czwartek, 8 maja 2014

Ptaki i ludzie

Znałem co najmniej dwie dziewczyny, które uwielbiały gołębie.

Obie miały lekkie kompleksy na punkcie nie pochodzenia z Krakowa tylko z sąsiedniej miejscowości. Obie reprezentowały wszystkie wady kogoś, kto przyjechał do większego miasta na studia i pozuje na stałego mieszkańca.

Mike Tyson zajmował się hodowlą gołębi.

Ja nie cierpię gołębi. Co najmniej dwa razy zderzyłem się z takim obrzydliwym ptaszyskiem na Rynku Krakowskim. Widziałem, jak w grupce gołębi kilka większych osobników zadziobało mniejszego. Ptaszek pokoju, nie ma co.

*

Znałem ludzi, którzy uwielbiali i hodowali papugi. Niektórzy z nich mieli zwykłego hopla na punkcie zwierząt i hodowali wszystko, co dało się oswoić albo chociaż zamknąć w klatce (w gruncie rzeczy, niewielka różnica).

Jednak była wśród nich para konkursowych snobów. Czerpali szczególną dumę z faktu, że mieszkali w Śródmieściu i przez to musieli płacić o ileśtamdziesiąt procent więcej za metr kwadratowy - "Ale, rozumiesz, ostatecznie to Śródmieście", rzucali od niechcenia, z ukontentowanymi uśmieszkami. Uśmiechów nie tłamsiła świadomość, że dokładnie po drugiej stronie ulicy była już inna dzielnica, a nie ich ukochane Śródmieście.

Hodowali papużkę nierozłączkę - jedną. I było to najbardziej hałaśliwe i brudzące zwierzę świata. Jakoś nigdy nie przekonałem się do papug.

*

Znałem gościa, który szalał na punkcie orłów. Obłąkany dziad wielbił padlinożercę w imię źle rozumianego patriotyzmu.

*

Znam właścicielkę pewnej firmy, kobietę, która hoduje kury - ale nie takie, które znoszą jaja i z czasem stają się rosołem, tylko rasowe i co za tym idzie kosztowne. Pracownicy w jej firmie dostają pensje z miesięcznym opóźnieniem, często też są oszukiwani przy obliczaniu nadgodzin... ale na zakup nowej kury szmal zawsze się znajdzie. A pracownicy? Jak im się nie podoba, to za bramę - pełno jest takich, co jeszcze będą z pocałowaniem ręki błagać o miejsce w firmie. Poza tym, jak któryś będzie podskakiwać, to dostanie dyscyplinarkę - napisze się, że kradł, pił i obnażał się w pracy.

Kury toleruję tylko w formie przetworzonej na filety z piersi i rosół.

*

Jest dokładnie jeden gatunek ptaka, który zyskał sobie moją sympatię. I to nie tylko dlatego, że właśnie para jego przedstawicieli rozpoczęła budowę gniazda na drzewie za moim oknem.

Oto, czym ten ptak zapracował na moje uznanie:

- Współczynnik masy mózgu do masy ciała ma taki, jak najwyżej rozwinięte naczelne.

- Jest nieprzeciętnie inteligentny, prawdopodobnie najbardziej ze wszystkich ptaków, i bardziej od wielu ssaków.

- Zaadaptował się do życia w warunkach miejskich, wykorzystuje możliwości, jakie daje życie wśród ludzi, ale jednocześnie pozostaje nieufny i nie daje się człowiekowi zbliżyć.

- Lata w sposób chaotyczny i niezgrabny... ale dzięki temu nawet sokół nie jest w stanie go upolować.

- W przeciwieństwie do łabędzia, który przez pomyłkę został symbolem wierności, mój ulubiony ptak pozostaje przez całe życie - a podobno dożywa trzydziestki - monogamiczny. W tym punkcie jest lepszy od ludzi, którzy przed sobą nawzajem i ni mniej ni więcej, tylko przed samym Bogiem ślubują sobie wierność do śmierci... a po pięciu, sześciu latach składają pozwy rozwodowe.

- Z badań wynika, że potrafi odczuwać i wyrażać smutek. Znowu punktuje w stosunku do niektórych ludzi.

- Jest JEDYNYM ptakiem, który bez specjalnego treningu, sam z siebie, potrafi przejść test lustra. Mówiąc krótko, jest samoświadomy.

To oczywiście sroka.

My kind of bird.

wtorek, 6 maja 2014

Twisty road, shiftin' gears, year after year...

Tej nocy w Klubie AA: gin (gorzki) z tonikiem (bardzo gorzkim) i plasterkiem wyjątkowo kwaśnej cytryny (bo limonki nie tknę nawet długim patykiem.)


środa, 30 kwietnia 2014

Bitches leave.

Popełniłem jeden z drobnych życiowych błędów: obejrzałem nowego Robocopa.

Ten wpis miał być długi, złośliwy, wytykający Frankowi Millerowi, że nie podobał mu się Robocop 2, porównujący ten chłam do Robocopa 3 i tego obrzydliwego serialu, o którym już chyba nikt nie pamięta, miał ogólnie rozszarpać ten film na strzępy... Ale uznałem, że nie warto. Nowy Robocop nie jest nawet dość zły, żeby marnować na niego więcej czasu. Jest miałki, nudny, nonsesnsowny, nie trzyma w napięciu, sceny akcji są jak z setek równie dennych gier komputerowych, nic w nim nie jest na tyle oryginalne, żeby utkwiło w pamięci...

Poprawka. Dzisiaj pamiętam już tylko jedną scenę z filmu: kiedy Samuel L. Jackson wyjeżdża ze swoim zawołaniem bojowym, krzycząc na całe gardło "Motherfucker!"... który to motherfucker został wypiszczany przez jakąś niby-cenzurę. Za dwa, trzy tygodnie zapomnę nawet ten, jedyny jaśniejszy moment nowego Robocopa.

Ujmę to tak:

Scena, w której Boddicker odstrzeliwuje z shotguna dłoń bezsilnego, powalonego Murphy'ego - ta scena pozostanie ze mną do końca życia.

W nowym filmie nie ma nic, co wywarłoby na mnie takie wrażenie.

Lepiej przypomnieć sobie film Verhoevena z 1987, popijając zimne piwo.

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

Nagłówki, stan na 9:20

Oto, na jakich nagłówkach TVN24 dzisiaj nie kliknąłem, ale w tradycji polskiej publicystyki postanowiłem i tak skomentować.

- Domy zniszczone do fundamentów,
 wielu rannych. Wściekły atak tornad w USA
Apparently God doesn't bless America.

- "Rebelia na wschodzie Ukrainy nie do opanowania"
W przeciwieństwie do innych rebelii, miłych, łatwych do opanowania i przyjaznych dla turystów.

- Wrzuciła "zdjęcie z ręki" i zginęła w wypadku
Zapewne próbowała rzucić się w ślad za zdjęciem.

- Wiozła oplem osiem osób. 4-latek w bagażniku
Za moich czasów w bagażniku jechał ten, kto był najbardziej narąbany i mógł przyciągnąć uwagę policji... albo było mu wszystko jedno. Dzieci dojrzewają szybciej, niż kiedyś.

- Poszukiwania boeinga wkraczają w "nową fazę"
Czwarta to Depresja, piąta to Akceptacja - najwyższa pora na ostatnią.

- Putin uwieczniony na medalu. Pamiątka po aneksji Krymu
Dostałem w ciągu trzech dni tak z osiem spamów, nakłaniających mnie do zakupu medalików i monet wybitych z okazji kanonizacji JP2 - Władimir Pierwszy musi sie bardziej postarać, żeby to przebić.

- Prezydenci na kanonizacji, czyli "zróbmy sobie zdjęcie"
A co mieli robić? Modlić się? Przecież z Pisma Świętego wiadomo, że ciężej będzie im sie dostać do Królestwa Niebieskiego, niż nawinąć wielbłąda na igłę.

Dobrze zacząć tydzień ze świadomością, że media pozostają w dobrej formie.

czwartek, 24 kwietnia 2014

Ocena między 1/10 a 8/10

Uznałem, że pokażę Wam, dlaczego nie jestem obecnie zainteresowany pisaniem nowych recenzji na Filmweb. Najlepiej pokazać to pisząc recenzję.

Oto moja recenzja "Wałęsy. Człowieka z Nadziei".

***

"Wałęsa. Człowiek z Wąsami"


Był kiedyś w naszej umiarkowanie kochanej Ojczyźnie taki ustrój, co się zwał socjalizm. Jak powszechnie wiemy, był zły - i nie trzeba długo uzasadniać dlaczego demokracja jest lepsza. Wiadomo, kiedyś władza była butna, niekompetentna i skorumpowana. Teraz za to jest wrażliwa na potrzeby obywateli, profesjonalna i nieprzekupna. Kłopot ze zmienianiem ustroju polega na tym, że za cholerę ten proces nie chce się odbyć sam z siebie. Ktoś musi coś zrobić, żeby skorumpowana i niekompetentna władza pojęła, że społeczeństwo nie jest zadowolone. Potrzeba bohatera - czyli kogoś, kto robi coś straszliwie głupiego, z czego wbrew zdrowemu rozsądkowi wynika coś dobrego.

Bohaterem obalania komuny w peerelu został wąsaty elektryk, wyżej utalentowany w przeskakiwaniu przez płoty, niż w mówieniu poprawną polszczyzną. Nakręcenie filmu o nim było tylko kwestią czasu. Pytanie tylko brzmiało: czy będzie w 3D?

Na szczęście nie jest, co już powinno zapewnić mu pozytywne oceny. Wajda jest trochę zbyt sensownym reżyserem, żeby dać się wciągnąć w chwilową modę. Zamiast tego wolał zrobić film, który byłby zwieńczeniem poprzednich opowieści o ludziach z materiałów metalowo-kamieniarskich.

Film skupia się na okresie, kiedy Wałęsa nie podejrzewał nawet, że kiedyś będzie demontował wannę z Belwederu, zanim wprowadzi się tam na jego miejsce Kwaśniewski (ruchomy obrazek  o nim zapewne nazywałby się Człowiek z Choroby Goleni). Wałęsa dopiero musi zostać bohaterem walki z ustrojem - i właśnie ten odcinek jego życiowej drogi obejrzymy bliżej. Będzie trochę fabuły, trochę wmontowanych zdjęć archiwalnych z odpowiedniego okresu, trochę bardziej osobistych spraw i zmagań Wałęsy - dzięki czemu opowieść nie wpada w bohaterski patos.

Nie mogę nie pochwalić Roberta Więckiewicza - w kinie zdominowanym przez Szyców i Karolaków miło od czasu do czasu zobaczyć jakiegoś sensownego aktora, więc już na starcie odtwórca głównej roli mocno punktuje. Ale to nie wszystko - jemu udało się wykreować Wałęsę lepszego od oryginału. Chciałbym zasugerować, aby na zagraniczne wizyty, na które zostaje zaproszony nasz były prezydent, wysyłać Więckiewicza. Zagraniczniaki i tak się nie połapią, a krępujących sytuacji może byłoby mniej.

Mimo że ciężko temu filmowi zarzucić coś poważnego, nie pałam do niego zbyt ciepłym uczuciem. Po prostu uważam, że obrazy biograficzne warto robić dopiero, gdy portretowany delikwent jest bezpiecznie martwy od dłuższego czasu. Podejrzewam, że wszystkim zaangażowanym w produkcję towarzyszyła świadomość, że Wałęsa obejrzy owoc ich pracy. A stać go na prawników. Gdyby filmowcy nie pracowali pod tym obciążeniem, rezultat mógłby być dla mnie atrakcyjniejszy.



***

OK, oceniam, że w tej chwili na 99% recenzja zostałaby zaakceptowana. Mamy 389 słów - sporo powyżej wymaganego minimum. Mamy tytuł, inny niż tytuł recenzowanego filmu. Mamy wymagane składniki recenzji - wiemy jaki to film, kto go wyreżyserował, kto gra główną rolę, jaka z grubsza jest fabuła, ocenę kilku elementów i osobistą konkluzję. Niezbyt mocną, ale powinna oblecieć w tłumie. Gorzej napisane chałtury widziałem w czasopismach i na innych portalach. Gorsze rzeczy trafiały na Filmweb.

Przez chwilę nawet zastanawiałem się, czy nie odzyskać hasła na FW i nie wysłać tego jako kontrybucji. Na szczęście jestem stosunkowo trzeźwy i nie zrobię tego.

A teraz obniżę szanse tej recenzji na zaakceptowanie na Filmweb do 0%. Gotowi?

Nie obejrzałem filmu. I nie zamierzam. Cały tekst napisałem na podstawie materiałów promocyjnych i kilku rozsądnych domysłów.

Pierwsza sprawa: wszystkie zrecenzowane na FW filmy obejrzałem - co czasem było aż bolesne. Gdybym teraz wysłał taki niezbyt śmieszny dowcip, byłoby to jak rzucenie gównem w te teksty, które zostały zaakceptowane przez weryfikatorkę. Może nie są to materiały godne nagród, ale każdy został napisany uczciwie i w każdy włożyłem trochę pracy.

Druga sprawa: jedynym, co było dla mnie atrakcyjne w napisaniu tego tekstu, był fakt, że jest oszustwem. Gdybym obejrzał film Wajdy, zmontowanie recenzji byłoby śmiertelnie nudne. A tak - recenzja była czymś w rodzaju wyzwania. Szczerze mówiąc, nie byłem pewien, czy uda mi się sklecić tekst dość długi - gdyby się nie powiodło, nie miałbym o czym tutaj pisać, bo eksperyment wylądowałby w koszu na śmieci i nigdy, nikomu bym o nim nie wspomniał.

W sumie upewniłem się, że aby coś napisać na Filmweb, musiałbym trafić na odpowiedni film - kiepski, z kilkoma nonsensami, ale jednocześnie na tyle zabawnymi, żeby recenzję fajnie się pisało. A takiego filmu dawno nie widziałem...

Poza tym musiałbym linkować nazwiska reżysera i aktorów, co jest zwykłą stratą mojego czasu. Potrzebowałbym kogoś, kto robiłby to za mnie - i nie oczekiwał za to rekompensaty pieniężnej.

Tak więc, dopóki nie trafią się odpowiednie filmy i nie znajdę sobie Altruistycznego Asystenta - nie będzie filmwebowej działalności w moim wykonaniu.

Miłośnicy Arnolda mogą spokojnie odetchnąć - choć "Jingle All The Way" i "Junior" wciąż mnie kuszą.

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

środa, 16 kwietnia 2014

Corncob Blues

Przez ostatnie dni jakoś dziwnie się czułem. Niestrawność? Niewłaściwy poziom krwi w alkoholu? Nie. A jednak coś było nie w porządku.

W końcu zrozumiałem. Pisząc o tym, jak zostałem Hardrockowym Rabbim, pisałem o aktywności, która jest zdrowa - jeśli nie liczyć ryzyka kontuzji - która jest, o zgrozo, społecznie akceptowalna... I na swój ociekający cholesterolem sposób nawet tak jakby zachęcałem do biegania. Czuję, że muszę jakoś zbilansować karmiczną równowagę.

O czym by tutaj.... O! Już mam!

Minister Szczęśliwości ostrzega: palenie tytoniu niekoniecznie Cię zabije - są palacze, którzy dożywają setki i nie mają raka - za to na pewno ukoi Twoje nerwy, a przy odrobinie szczęścia sprawi, że schudniesz. Serio: nikotyna może zastąpić twixy i oreo. Jedynym prawdziwym problemem jest to, że oddech cuchnie popielniczką. Francuskie pocałunki nagle nie są aż tak przyjemne.

Ale, jeśli tak jak ja, obecnie nie masz jakiejś ogłupionej ofiary, która wierzy, że kochasz ją nad życie; a co za tym idzie, nie grozi ci całowanie się z kimkolwiek - nie żałuj sobie dymka.

Ten tekst nie będzie o papierosach - rzuciłem je dawno temu. Jak wiadomo, nie ma nic łatwiejszego od rzucenia palenia: są tacy, którzy rzucają je cztery razy w miesiącu. Ja przekonałem się, że rzuciłem je definitywnie, gdy na ulicy minąłem się z trzema ślicznymi dziewczynami - i jedyne, o czym mogłem myśleć, to "Jak one potwornie śmierdzą! Wytarzały się w popielniczce, czy jak?"

Wyglądało na to, że moja przygoda z nikotyną się skończyła. Mój osobisty szympans nie miał nic do roboty, oddychało mi się cudownie łatwo, no i zacząłem na poważnie gromadzić kilogramy w obwodzie pasa. Tak już jest, że ochotę na papierosa zastępuje ochota na słone paluszki... albo chipsy... na czekoladę... poza tym, skoro nie palę, to zasłużyłem na pepsi. I może kawałek szarlotki, dziękuję bardzo. Alice Cooper powiedział, że nie da się wyjść z nałogu; można tylko zmienić to, od czego jest się uzależnionym. Miał rację.

Koniec palenia zbiegł się z rozpoczęciem kontrolowania alkoholizmu*. Wcześniej weekend oznaczał upicie się do granicy nieprzytomności, rzyganie w jakiejś publicznej toalecie, a po powrocie do domu sikanie przez okno, przy jednoczesnym śpiewaniu na cały głos "Fat Bottomed Girls".




Kontrolowanie oznaczało, że przyjmuję taką dawkę, jaka akurat była potrzebna, żeby zasnąć, albo chociaż przestać myśleć o pewnych osobach, o muzyce, która źle mi się kojarzy, o nieprzyjemnych rzeczach i takich tam pierdołach. I ani kropli więcej. Stosuję tę metodę do dziś. Przynajmniej sąsiedzi nie narzekają.

Niemniej, jak każdemu nałogowcowi, zdarzają mi się potknięcia. Fakt, rzyganie po kątach nie wchodzi już w grę, podobnie jak okienne incydenty i fałszowanie Queen. Ale pewien czas temu noc była chłodna, zima straszyła, cienie na ścianach się wydłużały, a ciepełko w butelce Jacka Danielsa było płynnym zbawieniem...
Doprowadziłem się do stanu, w którym pewne stare, zarzucone i niejasne pomysły nagle wydały się genialne w swojej prostocie.
Na drugi dzień, skacowany, dostałem maila ze sklepu Fajkowo, z potwierdzeniem zamówienia. Zamówiłem fajkę, akcesoria i tytoń. Po pijaku. Na szczęście, nawet odległy od trzeźwości, jestem świadom swoich możliwości finansowych. Wyglądało na to, że aby zamortyzować wydatek, przez jakiś czas będę musiał mniej pić, ale przynajmniej nie zbankrutuję.

Pocieszyłem się, że mogło być gorzej - mogłem próbować skontaktować się z którąś Największą, Jedyną i Prawdziwą Miłością, a wtedy nie dostałbym maila, tylko polecony od jakiegoś prawnika, albo wezwanie na policję - i poczłapałem do bankomatu.

O fajce myślałem już dawno temu - gdy złapałem się na tym, że jestem w stanie zeżreć siedem czekolad tygodniowo. Teorię Alice Coopera o nałogach znałem doskonale, wiedziałem, że pora znaleźć sobie nowy, mniej tuczący nałóg. Mój kłopot polegał na tym, że nie wyobrażałem sobie, że mógłbym po prostu pójść do jakiejś trafiki i pogadać ze sprzedawcą - takie postępowanie jest tabu dla członków mojego plemienia. Więc znalazłem sobie sklep internetowy i przeżyłem lekki szok kulturowy.

Pierwsze wrażenie było OK - hej, ładna fajka za dwadzieścia kilka złotych, tytoń za tyle samo, tylko koszta przesyłki nonsensownie podniosą kwotę...

A potem zobaczyłem te wszystkie akcesoria, filtry, wyciory, niezbędniki...

Wycofałem się do Googla, znalazłem portal miłośników fajki** i zdębiałem.

Okazało się, że te tanie fajki są ze złego materiału. Że na początek trzeba kupić ze trzy fajki - albo nawet więcej - z wrzośca, a w miarę dobre fajki zaczynają się od 150 PLN.
(Czyli na razie mamy rachunek na 450 PLN)
Że tanie tytonie nie dają się palić, bo są aromatyzowane. Lepiej zacząć od czystej Virginii.
(W sumie trochę ponad 480 PLN)
Wyciory do czyszczenia to podstawa, podobnie jak specjalna popielniczka.
(520 PLN)
Do tego niezbędnik. I Filtry. I zapalniczka, taka z bocznym płomieniem.
(Jakieś 550 PLN)
Kołeczek, do ubijania tytoniu, za jakieś trzydzieści złotych! KOŁECZEK!
(580 PLN...)
I koszta przesyłki.
(Ja pierdolę...)

Poza tym palenie to sztuka. Źle palona fajka się pali - w dobrze palonej pali się tytoń. W źle palonej fajce tytoń się nie spali do końca, będzie bulgotał kondensat, będzie wygasać co chwilę, trzeba ją dobrze nabić, a tytoń może być cięty na różne sposoby, co oznacza, że każdy nabija się trochę inaczej... A potem jeszcze jest kwestia czyszczenia tego ustrojstwa...

Rany boskie, palenie ma relaksować i sprawiać przyjemność! Co jest z tymi fajczarzami? To jacyś masochiści?

Pomysł palenia fajki zarzuciłem jako nieekonomiczny i zbyt stresujący. Aż do ubiegłej zimy.

Skoro już kupiłem fajkę, skoro znam teorię, to mogę spróbować palić to cholerstwo.

Przynajmniej nie szalałem z popielniczkami i kołeczkami - zamiast popielniczki, gliniany talerz i kawałek korka (w sumie za jakieś 6 PLN), kołeczek wystrugałem sobie sam (nie jest z wrzośca, nie jest zbyt piękny, ale kosztował mnie 0 PLN i działa, jak markowy produkt)...

Od razu zaznaczę, że wciąż się uczę. Fajka czasem mi gaśnie, czasem tytoń nie dopali się do końca. Pochwalić się mogę tym, że nie mam problemów z kondensatem - choć to może być zasługa kołków z balsy, zwanych dla zmyłki filtrami (jestem zdania, że prawdziwe filtry do fajki, to te węglowe. Reszta, to rzeczy które wpycha się w miejsce na filtr). Ponieważ sesja palenia trwa w moim przypadku jakieś półtorej godziny, plus czyszczenie, organizuję sobie ją mniej więcej raz na tydzień. Więc będę się uczyć jeszcze przez wiele miesięcy... Ale odrobina nikotyny przyjęta przez jamę ustną i tak sprawia przyjemność - choć na razie nie jest w stanie zastąpić tuczących słodyczy. Póki co fajka dla mnie to nowy zwyczaj, a nie nałóg.

Jednak nie tym chciałem się podzielić. Chcę tutaj przedstawić propozycję, jak zapoznać się z fajką małym kosztem.

I nie, nie proponuję zakupu fajki używanej. Przeraża mnie idea wpychania do ust czegoś, co gryzł, ssał i obślinił jakiś obcy facet***, pokryty zarazkami i Cthulhu wie na co chory. Nawet wygotowanie ustnika i kąpanie go w czystym spirytusie nie zmniejsza moich uprzedzeń.

Nie, moja wersja jest prostsza, bardziej higieniczna i jeszcze tańsza.

Jak już napisałem, raz na tydzień palę Virginię w mojej niedrogiej fajce z wrzośca. Ale jednocześnie coraz częściej zdarza mi się palić w czymś takim:




Kukurydzianka. Corncob, znaczy.
Fakt, nie jest piękna - ale jeśli zaczynasz palenie, to może nie chcesz robić z siebie widowiska wśród znajomych i będziesz puszczać pierwsze dymki w samotności. W takim razie uroda fajki staje się nieistotna. Poza tym, kukurydzianki palili tacy ludzie jak generał MacArthur i Huckleberry Finn (no dobrze, co najmniej jeden z nich może być postacią fikcyjną. Ale i tak kukurydzianka jakoś pasuje do bourbona i Creedence Clearwater Revival).

Ja wykorzystuję corncoba do palenia aromatyzowanego tytoniu. Raz, fajka działa jak kadzidełko i w pokoju ładnie pachnie. Dwa, nigdy nie miałem w niej problemu z kondensatem (akurat we wrzoścu też nie, ale tutaj nie ma kołka z balsy). Trzy, tytoń zawsze dopala się do końca. Czasem zgaśnie (rzadziej, niż Viginia we wrzoścu), ale można odpalić tanimi zapałkami i nie martwić się, że przypali się rim. Cztery, jest leciutka (zabawne, ale kiedy sprzedawca podaje parametry fajki, skupia się na rozmiarach, a nie na wadze, która według mnie jest co najmniej równie istotna). Nie ma filtra - więc nie trzeba kupować nowych na wymianę. No i czyszczenie - ustnik i cybuch są tak "wysokiej" jakości, że wycior nawet nie chce wejść w ten pierwszy, a ten drugi zmienia wycior w strzępy. Więc do czyszczenia wystarczy papierowy ręcznik w połączeniu z niezbędnikiem, poza tym ustnik można umyć pod bieżącą wodą.

Warto wspomnieć, że kukurydzianka, z konieczności, nie jest przesadnie pojemna. Moją wypalam w pół godziny - staram się na to patrzeć, jak na zaletę.

Na koniec ostatnia, najważniejsza cecha: cena. Mniej niż dwa piwa. Mój egzemplarz kosztował 4,90 PLN.
(4,90 PLN)
Do tego dodajmy niezbędnik, ginekologiem zwany (bo dłubie, skrobie i przepycha). Najtańszy, a sprawdza się tak samo dobrze, jak te droższe. Kosztuje 4 PLN.
(8,90 PLN)
Aromatyzowany tytoń MacBaren, 40gramów...
(w sumie koło 30 PLN)
Plus koszta wysyłki, niestety.

600 zeta, a 30... śmiem twierdzić, że jest różnica.

Krótko mówiąc, jeśli zacznie się od mojej opcji ekonomicznej, można stracić mniej forsy, niż przy polecanym przez zawodowców zakupie, a chyba równie skutecznie da się sprawdzić, czy fajka jest "tym czymś", czemu można poświęcić czas i pieniądze.

A jeśli jednak fajka nie przypadnie do gustu - zawsze są cygara.

Mam nadzieję, że nakłoniłem kogoś do niezdrowej i społecznie niemile widzianej aktywności. Od razu czuję się lepiej.

-------------------
* Jeśli widzicie nałogowca, który twierdzi, że kontroluje swój nałóg, to widzicie kogoś, kto jest mistrzem w samo-oszukiwaniu. Albo kłamcę.
** Jeśli na serio myślisz o fajce, zajrzyj tam, żeby dowiedzieć się, co mają do powiedzenia ludzie, którzy fajczarzami są dłużej, o wiele dłużej ode mnie, więc pewnie wiedzą więcej.
*** Kolejny powód, dla którego nie mam w planach uprawiania francuskiej miłości.