poniedziałek, 15 czerwca 2015

Could've been worse...

Mogło być gorzej.

Fakt, nie mam kariery, jeśli chodzi o finanse, to każdego miesiąca zastanawiam się, czy to już pora, żeby zrezygnować z abonamentu za internet, moje ambicje raz za razem rozbijają się o ostre skały, a kiedy widzę swoje odbicie w lustrze, i zdaję sobie sprawę, jak bardzo spieprzona jest maszyneria za tymi przepitymi oczami, to zastanawiam się, ile jeszcze, zanim w końcu ustawię stery na centrum Słońca, albo zanim ktoś z rodziny pośle mnie do pokoju bez klamek...

Ale mogło być gorzej.

Mógłbym być absolwentem psychologii.

Mógłbym być sparaliżowanym od nosa w dół.

Mógłbym być telemarketerem.

Mógłbym pisać "content" dla portali internetowych.

Mógłbym mieszkać pod mostem, uzależniony od hery, na którą zdobywałbym pieniądze obciągając przypadkowym zboczeńcom.

Mógłbym mieć eks-żonę i dzieci.

Mógłbym wierzyć, że klikanie fejsbukowych lajków ma jakieś znaczenie.

Mógłbym należeć do jakiejś partii.

Mógłbym być rzecznikiem prasowym jakiejś partii.

Mógłbym utrzymywać się z robienia kantów "na wnuczka".

Tak... mogło być gorzej.

Mógłbym być komikiem stand-up'owym.


W sumie... jeszcze nie jest aż tak źle.

poniedziałek, 8 czerwca 2015

Sztuczna inteligencja i autentyczna głupota.

Co takiego dała światu Afryka Południowa? Diamenty... "Dystrykt 9"... A teraz "Chappie".

Diamenty są najlepszymi przyjaciółmi kobiety, choć i towarzystwem facetów nie wzgardzą, "Dystrykt 9" był prologiem do potencjalnie ciekawego filmu s-f (szkoda, że kończył się, zanim wydarzyło się w nim cokolwiek interesującego), a "Chappie"...

No właśnie...

Film traktuje o robocie, który staje się samoświadomy. Totalnie oryginalny pomysł, nikt tego wcześniej nie zrobił*.
Najpierw - na modłę "Dystryktu 9" - dostajemy wyrwane z kontekstu wypowiedzi rzekomych naukowców, jak to dane im jest dożyć nowej ery.
Widz domyśla się, że ta nowa era to powstanie i rozpowszechnienie AI. Jednocześnie godzi się z tym, że film - na modłę "Dystryktu 9" - będzie usiany wstawkami reportażowo-narracyjnymi. Trudno, małpa nauczyła się sztuczki, małpa będzie ją wykonywać.
Następnie poznajemy naczelnego cipasa tej opowieści - tatusia sztucznej inteligencji, matoła ze stopniem naukowym, pracującego dla Ripley.
Firma Ripley produkuje zaprojektowane przez cipasa roboty i sprzedaje je gliniarzom, żeby siły policyjne mogły jakoś poradzić sobie z J-Burgiem, który trochę za bardzo przypomina Detroit. W firmie pracuje Wolverine, który zrobił zdalnie sterowanego, militarnego robota i jest niepocieszony, że gliny jakoś wolą kupować policyjne roboty, zamiast wojskowych. Dlatego w pewnym momencie uzna, że najmądrzejsze, co może zrobić, to rozpierdolić własną firmę, sabotując oprogramowanie policyjnych droidów (czy ktoś od Disneya już skontaktował się z działem prawnym i ustalił, czy można pozwać twórców "Chappiego" za wykorzystanie gwiezdnowojennej nazwy robota?)
Ale nie uprzedzajmy wydarzeń - wróćmy do naszego cipasa.
Otóż nasz cipas stworzył plik, w którym zawarł Świadomość. Ten plik działał. Ale działanie na pececie to nie dość, więc cipas postanowił wgrać plik robotowi. Poprosił o pozwolenie Ripley, ale ta, jako jedyna postać w całym tym żałosnym filmie wykazała się rozsądkiem i odmówiła. No to cipas ukradł uszkodzonego robota i wgrał mu plik ze Świadomością... znajdując się pod lufami jakiś wkurwiających, niedorozwiniętych, idiotycznych, nieprawdopodobnych niby-gangsterów, którzy wpadli na genialny pomysł wykorzystania robota do rozwiązania swoich problemów natury płynności finansowej.
... i to jest moment, w którym muszę odetchnąć i napić się wody.
Od dawna żadnemu filmowi nie udało się mnie autentycznie wkurwić.
"Chappie" tego dokonał.
Żadna postać nie kieruje się sensowną motywacją.
Gdyby dziury logiczne były penisami i waginami - ten film byłby najostrzejszym porno w historii. Najpierw Świadomość działa na pececie. Potem zostaje wgrana do robota. Potem nie można jej przegrać z uszkodzonego robota do innego. Potem hełm do odczytywania EEG jakimś cudem działa na głowie robota. Następnie da się przegrać umysł żywego człowieka do robota. A na końcu da się przegrać umysł z zepsutego robota do działającego robota - mimo, że jeszcze godzinę temu się nie dało. A to tylko najbardziej rażące przykłady lenistwa, nieuctwa i fuszerki scenarzysty.
"Ożywiony" robot w żaden sposób nie przypomina tego, czym naprawdę mogłaby być AI. Zamiast tego jest pieprzoną postacią z kiepskiej kreskówki.
Mógłbym to wybaczyć, gdyby "Chappie" - zgodnie z tym, co sugeruje jego tytuł - był filmem w rodzaju "Shreka" albo "Wall-e" - sposobem na zabawienie bachorów i wyciągnięcie forsy z kieszeni rodziców. Ale ten chłam nie jest ani trochę zabawny, nie jest też filmem dla dzieci... sama liczba "fucków" wyszczekanych z dziwacznym akcentem - skoro o tym mowa, akcent Wolverina zasługuje na szczególne wyróżnienie, brzmi zupełnie, jak pijany Australijczyk udający Afrykanera wychowanego w Szkocji - otóż sama liczba przekleństw sugeruje, że film jest przeznaczony dla dojrzałego widza.
Kłopot w tym, że dojrzały widz po seansie dojdzie do jednego wniosku:

"Chappie" nie jest aż tak zły, jak Apartheid - ale niewiele mu brakuje.

---------------

* A ja muszę w końcu przyjąć do wiadomości, że sarkazm nie zawsze wychodzi mi tak zgrabnie i dowcipnie, jakbym tego chciał.

czwartek, 4 czerwca 2015

Halfway there

Nowa fotka w zakładce "Bieganie". Strzelona na oślep, bo wyświetlacz LCD nie dawał sobie rady, kiedy było jasno.

poniedziałek, 1 czerwca 2015

Książki i randki w ciemno

I znowu będzie o książkach.

Nikogo nie obchodzi ta archaiczna forma stymulacji szarej materii? Wszyscy już sobie poszli? Może jednak ktoś został? Jedna, może dwie osoby? Super. Nieważne, że jest Was niewielu. Przynajmniej jesteśmy w sensownym towarzystwie, prawda?

Ekhem... Książki.

Kiedyś o tym pisałem, ale przypomnę - dawno temu traktowałem każdą książkę niczym staromodne małżeństwo: skoro zacząłem czytać, to dotrwam do grobowej deski (czy raczej do ostatniej strony). Teraz, kiedy już odkryłem, że jedynym surowcem absolutnie nieodnawialnym jest Czas, moje związki z książkami są mniej rygorystyczne.

Jak wiadomo, jeśli chodzi o książki, nie należy się sugerować powierzchownością (okładką), najważniejsze jest wnętrze (treść)*.
Właśnie dlatego kiedyś czytałem wszystko od deski do deski. Bo jak ocenić treść, jeśli nie poznało się jej w całości?

Otóż jest kilka sposobów.

Przede wszystkim, wybieramy typ, który się nam podoba**.
W moim przypadku od razu odpadają książki o wampirach, romanse i wielotomowe sagi fantasy, pełne elfickich cipasów i zawszonych, krasnoludzkich pierdolców. Reszta ma szansę.

Poza tym można zdecydować się na sprawdzonego autora... zazwyczaj.
Niestety, zdarzają się niewypały - wszystkie sygnały są w porządku, z początku nawet coś iskrzy, ale pod koniec pierwszego aktu, gdy już znamy bohaterów i wiemy, wokół czego kręci się fabuła, nagle okazuje się, że najlepsze, co można zrobić, to rozejść się i poszukać czegoś innego...***.
W moim przypadku takimi ostatnimi niewypałami okazały się aż dwie książki Joanny Chmielewskiej.
Kiedyś, młodym pacholęciem będąc, zaczytywałem się w jej kryminałach (i nie tylko kryminałach, bo takie "Skarby" to raczej powieść przygodowa). W ostatnich latach mój entuzjazm wobec kryminałów wszelakich zdecydowanie ostygł, ale przecież... To Chmielewska! Jeśli ktoś umie napisać dobrą, zabawną powieść, z doskonale grającymi dialogami, to na pewno pani Joanna!
No i trafiło na dwa niewypały pod rząd. Jeden mnie odstraszył tym, że był wykombinowany na siłę - bohaterce zginęła pamiątkowa zapalniczka, zdaje się, że ktoś w stylu agenta Tomka ją ukradł, ale gdy pluton przyjaciół bohaterki usiłuje odzyskać zapalniczkę, znajdują trupa, a odzyskana zapalniczka okazuje się być zupełnie inną zapalniczką... I w tym momencie zgasiłem świece, odstawiłem wino, wyłączyłem płytę z "Beast of Burden".... To znaczy, odłożyłem książkę.
Nic to, złapałem za następną. I było jeszcze gorzej - połowa tego, co przeczytałem, to dialogi przyjaciółek, plotkujących i rozważających, czy jedną z nich zdradza mąż****. Poza tym, już w pierwszych akapitach dowiadujemy się, że ktoś doskonale pasujący do opisu wspomnianego niewiernego męża zacukał jakąś babę - przy czym zatłukł nie tę, o którą mu chodziło... Więc albo na pierwszej stronie dostałem rozwiązanie zagadki, albo tak uporczywie wciska mi się fałszywy trop, że rozwiązanie będzie całkowicie z dupy wzięte.
Nigdy się nie dowiem, bo książkę odłożyłem i nie zamierzam wracać.

Można zdecydować się na randkę w ciemno.
W moim przypadku była to powieść o Monstrumologu, "Klątwa Wendigo" Ricka Yancey'a.
Niestety, ta randka nie przebiegła za dobrze.
To był, jeśli mi się coś nie pomyliło, drugi tom cyklu (a może trzeci?) - co mogło oznaczać, że książka ma wyśrubowane oczekiwania wobec mojej osoby (mianowicie, liczy na to, że czytałem poprzednią część).
To jednak nie okazało się problemem.
Problemem okazało się to, że nie zainteresowała mnie fabuła. Sporym problemem okazała się rozbieżność między bohaterem, a pierwszoosobowym narratorem (bohaterem, jak zakładam, był monstrumolog, narratorem... Ech, było ich dwóch - jednym był facet, który czytał pamiętniki innego faceta - a tym innym facetem, czyli sub-narratorem, był młodociany i nieco tępawy asystent monstrumologa). Gigantycznym problemem było zachowanie monstrumologa - facet jest, w gruncie rzeczy, wiedźminem, tyle tylko, że bardziej od zabijania potworów, interesuje go ich zbadanie i skatalogowanie (w miarę możliwości związane z wiwisekcją)... i tenże monstrumolog nie wierzy w istnienie wendigo! Co jest, do cholery? Wendigo w tytule, bohaterowie spotykają wendigo co najmniej kilka razy, pewien facet przechodzi transformację i zostaje wspomnianym wendigo... a imć monstrumolog wciąż nie wierzy w wendigo...
Po prostu nie byłem w stanie tego strawić. Kiedy bohaterowie odstawili opętanego/transformującego faceta tęskniącej żonie, zapewniając ją, że za kilka tygodni koleś wróci do normy, uznałem, że wystarczy.
Z tej randki oddaliłem się z niesmakiem.

Jednak czasem zdarza się udana randka w ciemno. Mimo, że pierwsze sygnały są niekorzystne...

To miejsce, w którym muszę wspomnieć o Robinsonie Crusoe.
Czytałem go jako lekturę w podstawówce, całe życie temu. W zasadzie niewiele już pamiętam - ale silne wrażenia pozostały ze mną do końca życia*****. Zapewne niektóre z nich są mylne...******
Przede wszystkim - Robinson cały czas powtarzał, że gdyby tylko słuchał się kochanej matuli, to nic złego by go nie spotkało.
Nic złego?
Facet wylądował na wyspie, gdzie nie musiał płacić podatków, martwić się upierdliwymi sąsiadami, miał doskonałą pogodę, dostęp do słodkiej wody, żywności... Już wtedy coś mi tu nie grało.
Poza tym, jeśli naszemu maminsynkowi udało się coś zrobić (zasiać zboże, sklecić parasol) to tylko dzięki... miłościwemu Panu Bogu.
Facet brzmiał jak obłąkany katecheta.
Nienawidziłem skurwysyna z całego serca.
Robinsona zresztą też.

Wspominam o tym dlatego, że pierwszym sygnałem, który wysłała mi książka Andy'ego Weira, było silne skojarzenie z Robinsonem.

Książka nosi trochę niefortunny tytuł "Marsjanin" - na szczęście, nie jest o kosmicie, który rozbił się na planecie Ziemia i potrzebuje pomocy jakiś dzieciaków, żeby zadzwonić do domu. Nie, "Marsjanin" to opowieść o facecie, który wskutek drobnej katastrofy podczas załogowej misji na Marsa, zostaje sam na powierzchni Czerwonej Planety. Nie może komunikować się z Ziemią. Ma zapasy na kilka tygodni - a następna misja jest planowana dopiero za kilka lat. Ale zamiast wstrzyknąć sobie śmiertelną dawkę morfiny i mieć święty spokój, bohater decyduje się przetrwać za wszelką cenę. Musi zadbać o źródło energii. Musi zdobyć (uprawiać) pożywienie - a żeby to się udało, potrzebuje gleby, nawozu i najcenniejszej: wody. Musi nawiązać kontakt z Ziemią, która jest przekonana o jego zgonie...
I robi to - nie użalając się na to, że pokarało go, bo był niegrzecznym chłopcem. Robi to, dzięki determinacji, sile i posiadanej wiedzy z zakresu botaniki, inżynierii, fizyki i chemii (choć, jak wyczytałem w przypisach, autor uciekł się do kilku uproszczeń. Zapewne sprawiło to, że taki matoł jak ja, był w stanie strawić powieść) - a nie dzięki wyimaginowanemu przyjacielowi, patrzącemu na niego z nieba... Poza tym nasz bohater - szczęśliwie dla czytelnika - na sytuacje stresowe reaguje poczuciem humoru.
Przez połowę powieści narrację stanowi dziennik prowadzony przez "Marsjanina" - dopiero potem do gry wchodzą Ziemianie, usiłujący pomóc facetowi wrócić do domu.
Najkrócej mogę to podsumować tak: Apollo 13 spotyka Robinsona (któremu odcięto wszystkie kijowe fragmenty).

Jak pisałem - pierwsze sygnały nie były zachęcające. Ale potem powieść mnie zauroczyła.
Na szczęście postanowiłem po pierwszej randce wybrać się na drugą. I nagle okazało się, że jest rano, nie spałem całą noc, a książka leży na łóżku obok mnie, dokładnie przeczytana...


-------------
* Trochę, jak z kobietami.
** Tak, jak z kobietami.
*** Zupełnie, jak z kobietami.
**** Całkowicie, jak... hmmm.
***** Nieco, jak z pierwszą dziewczyną, która złamała mi serce.
****** .... ech.... Jak wyżej...
--------------

PS.
Po napisaniu tego tekstu doszedłem do wniosku, że książki jednak nie są jak kobiety.
Są lepsze.
Nie zmuszają do chodzenia z nimi na zakupy, nie zdradzają, nie mają wkurwiających członków rodziny...

Z dniem dzisiejszym postanowiłem przestać tracić czas na kobiety, skupić się na książkach i umrzeć jako człowiek szczęśliwy.

piątek, 29 maja 2015

Dziennik modułoroba, p. 4

Choć projekt porno-modułu do Neverwinter Nights ma teraz wyboistą drogę pod górkę, władował się na mieliznę i ogólnie potyka się o liczne kłody - mówiąc krótko, nie jestem w stanie pracować nad nim codziennie... a czasem cotygodniowo - to jeszcze nie rzuciłem ręcznika. Oto, jak minęło kilka następnych dni.

Dzień 22:

Zrobiłem wnętrze karczmy... która teraz oficjalnie stała się stacją dyliżansów. Powiedzmy - zajazdem. Ograniczyłem się do parteru - na piętrze powinny być pokoje dla gości, ale że PC nie będzie mieć tam czego szukać, to nie dodaję sobie niepotrzebnej roboty.
Przy okazji musiałem rozszyfrować, jak funkcjonują szyldy. Niby nic skomplikowanego, ale nie połapałem się od razu, że informacje dla szyldo-oglądacza muszę napisać w polu "name", a nie w polu "description".
I tyle. Brakło czasu na wyprodukowanie właściciela zajazdu - tym zajmę się jutro.

Dzień 23:

Właściciel zajazdu i woźnica już istnieją. Na podłodze zajazdu wymalowany trigger na dialog na wejście PC.
Co do szyldów - już wiem, że w polu "description" też mogę spokojnie dać treść - ale domyślam się, że większość graczy po prostu najeżdża na szyld kursorem i czyta wyświetlony tekst, a nie klika prawym klawiszem, wybiera na kółku opcję "examine", żeby po przeczytaniu treści w końcu kliknąć na "exit".
Seks jutro - dzisiaj boli mnie głowa.

Dzień 24:

Zamiast seksu - skrypty.
Napisałem (i przetestowałem) skrypty do triggerów dla patroli okupanta. Teraz, jeśli PC jest w stealthie, może się prześlizgnąć obok dwóch z trzech patroli (ten trzeci, ten wredny, to ten, przed którym ostrzega leśnik - warto chłopaka posłuchać). Jeśli nie ma stealtha - patrol haltuje PC. Co ważne - jeśli PC wyjdzie żywcem z kontroli (jak tego dokonać? HINT: to porno-mod), to potem może sobie spacerować koło patrolu i drugi raz nie zostanie zatrzymana do kontroli.
Poza tym wyszedł problem z szyldem zajazdu. Bydlak z jakiejś przyczyny nie chce działać... Nie mam już dziś siły sprawdzać, dlaczego tak się dzieje.

Dzień 25:

Szyld już działa. Zaznaczyłem pola "plot" i "usable" i jest OK (możliwe, że wystarczy zaznaczyć tylko jedno z tych pól... ale szkoda mi czasu na eksperymenty, które w tej chwili wydają się niepotrzebne).

Dzień 26:

Zalążki dialogów dla oberżysty i woźnicy dyliżansu. Poza tym sporo główkowania na temat dialogów patroli okupanta - ten najgorszy, którego należy uniknąć, przed którym przestrzega leśnik, po prostu zrobi "game over". Ale co z dwoma pozostałymi? Jeśli PC zrobi coś nie tak (nie da rady prześlizgnąć się obok w stealthie, a będzie goła, ubrana w więzienne ciuchy, albo nie zgodzi się na zabawę w doktora...) to co wtedy? Od razu "game over"? Czy raczej patrol ją zaatakuje... co, o ile gracz nie cheatuje jak szalony, musi się skończyć śmiercią PC i... game over.
Mimo, że to trochę więcej roboty (znaczy, potrzeba co najmniej jeszcze jednego skryptu) to wolę opcję drugą - bo choć rezultat jest ten sam, to daje złudzenie, że gracz ma trochę większy wpływ na bieg wypadków, niż w rzeczywistości.

Dzień 27:

Dialog oberżysty wyreżyserowany.

Dzień 28:

Skorygowałem rozmiary dwóch triggerów związanych z leśnikiem.
Napisany dialog wewnętrzny, pojawiający się, gdy postać zbliży się do leśnika.
Napisana połowa dialogu/sceny porno z leśnikiem. Zauważyłem drobny problem - gdy gracz za pierwszym razem odmówił seksu z leśnikiem, mógł znowu z nim porozmawiać... ale tym razem nie miał już wyboru i musiał się zgodzić na seks. Dodałem możliwość ponownego odmówienia - specjalnie dla tego jednego hipotetycznego dziwaka, który grałby w porno-moduł po to, żeby unikać w nim scen dla dorosłych.

-----------------

Jak wspomniałem - idzie ciężko, ale nadal posuwam się naprzód. Choć, jeśli mam być zupełnie szczery, po raz pierwszy od momentu, w którym zorientowałem się, że pisanie skryptów jest wykonalne, zamajaczyła mi możliwość, że nie ukończę nigdy tego modułu.
To będzie kolejny test siły mojej woli.

Może zdam go lepiej, niż wszystkie poprzednie - w imię pornografii!

czwartek, 28 maja 2015

Putin, Zelnik, Nowak i Jeremy Irons - czyli nagłówki.

Jak zwykle - nagłówki z tvn24.pl, między 11:00 a 12:00, kursywą moje komentarze. Jedziemy.


- Piechociński odpowiada na "debila".
Bieńkowska to "śwarna dziołcha"
Znaczy, istnieje jeden polityk, który nie udaje inteligentniejszego, niż jest w rzeczywistości?

- Bitwa o pomnik Chrystusa. Arcybiskup zaprosił na wystawę, na którą nie ma zgody
Cóż... mają już prezydenta, za chwilę będą mieć sejm... czemu mają się jeszcze przejmować prawem ludzkim, w wyraźny sposób mniej ważnym od prawa bożego?

- Chciał przejechać kota i driftował na rondzie. Stracił prawo jazdy
Muszę w końcu przeczytać te nowe kodeksy drogowe, bo kiedy ja zdawałem na prawko, nie było w nich nic o "driftowaniu" ani tym bardziej o morderczych zamiarach wobec kotów.
Poza tym - czy ktoś naprawdę myśli, że jeśli jakiś pojeb jeździ w taki sposób, to odebranie mu prawa jazdy powstrzyma bydlaka od wsiadania za kółko?

- Rowerem pod prąd w pełni legalnie. Policja dała się przekonać, kierowcy sceptyczni
Specjalnie z myślą o miejscu, gdzie postawiono znak zezwalający na coś takiego, zaczynam konstruować sześciokołowy, czteroosobowy rower o szerokości trzech metrów.

- Jest wina, nie ma kary. Co oznacza
orzeczenie sądu w sprawie zegarka Nowaka?
Słyszałem to orzeczenie i mogę je specjalnie dla Was przetłumaczyć na nasze: Im jesteś bogatszym sukrwysynem, tym więcej możesz bezkarnie ukraść/wymusić/przywłaszczyć.

- Putin nadal z rekordowym poparciem.
"Rosja zmierza w dobrym kierunku"
Zdumiewające, jak bardzo głupi są ci Rosjanie - wystarczy, że żyje im się lepiej niż za komuny i Jelcyna, wystarczy, że jest bardziej kolorowo na ulicach, wystarczy, że powiększyli swoje terytorium, wystarczy, że cały świat boi się podskoczyć ich ojczyźnie... Wystarczą takie pierdoły, żeby wspierali swego łaskawego władcę.

- Unijni urzędnicy biorą się za kawę. Najwyżej pięć espresso dziennie?
Oto skutki wysyłania do europarlamentu inteligentów pokroju pana Dudy, pana Korwin-Mikkego, pana Czarneckiego - zajmowanie się tym, ile kawy wolno wypić dziennie i branie za to tysięcy euro.

- "To będzie najcięższa kampania w historii PO"
Może gdyby PO reprezentowała sobą coś poza niekompetencją, kolesiostwem, łapownictwem i byciem mniejszym złem od PiSu, to nie byłoby tak ciężko...

- Zelnik: rodzą się z tego in vitro dzieci koszmarnie
chore, połamane. Ekspert: gruba przesada
Naszła mnie taka zupełnie przypadkowa refleksja: otóż okazuje się, że można być aktorem, dyrekoterm artystycznym, być odznaczonym za zasługi dla kultury i wciąż być obrzydliwym skurwysynem o zakutym, przesączonym bigoterią i zabobonami umyśle.
Chyba pomyślałem tak dlatego, bo kilka lat temu widziałem wywiad z Jeremy'm Ironsem, który twierdził, że na mocy praw o związkach partnerskich ojciec może wziąć ślub z synem, aby uniknąć podatków spadkowych przez małżeńską wspólnotę majatkową . Gdy redaktor zwrócił mu uwagę, że prawo zabrania związków kazirodczych, mister Irons odparł, że gdy robi to ojciec z synem, to nie kazirodztwo.

Na żadnym z powyższych nie kliknąłem, czego i Wam życzę. Synom Jeremy'ego Ironsa chciałbym przy okazji złożyć najszczersze wyrazy współczucia.

poniedziałek, 25 maja 2015

Dobra Nowina!

Dobra nowina jest taka, że wreszcie skończyła się kampania wyborcza. Ten festiwal właziwdupstwa, wazeliniarskiego składania obietnic bez pokrycia, traktowania narodu, jakby zamiast mózgów miał kalafiory, ten wyścig w prostytuowaniu godności kandydatów i ich rodzin, ten, za przeproszeniem, "pojedynek na spoty" dobiegł litościwego końca...

... tak swoją drogą, wolałbym, żeby kandydaci coś sobą reprezentowali, a nie tylko kombinowali, jaki spot pomoże im zyskać te mityczne "niezdecydowane procenty".

Zagłosowałem.
Nie, nie ma żadnej różnicy, na kogo.
Żaden z kandydatów nie oferował (nawet w swoich najordynarniejszych kłamstwach i obietnicach bez pokrycia) tego, co by mnie interesowało.
Z mojego punktu widzenia obaj są do niczego. Obaj są prawicowymi oportunistami.
Osobiście mogę podsumować przebieg całej kampanii w sposób graficzny:



W chwili, kiedy to piszę, nie znam jeszcze ostatecznych wyników. Ale, niezależnie od tego, kto został zwycięzcą, mogę zadedykować mu odrobinę muzyki:





Chociaż... zaczynam podejrzewać, że może jednak demokracja ma jakąś zaletę. Wygląda na to, że demokratyczne społeczeństwo rzeczywiście dostaje takiego reprezentanta, na jakiego zasługuje.

A teraz chwila spokoju, zanim zacznie się cyrk okołokampanijny wyborów sejmowych.