poniedziałek, 9 lutego 2015

Męski punkt widzenia, czyli świat Playboya

Mam trzydzieści kilka lat i nigdy w życiu nie miałem w rękach "Playboya" - oto, jak chciałem zacząć ten wpis. Niestety, szybko przypomniałem sobie, że gdy dostałem się do liceum, mój ojciec podarował mi dwa czy trzy numery. Od tamtej pory jednak nie miałem okazji udawać, że czytam artykuły, gapiąc się na fotografie obfitych biustów.

W tej chwili, po raz pierwszy w dorosłym życiu, przeglądam Playboya - grudniowy numer roku pańskiego 2014.

*

Uważam, że jeśli na tym świecie jest coś piękniejszego od kobiecego ciała, to tylko kobiece ciało, którego wolno mi dotknąć - więc nie będę tutaj wciskał kitu o tym, jak to sięgnąłem po magazyn tylko i wyłącznie z ciekawości, czy te osławione artykuły są aż tak dobre. Ze szklanką zimnej wody pod ręką, mając zanotowaną w pamięci lokalizację ręczników papierowych, wybieram się na przejażdżkę do świata Playboya, gdzie króluje męski punkt widzenia.

*

Na okładce coś, co wygląda jak model 3D z jakiejś pornogierki - od razu widać, że skoro redakcja płaci abonament za photoshopa, to nie zamierzają pozwolić oprogramowaniu leżeć bezczynnie.

Nasuwa mi się pytanie: kto jest targetem tego magazynu?
Po okładce sądząc, licealista marzący o karierze informatyka. Z drugiej strony - męski punkt widzenia. Jestem samcem, nawet jeśli nie do końca zdrowym psychicznie i fizycznie, to mimo wszystko powinienem na tych stronach znaleźć coś dla siebie. Jedziemy dalej.

*

Mamy nudny, ale krótki wstępniak (nazwany czołówką, widocznie z męskiego punktu widzenia nie ma różnicy między jednym a drugim).
Niżej wymienione trzy osoby - które, jak mniemam, napisały teksty do tego wydania - a wśród nich jedno znajome nazwisko. Pana Muszyńskiego kojarzę z Filmwebu...

... a było to tak, że pewnego dnia jakieś dziecko specjalnej troski usiłowało robić dym w związku z jedną z moich recenzji. W awanturze, poza dzieckiem specjalnej troski, brała udział weryfikatorka (pani Doroto, nigdy nie powiedziałem tego wprost, niemniej żywię dla pani znaczny szacunek) i jeden z redaktorów. O ile pamięć nie płata mi figla, był to właśnie pan Muszyński (a jeśli się mylę, to przepraszam tego redaktora, który czynił słusznie, a ja po chamsku go zapomniałem). Redakcja stanęła po stronie mojej recenzji, co miło wspominam...

... tak więc wiem, że jesteśmy w dobrym towarzystwie. Jedziemy dalej, patrząc na świat po męsku.

*

Następuje coś, co nazwano "grą wstępną".
Na początek dostaję wyraźny sygnał, że jednak świat Playboya to nie mój świat.
Na pierwszej stronie gry wstępnej widnieje przepis na drinka z whisky.

W moim świecie, z mojego punktu widzenia, do whisky i bourbona wolno dodać tylko jedną rzecz: dwie kostki lodu.
Sok z cytryny, pomarańczy i miód można co najwyżej wlać do herbaty. Ale cóż, widocznie nie jestem dość męski, żeby cieszyć się drinkiem, który podejrzanie opiera się na konkretnej marce whisky. Znaczy, na Grant'sie.

Dokąd na narty? Według Playboya do Kanady, Argentyny, Szwajcarii lub Finlandii.
Dobrze, że nie umiem jeździć na nartach, inaczej mógłbym zacząć się zamartwiać, czy jak w Argentynie zacznę mówić po angielsku, to zostanę wygnany z kraju.

Oczywiście, co druga strona to reklama, a te, na których mieści się gra wstępna, w połowie składają się z odnośników do konkretnych firm, zajmujących się wysyłaniem narciarzy do Finlandii, ubieraniem ich odpowiednio i tak dalej.
Z czegoś trzeba żyć, a z okładkowej ceny miesięcznik przecież się nie utrzyma.

Sto słów o krawacie, kilka słów o butelkach, reklama restauracji wyglądająca na artykuł/recenzję, strona wyciągniętych z dupy statystyk na tematy seksualno-świąteczne... A także trzy przepisy kulinarne, bo "prawdziwy mężczyzna nie boi się gotowania, będzie smacznie i po męsku"... O, chwilka... Każdy przepis, zadziwiającym zbiegiem okoliczności wymaga dodania piwa konkretnej marki...

Strona pitolenia o whisky. Znowu, w moim świecie whisky to smak i odpowiednia muzyka towarzysząca - w świecie Playboya, to pierdolenie w marketingowej nowomowie.

Króciutki kawałek o tym, co oznaczają, lub skąd się wzięły nazwy samochodów, jak Alfa-Romeo, Fiat, czy BMW. Bo, jak wiadomo, faceci nie odkryli tych znaczeń już podstawówce...

Strona o premierach filmowych. Miodzio - przerabiamy pięć filmów. Najdłuższy tekst ma dokładnie siedem zdań.

Z muzyką podobnie, ale tutaj nawet pułapu siedmiu zdań nie osiągniemy.

Książki - reklamowane tylko po to, żeby postawić je na półce. Jak wnoszę z dotychczasowej lektury Playboya, z męskiego punktu widzenia czytanie jest dla bab i ciot.

Audiobooki - też potraktowane lakonicznie, a do tego nie są to czytanki książkowe - to audiobooki... komiksów. Wiecie, jak zbyt ciężko czyta się mężczyźnie Kajka i Kokosza (nie żartuję, o nich między innymi wspomina Playboy), to zawsze można liczyć na głos w słuchawkach, który odwali tę całą trudną robotę...
... no, chyba że mowa kimś niewidomym, wtedy audiobooki mają sens i z tych sytuacji się nie nabijam.
Ale odbiegam od głównego szoku - komiks, z definicji, składa się z sekwencji obrazów i opcjonalnego tekstu. Jak można nawet myśleć o przerabianiu tego na audiobook?

*

Wreszcie - Gwiazda!

Czyli zobaczę biust, a może nawet coś więcej.

..
...
.....

OK, pierwsza sprawa. To czasopismo nazywa się Playboy, czy Grant's? Bo flachy Grant'sa są na co drugiej fotce.
Druga sprawa: nie jestem znawcą, więc mogę się mylić, ale ta pani została wyphotoszopowana. Jak będę chciał obejrzeć narysowane, wyidealizowane kobiece ciało, to otworzę album z twórczością Luisa Royo.

*

Dalej. Seksfelieton.
Pisze go kobieta (a przynajmniej tak twierdzi redakcja).
Streszczę go tak: drodzy panowie, jeśli widzicie, że wasza kobieta chodzi po domu z pełnym makijażem i przez ubranie prześwituje bielizna, macie złapać ją za tyłek, wziąć kontrolę niczym samiec lwa, pocałować kark, wziąć babę od tyłu, a ona poczuje się bezbronna, obezwładniona i zrobi się mokra w sekundę.

Tak, te teksty felietonistka usłyszała od swoich zamężnych przyjaciółek (ani przez moment nie przyszło mi do głowy, że te przyjaciółki są fikcją literacką, ani że ich wypowiedzi zostały ordynarnie zmyślone).

I znowu zastanawiam się, kto jest targetem Playboya. Najwyraźniej taki facet, który nie potrafi rozszyfrować "subtelnych" przekazów od własnej żony i nie uprawia z nią seksu.

*

Wywiad.

I teraz mam problem.

Bo o ile zdjęcia nagiej pani Lidii nie przykuły mojej uwagi, to na czarno białe zdjęcie en face Gary'ego Oldmana patrzyłem przez kilka minut. Zdumiewające, jak ciekawa robi się twarz w miarę przybywania na niej zmarszczek, bruzd, porów i siwego zarostu.

Teraz zaczynam się obawiać, że nie tylko nie pasuję do świata Playboya, nie tylko nie potrafię patrzeć z męskiego punktu widzenia, ale jeszcze mam odchylenia geriatryczno-homoseksualne - no bo skoro wolę patrzeć na starego faceta, a nie na młodą plastikową dupcię... Nie ma co, redakcjo Playboya, dzięki bardzo...

*

Następnie artykuły. Nie wiem, czemu wszyscy się tak nimi zachwycają, mnie nie przykuły... Ani ten o chińskich bogaczach, ani o sportowcach, ani nawet dziecko Łukasza Muszyńskiego, czyli krótka biografia Billa Murraya (może dlatego, że nie dowiedziałem się nic nowego, bo Murraya zawsze lubiłem i trochę o nim już czytałem).

*

Reklama CKM.
Na okładce temat: Jak zrobić EPICKI MELANŻ.
.
..
Co to, kurwa, niby jest "epicki melanż"? Jakieś fan-fiction Diuny?
Boże, jaki ja jestem stary.

*

Trzydzieści pytań do Piotra Żyły.
Po piątym (Jesteś uzależniony od adrenaliny?) przestałem czytać.

*

Playmate.
Oh, yes.
Papierowe ręczniki w pogotowiu, ten incydent z twarzą Oldmana zaraz pójdzie w niepamięć...
Dwie kobiety. Dwie pary piersi i pośladków. Pończochy. Rozmazane, starannie (jak mniemam) przystrzyżone włosy łonowe. Nawet coś jakby nieśmiała sugestia zewnętrznych warg sromowych. Lesbijska akcja...
Panie rzekomo są bliźniaczkami.
Wszystko super, ale wciąż - obie wyglądają, jakby powstały wskutek wstrzyknięcia odpowiednio polakierowanego plastiku do formy. Znowu mam wrażenie, jakbym patrzył na efekt ciężkich godzin spędzonych przez kogoś w photoshopie.
Z przerażeniem odkrywam, że poniżej pasa panuje u mnie spokój jak w domu, gdy do drzwi pukają świadkowie Jehowy.

*

Dowcipy. Może nawet był jakiś śmieszny, ale w związku z moją nowo odkrytą impotencją, jakoś nie były w stanie mnie rozbawić.

*

Znowu artykuł.
Podtytuł brzmi mniej więcej tak: czy intensywny kurs programowania może odmienić twoje życie i zmienić cię w rekina doliny krzemowej?

Bez czytania znam odpowiedź: NIE.

*

Następny wywiad. Tym razem zdjęcie odpytywanego architekta nie zwróciło mojej uwagi. Czyli jednak nie jestem gejem, tylko impotentem.

*

Kącik motoryzacyjny.
Z męskiego punktu widzenia znowu nie jestem prawdziwym mężczyzną. Bo nie obchodzą mnie te wszystkie volkswageny i skody octavie. Nie, ja, mężczyzna niepełny, impotent, interesuję się tylko takimi damskimi toczydełkami, jak Hellcat Challenger, albo Mustang 2015 - wreszcie, po 51 latach amerykanie zdecydowali się zamontować w mustangu niezależne tylne zawieszenie... Ale to temat na babski wieczór, nie warto go rozważać z męskiego punktu widzenia.

*

Następna miss foto-retuszu. Zdjęcia w pustynnych plenerach, w pełnym słońcu, więc nawet nie ma żadnego interesującego cienia.
A ja wciąż bez śladu erekcji.

*

A teraz cała litania niepotrzebnych i kosztownych gadżetów - bo to okres świąteczny i prawdziwy mężczyzna potrzebuje pomysłów na prezenty.

*

Zegarki.
Wszystko, co nigdy mnie nie interesowało na temat zegarków.
Wszystko.

*

Gdzie sens?
Jeśli chcę zobaczyć akty - znajdę je w internecie. Jeśli chcę zwykłego porno - znajdę je jeszcze łatwiej.
Jeśli chcę dowiedzieć się czegoś o samochodach, jest sporo prasy fachowej, plus programy telewizyjne. No i internet.
Gadżety? Zupełnie nie moja bajka, ale pewnie istnieją sensowniejsze publikacje, zajmujące się tematem.
Zostają wywiady i artykuły - ale na cały numer są trzy wywiady i niewiele więcej artykułów. Trochę mało, jak za okładkową cenę.

*

Zastanawiam się, kto to kupuje.
I widzę tylko jedną opcję.
Oto, jak wyobrażam sobie target Playboya:
Ktoś bez dostępu do internetu - co można zrozumieć i nie mieć mu za złe.
Wymarzony dzień tego kogoś sprowadza się do przeglądania katalogów, z których nigdy nic nie kupi - co nie powinno mnie obchodzić. Każdy może spędzać wolny czas na takim nieszkodliwym społecznie hobby, na jakie ma ochotę.
Ten ktoś brzydzi się prawdziwych kobiet, które wolałby zastąpić plastikowym Ersatzem - co jest jego sprawą, wierzę, że nie mamy większego wpływu na to, co nas podnieca.
Ponadto target Playboya nie ma pojęcia, jak zaspokoić seksualne potrzeby swojej partnerki - ale, szczerze mówiąc, to też nie mój problem, tylko tej partnerki.
Niewybaczalne natomiast jest to, że ten ktoś wlewa cytrusowe soki do Cthulhu ducha winnej whisky.

*

Na koniec sprawa osobista - po lekturze Playboya, tak dla pewności, usiadłem przy komputerze i poświęciłem kwadrans na przeglądanie darmowego porno.
Znalazłem takie, gdzie kobiety nie są odpicowane jak bryka rapera. Gdzie zdarza się rozstęp albo dwa, gdzie piersi ulegają działaniu grawitacji, albo są niewielkie, gdzie wskutek uśmiechu pojawia się zmarszczka albo dwie, gdzie na skórze zdarzają się znamiona i przebarwienia, gdzie nie wszystkie zęby są proste i idealnie białe, gdzie tkanka tłuszczowa nie jest tabu, gdzie istnieją włosy łonowe, gdzie twarze są na tyle interesujące, że zapominam o Garym Oldmanie...
Niesłusznie podejrzewałem się o impotencję.

*

Tak całkiem na koniec - mam nadzieję nigdy nie spotkać kogoś, kto uwierzył, że świat Playboya jest prawdziwy. I bezcześci whisky cytrusami.

czwartek, 5 lutego 2015

Co tam we "Wproście" słychać

Nagłówki z wprost.pl, między godziną 10 a 11.

- "PO nie wybiera się na wojnę z Kościołem"
Nawet SLD stchórzył i nie wybrał się na wojnę z Kościołem - to czemu PO miałaby sobie strzelać w stopę?

- Łódź: Pod śniegiem znaleziono ciało noworodka
Ale zygota, z której rozwinął się ten noworodek, była chroniona jako "życie poczęte", zatem Kościół, politycy i  środowiska prawicowe uczyniły wszystko, co w ich mocy. All is well in Poland.

- Eksperci z Pentagonu: Putin ma pewną formę autyzmu
Dokładnie taką samą, jak moja - objawiającą się tym, że marzy mu się władza nad światem. Różnica jest taka, że ja gówno mogę, a on stoi na czele nuklearnego mocarstwa.

- Przetargi publiczne: Liczy się nie tylko cena
Fakt, ale to nieelegancko głośno mówić o łapówkach.

- Reorganizacja fiskusa. Więcej osób przy obsłudze klientów
Klientów? Co takiego sprzedaje skarbówka? Redaktorowi chyba chodziło o wyraz "ofiar".

W zdroworozsądkowej tradycji nie kliknąłem na żadnym z powyższych, uznając je za wiadomości z jakiegoś obłąkanego świata równoległego. Czego i Wam życzę.

wtorek, 3 lutego 2015

Zostało dziesięć

W zakładce Bieganie 2015 nowa fotka - druga z planowanych dwunastu.

W przyszłym tygodniu spory wpis - zamierzam przeczytać Playboya i na bieżąco notować wrażenia.
See ya.

poniedziałek, 2 lutego 2015

Nie chcę się narazić kultowi, ale...

Zdejmij rękę z myszki. Popatrz na nią. Teraz przyjrzyj się swojej klawiaturze. Czy widzisz gdzieś logo "Razer"? Jeśli tak, to czy cieszy Cię ten sprzęt i dumą napawa fakt należenia do "Cult of Razer"?

Jeśli tak, to nie czytaj dalej. Miło, że tu zaglądasz, do zobaczenia za tydzień.

Jednak jeśli nie jesteś maniakiem Razera...

*

Nie zawsze pracuję/bawię się na laptopie. Korzystam też z normalnego, stacjonarnego peceta - bo mam w nim więcej gigabajtów, gigahertzów, cali, pikseli i w ogóle wszystkiego.

Kiedyś wystarczyła mi mycha z dwoma klawiszami i scrollerem, plus standardowa do bólu klawiatura. Te czasy niestety minęły.

Zabawne, ale choć nie gram w te wszystkie moby, wowy, ememoerpegery ani koła djuty - otóż mimo tego lubię mieć peryferia z mnóstwem dodatkowych, konfigurowalnych klawiszy. Bo chcę szybko obsługiwać odtwarzacz muzyki, bo lubię mieć kilka makr, przydaje mi się podświetlana klawiatura...
Dobrych kilka lat temu byłem stałym użytkownikiem sprzętu A4Tech. Klawiatura miała taki układ jak lubiłem, dodatkowy hub USB, gniazda jack, klawisze do kontroli muzyki, a kosztowała poniżej stówki. Myszka tej samej firmy miała trzy dodatkowe klawisze, kosztowała jakieś siedem dych.

Ale... Kiedy po roku zdechła pierwsza myszka (martwy prawy klawisz), kupiłem następną tej samej firmy, zakładając, że trafił mi się felerny egzemplarz. Druga mycha pożyła też rok, po czym zrąbał się scroller. (Oczywiście, taki drobiazg jak niedziałający klawisz czy kółko nie powstrzymywały mnie przed używaniem mychy jeszcze przez rok czy dwa... ale w końcu traciłem cierpliwość.)

No i tak z półtora roku temu kupiłem sobie gamingową mychę. Za jakieś, o zgrozo, trzy stówki.

Razer Naga Hex.

Z początku była fantastyczna. Chodziła precyzyjniej od A4Techów, miała osiem dodatkowych klawiszy, świeciła na czerwono... Tylko wkurzały mnie dwie rzeczy: gdy zainstalowałem soft, natychmiast zostałem powitany zdaniem "Welcome to the Cult of Razer". To nie było dla mnie zbyt atrakcyjne psychologicznie, ale co tam, myszka przecież działa dobrze. Drugą rzeczą było to, że soft co kilka dni/tygodni ściągał sobie aktualizację, która z mojego punktu widzenia nie zmieniała ABSOLUTNIE NIC, po czym domagał się resetu komputera.

Jakoś z tym żyłem.

Mało tego, w pewnym momencie uznałem, że stać mnie na upgrade klawiatury (chciałem mieć w końcu taką z podświetlanymi klawiszami, czyli jedyną funkcją brakującą w moim wiernym A4Techu).

No i zacząłem sprawdzać najróżniejsze recenzje klawiatur Razera.

O żesz kurwa... Klawiatury za trzy, cztery stówki, a wszystkie się psuły na potęgę. To nie wyglądało zachęcająco. Wstrzymałem się z zakupem. I bardzo słusznie.

Mniej niż rok po zakupie, Naga Hex zaczęłą mnie gnębić dwuklikiem. Dla szczęśliwców, którzy nie wiedzą o czym piszę: klikasz raz, a mycha wysyła do kompuetra DWA sygnały. Trudno z czymś takim pracować.

Oczywiście, jak na porządnego elektronicznego gremlina przystało, dwuklik pojawiał się tylko co jakiś czas, w najbardziej nieodpowiednich momentach. Przez większość czasu mysz działała normalnie (nie licząc softu, upierdliwie domagającego się resetu po cotygodniowym update'cie). Jakoś z tym żyłem - do cholery, zapłaciłem za ten kawałek plastiku koło trzech stówek! Nie poddam się tak łatwo.

Po kilku dalszych miesiącach nawalił scroller.

Ponieważ czułem się wyjątkowo przy forsie, no i chciałem sprawdzić, czy kupienie sobie nowych zabawek nie odwróci mojej uwagi od wszystkich dziwnych głosów w mojej głowie - zdecydowałem się na zakup nowego sprzętu.

Ten tekst piszę na klawiaturze Steelseries z gigantyczną spacją, a obok spoczywa w pełnej gotowości myszka Logitech, który chodzi o cały kosmos precyzyjniej od badziewnego Razera. Nie chcę nawet myśleć, ile na to poszło forsy, ale wiem jedno - jeśli te peryferia też nawalą po jednym roku, wracam do sprzętu kosztującego po siedem dych.

Nigdy też nie wrócę do sekty Razera.

*

Wbrew pozorom, ten wpis nie służy tylko narzekaniu na elektronikę wyprodukowaną jak najmniejszym kosztem w Chinach.

Chcę też napisać o ludziach z Kultu Razera.

Na początek, nazwa "kult", wymienna w mojej głowie z wyrazem "sekta", jest w pełni uzasadniona.
Mamy kogoś, kto wmawia ludziom desperacko pragnącym należeć do jakiejś grupy, że posiadacze produktów Razera to rodzaj elity. Mamy różne akcje promocyjne - na przykład Razer daje sprzęt profesjonanym graczom w zamiam za reklamę.
A ludzie to kupują.
Nie tylko w sensie płacenia przy kasie za pudełko z tandetnym, zbyt wysoko wycenionym chińskim badziewiem. Kupują też te bzdury o elicie. I bardzo chcą w nie wierzyć.

Ktoś zachwalał kolejną mychę Razera, jednocześnie tłumacząc, że musiał ją kupić, bo trzy poprzednie tej samej firmy się połamały (te kawałki klawiszy, które popychają switcha), albo - to jednak popularny problem - złapały nieuleczalny przypadek dwukliku.

Ktoś pokazywał, jak wyczyścić przełączniki mychy, aby znowu działała jak nowa - ale nie wspomniał o tym, że teflonowe pady, które trzeba zedrzeć, aby dostać się do śrub, należy kupić nowe - a ponieważ mają "Zero Friction" (znaczy, są magiczne i prawa fizyki się ich nie imają), to nowe pady kosztują prawie tyle, co nowa mysz. Rzeczony domowy mechanik wspomniał za to, że mimo udręki związanej z rozbieraniem, czyszczeniem i składaniem pieprzonego złomu, po następnych trzech miesiącach problem wrócił i nic już na niego nie pomaga.

Jedna z recenzji klawiatury Razera zawierała perełkę. Facet zachwycał się klawiaturą, a na koniec, od niechcenia wspomniał tylko, że co jakiś czas klawiatura przestaje reagować na klawisze i trzeba ją wypiąć i wpiąć z powrotem do komputera. Ale nie ma problemu, zdarza się to najwyżej dwa, trzy razy dziennie...

Chciałem się tutaj podzielić z Wami następującą refleksją:

Nie ma takiego gówna, którego nie wciśnie się ludziom za nieuczciwie wysoką cenę, jeśli tylko wmówi się palantom, że kupując je, stają się wyjątkowi.

To zupełnie jak z iPhonami i iPadami...

Szlag, narażę się DWÓM sektom...

OK, od początku. Wyciągnij na stół swój telefon. Jeśli masz tablet, połóż go obok. Czy widzisz na którymś logo Apple?...

wtorek, 27 stycznia 2015

Er hatte Schulden denn er trank

Najdawniejsza data w moim osobistym rockowym kalendarium: 27 stycznia 1756.

Z tej okazji...

Oryginał:





Trochę bliżej moich klimatów:





I na koniec tak, jak powinno być:


niedziela, 25 stycznia 2015

Well-intended Lies

"V jak Vendetta" to twój ulubiony film? Mi też bardzo się podobał.

Świetna fryzura, pięknie wyglądasz.

Twój york to mądry, słodki psiak.

Nie, wcale nie wyglądasz w tych spodniach grubiej.

Lubię twoją najlepszą przyjaciółkę.

Lubię twoich rodziców.

Ciasto twojej mamy jest pyszne, a twój tata jest przezabawny, kiedy mówi o piłce nożnej.

Nie mam nic przeciwko temu, że rozmawiasz ze swoją przyjaciółką o naszych intymnych sprawach.

Ani nic przeciw temu, że wciąż się przyjaźnisz ze swoim byłym, który odkąd się rozstaliście jakoś nie znalazł sobie następnej kobiety.

Nie gniewam się.

Ufam ci.

Wszystko będzie dobrze.

Jestem trzeźwy, wypiłem tylko jedno piwo.

Możesz na mnie liczyć.

środa, 21 stycznia 2015

Co żółw chowa pod skorupą

Mamy już drugą połowę stycznia. To znaczy, że gdzieś tam, wciąż są ze trzy tysiące osób, które przed końcem roku popełnią samobójstwo. Mijasz ich na ulicy, w sklepach, widujesz ich posty na forach... I nie wiesz, że właśnie masz do czynienia z chodzącym trupem.

Nic na to nie da się poradzić.

To znaczy, jeśli znacie kogoś, kto ma zapędy autodestrukcyjne, należy okazywać wsparcie, cierpliwość, wyrozumiałość, nalegać na kontakt ze specjalistą, łykanie przepisanych leków... Tego wymaga prawo i zwykła przyzwoitość.

Ale prawda jest taka, że jeśli ktoś naprawdę chce ze sobą skończyć, to nie da się nic na to poradzić.

Nie da się komuś wyperswadować depresji. Nie da się przekonać, że warto żyć. Chorowanie na depresję nie jest skutkiem jakiegoś świadomego wyboru, podjętego po rozważeniu stosownych argumentów - nie da się wyleczyć choroby dyskusją.

Nie ma słów, nie ma jakiegoś zaklęcia, które da się wypowiedzieć, żeby ktoś nagle wyleczył się z depresji i nie miał nigdy więcej myśli samobójczych. Może są takie, które podziałają na chwilę, ale na dłuższą metę słowa się nie sprawdzają.

Skoro nie słowa, to może czyny? Ale jakie? Osoby cierpiące na depresję nie są łatwe w obsłudze. Nie ma do nich ogólnie dostępnych instrukcji. Nawet specjaliści bywają w niektórych przypadkach bezsilni.

Nie będę tutaj przekonywać nikogo, że powinien "wziąć się w garść", że "warto żyć", że "będzie lepiej"...

Wiemy doskonale, że to bzdury, prawda?

Jeśli o mnie chodzi, wiem, że nie umrę ze starości.

Może powinienem zaznaczyć, że nie jestem jakimś nastolatkiem, który myśli, że jeśli pomaluje na czarno paznokcie, będzie słuchać skandynawskiego metalu i zwierzać się ze skłonności samobójczych, to w końcu przestanie być prawiczkiem.

Nigdy nie malowałem paznokci i nie robiłem sobie makijażu. Kilka orgazmów w życiu miałem, niektóre nawet w kobiecym towarzystwie (parafrazując sir Pratchetta). Trzydziestkę mam już za sobą. Prawie połowę tego czasu przetrwałem z tym cichym głosikiem w głowie, który w tym roku będzie dla trzech tysięcy osób zbyt głośny, aby z nim wytrzymać.

Prawie nikomu nie mówiłem, co łazi mi po głowie. Raz nawet straciłem przez to przyjaciółkę: widziała, że często mam podły humor i nie potrafię się cieszyć różnymi pierdołami i starała się dowiedzieć, dlaczego. Ponieważ nie miałem w zwyczaju zdradzać się z tym, że gdzieś pod sklepieniem czaszki mam wadliwe uzwojenie*, jej też nie powiedziałem. Próbując zmienić temat, opowiedziałem, jakie mam kłopoty z samochodem i tego typu pierdoły.
Jakiś czas później, po pogrzebie jednej z nielicznych osób, które naprawdę lubiłem, gdy mogłem albo się upić w czarnoziem, albo z kimś pogadać, spróbowałem się z nią skontaktować. Zapytała:
- Znowu coś nie działa w samochodzie?
Od tej pory gdy stawałem przed powyższym wyborem, natychmiast kierowałem się ku najbliższej flaszce.

Co wydaje mi się szczególnie ironiczne, to fakt, że moja ówczesna przyjaciółka wtedy studiowała psychologię.

Nie widać tego w tym wpisie, ale od dwudziestu minut walczę z samym sobą. Ten akapit miał być o tym, jak radzę sobie z moim wadliwym uzwojeniem. I nie jestem w stanie go napisać. Pół godziny temu myślałem, że jak to napiszę, to uda mi się jakoś uciszyć mój wewnętrzny głosik. Właśnie zdałem sobie sprawę, że byłoby to niczym oderwanie skorupy od żywego żółwia i tłumaczenie, jak działają jego wnętrzności.

Jeśli jesteś jedną z tych trzech tysięcy osób i myślisz, że gdy zobaczysz, co dzieje się pod skorupą, to może w tym roku nie trafisz jeszcze do statystyk - gdzieś obok jest mój email. Ale, szczerze mówiąc, nie sądzę, aby zdzieranie skorupy z żółwia Ci jakoś pomogło. To, co działa dla mnie, pewnie nie sprawdzi się dla Ciebie.

Więc powiem tak: jeszcze dzisiaj nie dołączę do tych trzech tysięcy. Ani jutro, ani w tym tygodniu. Pewnie nie w przyszłym miesiącu. Może nawet nie w tym roku. A później?

Kto wie... Wypadki chodzą po ludziach. Zdarzają się nieuleczalne, śmiertelne choroby.

Zdarzają się też cuda.

Może w końcu dopisze mi szczęście.

-----------------
* A przynajmniej nie zdradzam się z tym przed tymi, którzy znają to imię i nazwisko, które widnieje w moim dowodzie osobistym. Ty, hipotetyczny** Czytelniku, za przeproszeniem, się nie liczysz.

** Hipotetyczny, bo tylko przypuszczam, że ktoś to czyta. Podejrzewam, że to jeden z tych wpisów, których nikt nie przeczyta. Wiadomo, TL;DR. Czy jakoś tak.