąt procent więcej za metr kwadratowy - "Ale, rozumiesz, ostatecznie to Śródmieście", rzucali od niechcenia, z ukontentowanymi uśmieszkami. Uśmiechów nie tłamsiła świadomość, że dokładnie po drugiej stronie ulicy była już inna dzielnica, a nie ich ukochane Śródmieście.
Hodowali papużkę nierozłączkę - jedną. I było to najbardziej hałaśliwe i brudzące zwierzę świata. Jakoś nigdy nie przekonałem się do papug.
*
Znałem gościa, który szalał na punkcie orłów. Obłąkany dziad wielbił padlinożercę w imię źle rozumianego patriotyzmu.
*
Znam właścicielkę pewnej firmy, kobietę, która hoduje kury - ale nie takie, które znoszą jaja i z czasem stają się rosołem, tylko rasowe i co za tym idzie kosztowne. Pracownicy w jej firmie dostają pensje z miesięcznym opóźnieniem, często też są oszukiwani przy obliczaniu nadgodzin... ale na zakup nowej kury szmal zawsze się znajdzie. A pracownicy? Jak im się nie podoba, to za bramę - pełno jest takich, co jeszcze będą z pocałowaniem ręki błagać o miejsce w firmie. Poza tym, jak któryś będzie podskakiwać, to dostanie dyscyplinarkę - napisze się, że kradł, pił i obnażał się w pracy.
Kury toleruję tylko w formie przetworzonej na filety z piersi i rosół.
*
Jest dokładnie jeden gatunek ptaka, który zyskał sobie moją sympatię. I to nie tylko dlatego, że właśnie para jego przedstawicieli rozpoczęła budowę gniazda na drzewie za moim oknem.
Oto, czym ten ptak zapracował na moje uznanie:
- Współczynnik masy mózgu do masy ciała ma taki, jak najwyżej rozwinięte naczelne.
- Jest nieprzeciętnie inteligentny, prawdopodobnie najbardziej ze wszystkich ptaków, i bardziej od wielu ssaków.
- Zaadaptował się do życia w warunkach miejskich, wykorzystuje możliwości, jakie daje życie wśród ludzi, ale jednocześnie pozostaje nieufny i nie daje się człowiekowi zbliżyć.
- Lata w sposób chaotyczny i niezgrabny... ale dzięki temu nawet sokół nie jest w stanie go upolować.
- W przeciwieństwie do łabędzia, który przez pomyłkę został symbolem wierności, mój ulubiony ptak pozostaje przez całe życie - a podobno dożywa trzydziestki - monogamiczny. W tym punkcie jest lepszy od ludzi, którzy przed sobą nawzajem i ni mniej ni więcej, tylko przed samym Bogiem ślubują sobie wierność do śmierci... a po pięciu, sześciu latach składają pozwy rozwodowe.
- Z badań wynika, że potrafi odczuwać i wyrażać smutek. Znowu punktuje w stosunku do niektórych ludzi.
- Jest JEDYNYM ptakiem, który bez specjalnego treningu, sam z siebie, potrafi przejść test lustra. Mówiąc krótko, jest samoświadomy.
To oczywiście sroka.
My kind of bird.
wtorek, 6 maja 2014
Twisty road, shiftin' gears, year after year...
Tej nocy w Klubie AA: gin (gorzki) z tonikiem (bardzo gorzkim) i plasterkiem wyjątkowo kwaśnej cytryny (bo limonki nie tknę nawet długim patykiem.)
środa, 30 kwietnia 2014
Bitches leave.
Popełniłem jeden z drobnych życiowych błędów: obejrzałem nowego Robocopa.
Ten wpis miał być długi, złośliwy, wytykający Frankowi Millerowi, że nie podobał mu się Robocop 2, porównujący ten chłam do Robocopa 3 i tego obrzydliwego serialu, o którym już chyba nikt nie pamięta, miał ogólnie rozszarpać ten film na strzępy... Ale uznałem, że nie warto. Nowy Robocop nie jest nawet dość zły, żeby marnować na niego więcej czasu. Jest miałki, nudny, nonsesnsowny, nie trzyma w napięciu, sceny akcji są jak z setek równie dennych gier komputerowych, nic w nim nie jest na tyle oryginalne, żeby utkwiło w pamięci...
Poprawka. Dzisiaj pamiętam już tylko jedną scenę z filmu: kiedy Samuel L. Jackson wyjeżdża ze swoim zawołaniem bojowym, krzycząc na całe gardło "Motherfucker!"... który to motherfucker został wypiszczany przez jakąś niby-cenzurę. Za dwa, trzy tygodnie zapomnę nawet ten, jedyny jaśniejszy moment nowego Robocopa.
Ujmę to tak:
Scena, w której Boddicker odstrzeliwuje z shotguna dłoń bezsilnego, powalonego Murphy'ego - ta scena pozostanie ze mną do końca życia.
W nowym filmie nie ma nic, co wywarłoby na mnie takie wrażenie.
Lepiej przypomnieć sobie film Verhoevena z 1987, popijając zimne piwo.
Ten wpis miał być długi, złośliwy, wytykający Frankowi Millerowi, że nie podobał mu się Robocop 2, porównujący ten chłam do Robocopa 3 i tego obrzydliwego serialu, o którym już chyba nikt nie pamięta, miał ogólnie rozszarpać ten film na strzępy... Ale uznałem, że nie warto. Nowy Robocop nie jest nawet dość zły, żeby marnować na niego więcej czasu. Jest miałki, nudny, nonsesnsowny, nie trzyma w napięciu, sceny akcji są jak z setek równie dennych gier komputerowych, nic w nim nie jest na tyle oryginalne, żeby utkwiło w pamięci...
Poprawka. Dzisiaj pamiętam już tylko jedną scenę z filmu: kiedy Samuel L. Jackson wyjeżdża ze swoim zawołaniem bojowym, krzycząc na całe gardło "Motherfucker!"... który to motherfucker został wypiszczany przez jakąś niby-cenzurę. Za dwa, trzy tygodnie zapomnę nawet ten, jedyny jaśniejszy moment nowego Robocopa.
Ujmę to tak:
Scena, w której Boddicker odstrzeliwuje z shotguna dłoń bezsilnego, powalonego Murphy'ego - ta scena pozostanie ze mną do końca życia.
W nowym filmie nie ma nic, co wywarłoby na mnie takie wrażenie.
Lepiej przypomnieć sobie film Verhoevena z 1987, popijając zimne piwo.
poniedziałek, 28 kwietnia 2014
Nagłówki, stan na 9:20
Oto, na jakich nagłówkach TVN24 dzisiaj nie kliknąłem, ale w tradycji polskiej publicystyki postanowiłem i tak skomentować.
- Domy zniszczone do fundamentów,
wielu rannych. Wściekły atak tornad w USA
Apparently God doesn't bless America.
- "Rebelia na wschodzie Ukrainy nie do opanowania"
W przeciwieństwie do innych rebelii, miłych, łatwych do opanowania i przyjaznych dla turystów.
- Wrzuciła "zdjęcie z ręki" i zginęła w wypadku
Zapewne próbowała rzucić się w ślad za zdjęciem.
- Wiozła oplem osiem osób. 4-latek w bagażniku
Za moich czasów w bagażniku jechał ten, kto był najbardziej narąbany i mógł przyciągnąć uwagę policji... albo było mu wszystko jedno. Dzieci dojrzewają szybciej, niż kiedyś.
- Poszukiwania boeinga wkraczają w "nową fazę"
Czwarta to Depresja, piąta to Akceptacja - najwyższa pora na ostatnią.
- Putin uwieczniony na medalu. Pamiątka po aneksji Krymu
Dostałem w ciągu trzech dni tak z osiem spamów, nakłaniających mnie do zakupu medalików i monet wybitych z okazji kanonizacji JP2 - Władimir Pierwszy musi sie bardziej postarać, żeby to przebić.
- Prezydenci na kanonizacji, czyli "zróbmy sobie zdjęcie"
A co mieli robić? Modlić się? Przecież z Pisma Świętego wiadomo, że ciężej będzie im sie dostać do Królestwa Niebieskiego, niż nawinąć wielbłąda na igłę.
Dobrze zacząć tydzień ze świadomością, że media pozostają w dobrej formie.
- Domy zniszczone do fundamentów,
wielu rannych. Wściekły atak tornad w USA
Apparently God doesn't bless America.
- "Rebelia na wschodzie Ukrainy nie do opanowania"
W przeciwieństwie do innych rebelii, miłych, łatwych do opanowania i przyjaznych dla turystów.
- Wrzuciła "zdjęcie z ręki" i zginęła w wypadku
Zapewne próbowała rzucić się w ślad za zdjęciem.
- Wiozła oplem osiem osób. 4-latek w bagażniku
Za moich czasów w bagażniku jechał ten, kto był najbardziej narąbany i mógł przyciągnąć uwagę policji... albo było mu wszystko jedno. Dzieci dojrzewają szybciej, niż kiedyś.
- Poszukiwania boeinga wkraczają w "nową fazę"
Czwarta to Depresja, piąta to Akceptacja - najwyższa pora na ostatnią.
- Putin uwieczniony na medalu. Pamiątka po aneksji Krymu
Dostałem w ciągu trzech dni tak z osiem spamów, nakłaniających mnie do zakupu medalików i monet wybitych z okazji kanonizacji JP2 - Władimir Pierwszy musi sie bardziej postarać, żeby to przebić.
- Prezydenci na kanonizacji, czyli "zróbmy sobie zdjęcie"
A co mieli robić? Modlić się? Przecież z Pisma Świętego wiadomo, że ciężej będzie im sie dostać do Królestwa Niebieskiego, niż nawinąć wielbłąda na igłę.
Dobrze zacząć tydzień ze świadomością, że media pozostają w dobrej formie.
czwartek, 24 kwietnia 2014
Ocena między 1/10 a 8/10
Uznałem, że pokażę Wam, dlaczego nie jestem obecnie zainteresowany pisaniem nowych recenzji na Filmweb. Najlepiej pokazać to pisząc recenzję.
Oto moja recenzja "Wałęsy. Człowieka z Nadziei".
***
"Wałęsa. Człowiek z Wąsami"
Był kiedyś w naszej umiarkowanie kochanej Ojczyźnie taki ustrój, co się zwał socjalizm. Jak powszechnie wiemy, był zły - i nie trzeba długo uzasadniać dlaczego demokracja jest lepsza. Wiadomo, kiedyś władza była butna, niekompetentna i skorumpowana. Teraz za to jest wrażliwa na potrzeby obywateli, profesjonalna i nieprzekupna. Kłopot ze zmienianiem ustroju polega na tym, że za cholerę ten proces nie chce się odbyć sam z siebie. Ktoś musi coś zrobić, żeby skorumpowana i niekompetentna władza pojęła, że społeczeństwo nie jest zadowolone. Potrzeba bohatera - czyli kogoś, kto robi coś straszliwie głupiego, z czego wbrew zdrowemu rozsądkowi wynika coś dobrego.
Bohaterem obalania komuny w peerelu został wąsaty elektryk, wyżej utalentowany w przeskakiwaniu przez płoty, niż w mówieniu poprawną polszczyzną. Nakręcenie filmu o nim było tylko kwestią czasu. Pytanie tylko brzmiało: czy będzie w 3D?
Na szczęście nie jest, co już powinno zapewnić mu pozytywne oceny. Wajda jest trochę zbyt sensownym reżyserem, żeby dać się wciągnąć w chwilową modę. Zamiast tego wolał zrobić film, który byłby zwieńczeniem poprzednich opowieści o ludziach z materiałów metalowo-kamieniarskich.
Film skupia się na okresie, kiedy Wałęsa nie podejrzewał nawet, że kiedyś będzie demontował wannę z Belwederu, zanim wprowadzi się tam na jego miejsce Kwaśniewski (ruchomy obrazek o nim zapewne nazywałby się Człowiek z Choroby Goleni). Wałęsa dopiero musi zostać bohaterem walki z ustrojem - i właśnie ten odcinek jego życiowej drogi obejrzymy bliżej. Będzie trochę fabuły, trochę wmontowanych zdjęć archiwalnych z odpowiedniego okresu, trochę bardziej osobistych spraw i zmagań Wałęsy - dzięki czemu opowieść nie wpada w bohaterski patos.
Nie mogę nie pochwalić Roberta Więckiewicza - w kinie zdominowanym przez Szyców i Karolaków miło od czasu do czasu zobaczyć jakiegoś sensownego aktora, więc już na starcie odtwórca głównej roli mocno punktuje. Ale to nie wszystko - jemu udało się wykreować Wałęsę lepszego od oryginału. Chciałbym zasugerować, aby na zagraniczne wizyty, na które zostaje zaproszony nasz były prezydent, wysyłać Więckiewicza. Zagraniczniaki i tak się nie połapią, a krępujących sytuacji może byłoby mniej.
Mimo że ciężko temu filmowi zarzucić coś poważnego, nie pałam do niego zbyt ciepłym uczuciem. Po prostu uważam, że obrazy biograficzne warto robić dopiero, gdy portretowany delikwent jest bezpiecznie martwy od dłuższego czasu. Podejrzewam, że wszystkim zaangażowanym w produkcję towarzyszyła świadomość, że Wałęsa obejrzy owoc ich pracy. A stać go na prawników. Gdyby filmowcy nie pracowali pod tym obciążeniem, rezultat mógłby być dla mnie atrakcyjniejszy.
***
OK, oceniam, że w tej chwili na 99% recenzja zostałaby zaakceptowana. Mamy 389 słów - sporo powyżej wymaganego minimum. Mamy tytuł, inny niż tytuł recenzowanego filmu. Mamy wymagane składniki recenzji - wiemy jaki to film, kto go wyreżyserował, kto gra główną rolę, jaka z grubsza jest fabuła, ocenę kilku elementów i osobistą konkluzję. Niezbyt mocną, ale powinna oblecieć w tłumie. Gorzej napisane chałtury widziałem w czasopismach i na innych portalach. Gorsze rzeczy trafiały na Filmweb.
Przez chwilę nawet zastanawiałem się, czy nie odzyskać hasła na FW i nie wysłać tego jako kontrybucji. Na szczęście jestem stosunkowo trzeźwy i nie zrobię tego.
A teraz obniżę szanse tej recenzji na zaakceptowanie na Filmweb do 0%. Gotowi?
Nie obejrzałem filmu. I nie zamierzam. Cały tekst napisałem na podstawie materiałów promocyjnych i kilku rozsądnych domysłów.
Pierwsza sprawa: wszystkie zrecenzowane na FW filmy obejrzałem - co czasem było aż bolesne. Gdybym teraz wysłał taki niezbyt śmieszny dowcip, byłoby to jak rzucenie gównem w te teksty, które zostały zaakceptowane przez weryfikatorkę. Może nie są to materiały godne nagród, ale każdy został napisany uczciwie i w każdy włożyłem trochę pracy.
Druga sprawa: jedynym, co było dla mnie atrakcyjne w napisaniu tego tekstu, był fakt, że jest oszustwem. Gdybym obejrzał film Wajdy, zmontowanie recenzji byłoby śmiertelnie nudne. A tak - recenzja była czymś w rodzaju wyzwania. Szczerze mówiąc, nie byłem pewien, czy uda mi się sklecić tekst dość długi - gdyby się nie powiodło, nie miałbym o czym tutaj pisać, bo eksperyment wylądowałby w koszu na śmieci i nigdy, nikomu bym o nim nie wspomniał.
W sumie upewniłem się, że aby coś napisać na Filmweb, musiałbym trafić na odpowiedni film - kiepski, z kilkoma nonsensami, ale jednocześnie na tyle zabawnymi, żeby recenzję fajnie się pisało. A takiego filmu dawno nie widziałem...
Poza tym musiałbym linkować nazwiska reżysera i aktorów, co jest zwykłą stratą mojego czasu. Potrzebowałbym kogoś, kto robiłby to za mnie - i nie oczekiwał za to rekompensaty pieniężnej.
Tak więc, dopóki nie trafią się odpowiednie filmy i nie znajdę sobie Altruistycznego Asystenta - nie będzie filmwebowej działalności w moim wykonaniu.
Miłośnicy Arnolda mogą spokojnie odetchnąć - choć "Jingle All The Way" i "Junior" wciąż mnie kuszą.
Oto moja recenzja "Wałęsy. Człowieka z Nadziei".
***
"Wałęsa. Człowiek z Wąsami"
Był kiedyś w naszej umiarkowanie kochanej Ojczyźnie taki ustrój, co się zwał socjalizm. Jak powszechnie wiemy, był zły - i nie trzeba długo uzasadniać dlaczego demokracja jest lepsza. Wiadomo, kiedyś władza była butna, niekompetentna i skorumpowana. Teraz za to jest wrażliwa na potrzeby obywateli, profesjonalna i nieprzekupna. Kłopot ze zmienianiem ustroju polega na tym, że za cholerę ten proces nie chce się odbyć sam z siebie. Ktoś musi coś zrobić, żeby skorumpowana i niekompetentna władza pojęła, że społeczeństwo nie jest zadowolone. Potrzeba bohatera - czyli kogoś, kto robi coś straszliwie głupiego, z czego wbrew zdrowemu rozsądkowi wynika coś dobrego.
Bohaterem obalania komuny w peerelu został wąsaty elektryk, wyżej utalentowany w przeskakiwaniu przez płoty, niż w mówieniu poprawną polszczyzną. Nakręcenie filmu o nim było tylko kwestią czasu. Pytanie tylko brzmiało: czy będzie w 3D?
Na szczęście nie jest, co już powinno zapewnić mu pozytywne oceny. Wajda jest trochę zbyt sensownym reżyserem, żeby dać się wciągnąć w chwilową modę. Zamiast tego wolał zrobić film, który byłby zwieńczeniem poprzednich opowieści o ludziach z materiałów metalowo-kamieniarskich.
Film skupia się na okresie, kiedy Wałęsa nie podejrzewał nawet, że kiedyś będzie demontował wannę z Belwederu, zanim wprowadzi się tam na jego miejsce Kwaśniewski (ruchomy obrazek o nim zapewne nazywałby się Człowiek z Choroby Goleni). Wałęsa dopiero musi zostać bohaterem walki z ustrojem - i właśnie ten odcinek jego życiowej drogi obejrzymy bliżej. Będzie trochę fabuły, trochę wmontowanych zdjęć archiwalnych z odpowiedniego okresu, trochę bardziej osobistych spraw i zmagań Wałęsy - dzięki czemu opowieść nie wpada w bohaterski patos.
Nie mogę nie pochwalić Roberta Więckiewicza - w kinie zdominowanym przez Szyców i Karolaków miło od czasu do czasu zobaczyć jakiegoś sensownego aktora, więc już na starcie odtwórca głównej roli mocno punktuje. Ale to nie wszystko - jemu udało się wykreować Wałęsę lepszego od oryginału. Chciałbym zasugerować, aby na zagraniczne wizyty, na które zostaje zaproszony nasz były prezydent, wysyłać Więckiewicza. Zagraniczniaki i tak się nie połapią, a krępujących sytuacji może byłoby mniej.
Mimo że ciężko temu filmowi zarzucić coś poważnego, nie pałam do niego zbyt ciepłym uczuciem. Po prostu uważam, że obrazy biograficzne warto robić dopiero, gdy portretowany delikwent jest bezpiecznie martwy od dłuższego czasu. Podejrzewam, że wszystkim zaangażowanym w produkcję towarzyszyła świadomość, że Wałęsa obejrzy owoc ich pracy. A stać go na prawników. Gdyby filmowcy nie pracowali pod tym obciążeniem, rezultat mógłby być dla mnie atrakcyjniejszy.
***
OK, oceniam, że w tej chwili na 99% recenzja zostałaby zaakceptowana. Mamy 389 słów - sporo powyżej wymaganego minimum. Mamy tytuł, inny niż tytuł recenzowanego filmu. Mamy wymagane składniki recenzji - wiemy jaki to film, kto go wyreżyserował, kto gra główną rolę, jaka z grubsza jest fabuła, ocenę kilku elementów i osobistą konkluzję. Niezbyt mocną, ale powinna oblecieć w tłumie. Gorzej napisane chałtury widziałem w czasopismach i na innych portalach. Gorsze rzeczy trafiały na Filmweb.
Przez chwilę nawet zastanawiałem się, czy nie odzyskać hasła na FW i nie wysłać tego jako kontrybucji. Na szczęście jestem stosunkowo trzeźwy i nie zrobię tego.
A teraz obniżę szanse tej recenzji na zaakceptowanie na Filmweb do 0%. Gotowi?
Nie obejrzałem filmu. I nie zamierzam. Cały tekst napisałem na podstawie materiałów promocyjnych i kilku rozsądnych domysłów.
Pierwsza sprawa: wszystkie zrecenzowane na FW filmy obejrzałem - co czasem było aż bolesne. Gdybym teraz wysłał taki niezbyt śmieszny dowcip, byłoby to jak rzucenie gównem w te teksty, które zostały zaakceptowane przez weryfikatorkę. Może nie są to materiały godne nagród, ale każdy został napisany uczciwie i w każdy włożyłem trochę pracy.
Druga sprawa: jedynym, co było dla mnie atrakcyjne w napisaniu tego tekstu, był fakt, że jest oszustwem. Gdybym obejrzał film Wajdy, zmontowanie recenzji byłoby śmiertelnie nudne. A tak - recenzja była czymś w rodzaju wyzwania. Szczerze mówiąc, nie byłem pewien, czy uda mi się sklecić tekst dość długi - gdyby się nie powiodło, nie miałbym o czym tutaj pisać, bo eksperyment wylądowałby w koszu na śmieci i nigdy, nikomu bym o nim nie wspomniał.
W sumie upewniłem się, że aby coś napisać na Filmweb, musiałbym trafić na odpowiedni film - kiepski, z kilkoma nonsensami, ale jednocześnie na tyle zabawnymi, żeby recenzję fajnie się pisało. A takiego filmu dawno nie widziałem...
Poza tym musiałbym linkować nazwiska reżysera i aktorów, co jest zwykłą stratą mojego czasu. Potrzebowałbym kogoś, kto robiłby to za mnie - i nie oczekiwał za to rekompensaty pieniężnej.
Tak więc, dopóki nie trafią się odpowiednie filmy i nie znajdę sobie Altruistycznego Asystenta - nie będzie filmwebowej działalności w moim wykonaniu.
Miłośnicy Arnolda mogą spokojnie odetchnąć - choć "Jingle All The Way" i "Junior" wciąż mnie kuszą.
poniedziałek, 21 kwietnia 2014
Subskrybuj:
Posty (Atom)
