czwartek, 10 kwietnia 2014

Ty też możesz być hardrockowym Rabinem

Nie mam złudzeń, że tamten post mógł kogokolwiek zainspirować do biegania. Bieganie to masochistyczna aktywność, z szerokimi widokami na zrobienie sobie dotkliwej krzywdy, wypłacająca dywidendy po nieprzyzwoicie długim czasie. Niemniej dopuszczam możliwość, że przeczyta to ktoś, kto wciąż ma w głowie myśl "zacznę biegać od poniedziałku... chyba, że będzie zła pogoda... albo coś fajnego w internecie..." - a najbardziej tego kogoś odstrasza to, co przeczytał na stronach poświęconych bieganiu. Chcesz tylko trochę się poruszać, a tu okazuje się, że trzeba zainwestować w drogie buty, koszulki, obcisłe gatki, bieliznę za kilkaset złotych, trzeba wiedzieć czy jest się pronatorem, skontaktować z lekarzem, znaleźć plan treningów, przejść na dietę...

Otóż większość z tego to gówno prawda.

Pierwsza sprawa - nie jestem autorytetem. To, co tu napiszę, to tylko moje doświadczenia i nie jest wiążące w sensie prawnym.

Dlaczego myślę, że w ogóle wolno mi się wypowiadać? Przecież nadal obżeram się niezdrową żywnością, co kilka dni palę fajkę*, piję litry pepsi i jeszcze więcej piwa i gorzały, z twarzy i figury przypominam Belushiego z "1941", mam brzuch dość duży, żeby w razie nagłego deszczu mój penis nie był zagrożony zmoknięciem...




No cóż, przede wszystkim zauważalnie poprawiłem swoją kondycję, o czym pisałem poprzednio. Po drugie - z 98 kilogramów zszedłem do 83. Rozważam wyeliminowanie z jadłospisu twixów i czekolady, żeby zejść jeszcze trochę niżej. Ale wtedy będę zmuszony kupić sobie nowy pasek do spodni.
Poza tym, kiedy zaczynałem, biegałem/człapałem w tym tempie:





Teraz Marsz Wilków okazał się trochę za wolny. Oto moje obecne tempo (no, dopóki pod koniec trasy szympans** nie zaatakuje):




Tak więc podzielę się tutaj kilkoma obserwacjami.

Przede wszystkim - jak widać, i bez diety można coś tam osiągnąć. Jak już się osiągnie, można myśleć o diecie. Biegania nie trzeba zaczynać od liczenia kalorii.

Kolejny punkt - odzież. Na początku nie warto zawracać sobie głowy cudami. Spodenki krótkie, albo od dresu (jeśli, jak ja masz włochate i koślawe nogi, których nie wolno pokazywać publicznie w trosce o zdrowie psychiczne kobiet, dzieci i koni), zwykły t-shirt, jakieś skarpetki i można biegać. Jedna uwaga: jeśli jesteś facetem i w szufladzie masz tylko bawełniane slipy, a nie chcesz kupować od razu poliestrowej bielizny po co najmniej sześćdziesiąt złotych para, spraw sobie bokserki. Jeśli mi nie wierzysz na słowo, że to dobry pomysł, poczekaj, aż raz spocisz się porządnie w bawełnianych slipach. Na marginesie - na ten sezon, skoro już wiem, że będę biegać, kupiłem sobie dwie najtańsze, poliestrowe koszulki do biegania. Ciekawe, jak szybko się rozlecą.

Plan treningów... jakoś się bez niego obszedłem. Tempo moich biegów narzuca mój osobisty szympans. Kiedy łapie mnie za drogi oddechowe i zaciska kosmate łapska, to znaczy, że lepiej biegać wolniej i krócej. Warto tu może zaznaczyć, że rada, aby nie biegać codziennie, jest słuszna. Ja z lekka zachłysnąłem się w pewnym momencie i codziennie wychodziłem na bieganie. Po dwóch tygodniach WSZYSTKIE stawy w nogach i dawne kontuzje bolały mnie tak, że przez tydzień ledwo się ruszałem. Od tej pory biegam co drugi dzień (chyba, że pogoda jest naprawdę piękna i wtedy daję sobie w kość... czego zwykle potem trochę żałuję).

Rzeczą niekoniecznie obowiązkową, ale taką bez której nie potrafię sobie wyobrazić biegania, jest moja wierna empetrójka. Potrzebuję muzyki, żeby zagłuszyć dyszenie, świsty z płuc i łomot serca.

No i na koniec najważniejsze, czyli Blues o Butach do Biegania.

Jeśli chodzi o tę całą pronację, to zaryzykuję takie stwierdzenie: jeśli nie masz płaskostopia, to raczej nie ma się czym przejmować. Ale nie trzymaj mnie za słowo - pogadaj ze sprzedawcą butów, albo poszperaj w sieci. Ja uznałem, że skoro zostawiam mniej więcej normalne ślady stóp, to nie przejmuję się takimi rzeczami.

Po raz pierwszy wszedłem do obuwniczego mając w planie zakup butów wyłącznie do biegania, gdy przekonałem się, że jestem w stanie przebiec moją odludną, dwustumetrową dróżkę - czyli tak koło dwóch tygodni po tym, jak z trudem przetruchtałem pierwsze kroki. Kłopot w tym, że adidasy, które zobaczyłem na półce kosztowały koło czterech stówek i wyglądały jak coś, czego miejsce jest na paradzie gejów. W związku z tym znalazłem sobie buty, które wyglądały trochę jakby dało się w nich biegać, były raczej czarne, niż neonowe, nosiły dumnie markę Victory i kosztowały osiemdziesiąt złotych.

Moja rada: Nie kupujcie butów marki Victory za osiemdziesiąt złotych.

Zaczęły się rozlatywać już po tygodniu. Nie tylko zdarłem podeszwy na wylot, co na dobrą sprawę uniemożliwiło mi bieganie po deszczu i w jego trakcie. Do tego klej pod wyściółką na piętach zaczął zbijać się w gulę - każde wyjście na bieganie było czymś w rodzaju średniowiecznej tortury.

Pomijając wątpliwą jakość produktu tańszego od flaszki dobrego bourbona, odkryłem, że buty były złe także z innego powodu. Otóż, sądząc po agresywnym bieżniku podeszwy i braku amortyzacji, były to buty do biegania w terenie. Tymczasem ja zmuszałem je do codziennego biegania po asfalcie i betonie, każdego dnia wykonując jakieś sześć tysięcy kroków (wiem dzięki cudzemu smartfonowi i aplikacji dla biegaczy)... A na początku każdy krok oznaczał pieprznięcie o glebę moją niemal setką kilogramów żywej masy. Nic dziwnego, że buty zmieniły się w człapersy.

Na ten sezon sprawiłem sobie parę Kalenji Eliofeet - są lekkie i wygodne, nie wiem tylko, jak będzie z ich wytrzymałością, czy poradzą sobie z moją masą. Trzymam kciuki.

W każdym razie: polecam kupić najlepsze buty do biegania, na jakie można sobie akurat pozwolić. Przy zakupie sprawdzić, na jaką nawierzchnię buty są przeznaczone, do jak częstych treningów i na jaką wagę biegacza obliczone.

Poza tym dobre buty są dodatkowym motywatorem - skoro wydało się na nie forsę, to żal, żeby tak stały i się kurzyły... A jak już się w nich idzie, to... No właśnie, to buty do biegania, a nie do chodzenia. Pieprzyć szympansa, niech buty pokażą, co potrafią.



-----------------
*Nie w sensie "szlug", tylko w sensie "takie niewielkie coś z wrzośca z kominem i cybuchem". Papierosy rzuciłem w 2009.
** Znany zwykłym śmiertelnikom jako astma.

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Co w sieci piszczy

OK, w Internecie żyje się między innymi z reklam. Coby ludziska reklamy zobaczyli, trza ich skusić do klikania.

Jak kusi witryna TVN24, rzekomo dostarczająca wiadomości z kraju i ze świata? Nagłówkami, rzecz jasna.

Oto dzisiejsze nagłówki, stan na dziewiątą rano. Kursywą moje komentarze.

- Separatyści zajęli kolejny budynek w Doniecku. Janukowycz wraca na Ukrainę?
Dziennikarstwo w Polsce jest martwe? Polscy dziennikarze to banda niedouczonych leni? To plotki, czy wiadomości? Niekompetencja objawia się stawianiem znaków zapytania w nagłówkach?

- Pijany wiceminister uciekał przed policją i strzelał na oślep
To ma być wiadomość? Gdyby posłusznie oddał się w ręce policji, to byłaby sensacja.

- "W szopie też można wytrenować wielki talent". Minister odpowiada wściekłemu Janowiczowi
Owszem. Można wytrenować na przykład wielki talent w czyszczeniu szopy.

- Wściekły Janowicz rzuca mikrofonem na konferencji
No proszę, nigdy nie wpadłbym na to, że był wściekły. Ja zawsze rzucam mikrofonami, gdy jest mi błogo i szczęśliwie.

- Biła i szarpała dzieci? Prokuratura umarza sprawę. "To środek do odnoszenia sukcesów"
Tak jak trenowanie w szopie.

- Barykady, zasłonięte twarze, rosyjska flaga. Protestujący okupują urząd w Doniecku
Nieważne, przeciw czemu protestują. Ważne, że mają barykady i zasłonięte twarze.

- Walka o miejsce w przedszkolu. "Wymagali mapek Google"
Nie widzę związku między tymi dwoma zdaniami. Pewnie właśnie to ma mnie zachęcić do kliknięcia.

- Niespodziewana zamiana zbiła młodych projektantów z tropu
Nagłówki zbijają z tropu zgorzkniałego internautę.

Na żadnym z nich nie kliknąłem. Czego i Wam życzę.

czwartek, 3 kwietnia 2014

I was a Hard-rock Rabbi

Ta historia zaczyna się na przełomie lipca i sierpnia 2013 roku.

Właśnie przekonałem się, że wyglądam jak nieślubne dziecko Jabby the Hutta i Ryszarda Kalisza. Groziło mi, że w każdej chwili zacznę wytwarzać własne pole grawitacyjne. Rozważyłem opcje.
Dietę skreśliłem bez wahania - odstawienie twixów, chipsów, piwa, pizzy pepperoni, spaghetti i kiełbasy z grilla byłoby zbyt dużą torturą.
Gimnastykę również odrzuciłem - te wszystkie brzuszki, przysiady i dziwaczne maszyny, których sam wygląd rozgrzałby serca co większych sadystów ze Świętego Oficjum, napawają mnie mniej więcej takim entuzjazmem, jak oglądanie "Kevina samego w domu".
Rower..? Chciałbym zrzucić kilka kilogramów, a nie dać się rozjechać jakiemuś pojebowi w stuningowanym audi.

W końcu uznałem, że mogę przejść się co jakiś czas na spacer.

I tak, pod koniec lipca, zacząłem łazić po okolicy. W ciągu pierwszych dwóch dni zobaczyłem, jakie zmiany w krajobrazie zaszły od mojego ostatniego spaceru, który wydarzył się jakieś pięć lat temu. I tutaj ta historia mogłaby się skończyć - znudziłbym się łażeniem, dał sobie spokój i nie byłoby o czym wspominać.

Jednak pierwszego sierpnia - ładna, łatwa do zapamiętania data - podczas spaceru zbiegły się dwa czynniki. Raz, znalazłem się na pustej, bocznej dróżce, w okolicy nie było ani jednej osoby. Dwa, zamiast jak zwykle dżinsów, miałem na sobie spodnie od dresu.

Dróżka była wąska i hipnotyzująco prosta. A gdzieś w mojej głowie rozległ się głosik z "Forresta Gumpa"... Biegnij, Forrest, biegnij... No i pobiegłem.

Pięćdziesiąt metrów dalej przestałem biec i zastanowiłem się, czy przypadkiem właśnie nie dostaję zawału.

Serce łomotało nieregularnie, z szybkością skrzydeł kolibra - choć raczej byłby to koliber ociekający tłuszczem i cholesterolem. Przed oczami miałem coś, co najłatwiej nazwać Czerwonym Mrokiem i dać sobie spokój z dalszymi próbami opisu. Za tchawicę i oskrzela złapał mnie stukilowy szympans i zacisnął łapska z całej siły (kiedy odzyskałem wzrok i oddech okazało się, że małpa uciekła z miejsca przestępstwa. Ale, jak każdy astmatyk, wiem, że wciąż ma mnie na oku i przy pierwszej okazji dokończy dzieło.)

Było to doświadczenie, które każdego normalnego grubasa na zawsze zniechęciłoby do biegania. W moim przypadku stało się inaczej. Zamiast pomyśleć "Pieprzyć to, idę kupić paczkę chipsów, browara i puszczę sobie 'Das Boot' w oryginale"; pomyślałem sobie "Może jeśli jutro spróbuję pobiec trochę wolniej i tylko przez czterdzieści metrów, to będzie lepiej". Następnego dnia, w tym samym miejscu, znowu pobiegłem. Trochę wolniej, trochę krótszy dystans, i znowu wróciłem do tempa spacerowego. Tym razem jakoś udało mi się uniknąć ataku szympansa.

I tak się zaczęło.

Znalazłem sobie trasę spacerową - później, kiedy pokonałem ją z cudzym smartfonem, okazało się, że ma równe 4km długości - i codziennie ją pokonywałem. Większość dystansu to był oczywiście spacer, i to tak powolny, że zażywne staruszki mnie wyprzedzały. Ale na mojej dróżce, gdzie nikt nie mógł zobaczyć, jak robię z siebie widowisko, biegłem. Po blisko dwóch tygodniach okazało się, że mogę przebiec całą dróżkę, która ma jakieś dwieście metrów. Po kilku następnych dniach przebiegałem dróżkę i jeszcze jeden odcinek, jakiś kilometr dalej. I tak przybywało odcinków pokonywanych biegiem, a ubywało spacerowych.

Pod koniec października byłem w stanie przebiec koło dwóch kilometrów z czterokilometrowej trasy. Oczywiście, trasa nie jest idealnie płaska - biegłem na tych kawałkach, które wiodły w dół, z czasem dokładając sobie tych płaskich. Ale te pod górkę...

Jest coś, co trzeba wiedzieć o wzniesieniach na mojej trasie. To nie są jakieś tam nieśmiałe pagórki, delikatnie prowadzące na troszkę wyższy poziom. Nie, mam na trasie dwa wzniesienia, dwa kurewsko twarde, strome i kręte odcinki - samochodem wjeżdża się na nie na dwójce, a zimą najchętniej wybiera inną trasę. Pierwsze wzniesienie nazywam Szatańską Serpentyną Śmierci; jest diabelnie strome, do tego niebezpieczne - chodnik w połowie serpentyny znika po jednej stronie drogi i pojawia się na drugiej, zmuszając pieszych do przejścia przez jezdnię, niemal bez widoczności. Na szczęście auta nie są w stanie jechać zbyt szybko na tej drodze. Drugie wzniesienie to Wypluwacz Płuc - jest dużo łagodniejsze od SSŚ, ale o wiele, wiele dłuższe. Pokonuję je spacerem, ciężko dysząc, utykając na tę nogę, która bardziej boli i ogólnie rzecz biorąc, wypluwam na nim płuca. Na szczęście, kiedy osiągam szczyt, reszta trasy, aż do mojego domu, leci z górki i trochę po płaskim - wypoczęty po spacerku wzdłuż Wypluwacza Płuc, biegnę już do samego końca.

Niestety, od listopada do końca lutego nie biegałem. Trochę z lenistwa, trochę z powodu pogody, trochę przez grypę, trochę przez brak odpowiednich butów... Na trasę wyszedłem z powrotem dopiero w marcu. Przekonany, że po takiej przerwie szympans czai się na moje gardło, wybrałem krótszą trasę. Małpa dopadła mnie natychmiast. Powaliła mnie znowu do poziomu spacerowicza. Potrzebowałem tygodnia, żeby wrócić na moją zwykłą trasę. A kiedy na nią wróciłem, czekało mnie więcej spaceru, mniej biegania.

Jednak w okolicach początku wiosny, oficjalnie wróciłem do tej formy, jaką miałem ostatniego dnia października. Żaden tryumf, ale jednak miłe uczucie. I tak sobie biegałem i trochę maszerowałem po tej mojej trasie.

Aż do wczoraj.

Biegłem jak zawsze. Akurat tak się złożyło, że gdy dobiegałem do Szatańskiej Serpentyny Śmierci, w moich słuchawkach leciał Stan Bush i "The Touch"*...

I jakoś głupio było zwolnić i zacząć znowu spacerować.

Wbiegłem na samą górę. Pokonałem SSŚ i wciąż byłem żywy, a szympans mnie nie dogonił.

W tym jednym momencie byłem jak Rocky Balboa na filadelfijskich schodach; byłem wcielonym Cthulhu; byłem Hardrockowym Rabinem i Elektrycznym Buddą jednocześnie; byłem Mesjaszem Klawiatury QWERTY; gdyby akurat obok przechodziła zakonnica, samym spojrzeniem zburzyłbym jej wiarę w Chrystusa, a jednym dotykiem pokazałbym jej, czym jest stratosferyczna ekstaza seksualna... Ten jeden moment był wart walki z szympansem i robienia z siebie widowiska.

A najbardziej jestem dumny z tego, że mimo pobicia Szatańskiej Serpentyny Śmierci, resztę trasy pokonałem jak zawsze. Krótko mówiąc, postęp.

Został mi tylko jeden kawałek płaski i Wypluwacz Płuc, zanim całą trasę będę pokonywać biegiem. A najdziwniejsze jest to, że jestem pewien, że mi się uda. To tylko kwestia czasu.


-------------------------
*Tak, na empetrójce, z którą biegam, mam dziwaczną muzykę, której nie słuchałbym w żadnych innych okolicznościach. Mam też kilka normalnych kawałków. Jest to chyba jedyna playlista, na której można usłyszeć po sobie Iron Maiden, Falco, Talking Heads, Starship, Weird Ala Yankovica, Queensryche i Bon Jovi.

piątek, 28 marca 2014

O tym nie wspominają w komediach z Meg Ryan

Wczoraj obudziłem się nad ranem, ze zdławionym krzykiem. Śniła mi się moja Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość. Gdy już przestałem hiperwentylować, szok i strach ustąpiły miejsca zdumieniu - minęło już ile? Jakieś osiem lat, odkąd nasze drogi się rozeszły, a mosty zostały potraktowane napalmem.

Pierwsze, co zrobiłem, gdy już jakoś się pozbierałem, to puściłem sobie "To the edge" Lacuna Coil. Musiałem sprawdzić, czy po tylu latach, w ciągu których zdążyłem przestać myśleć o tamtej Największej, Jedynej i Prawdziwej Miłości; zdążyłem spotkać dwie następne Największe, Jedyne i Prawdziwe Miłości, które zmieniły moją psychikę w zakrwawiony wrak na poboczu życiowej autostrady... Musiałem sprawdzić, czy dalej mną trzepie, gdy słyszę Lacuna Coil.

To działa tak:
Każda Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość kojarzy mi się z jakąś konkretną grupą - nawet niekoniecznie jej ulubioną, ale tą, której słuchała najczęściej w czasie naszej znajomości.

I tak moja najdawniejsza Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość kojarzy mi się z The Cranberries - żadna strata, nigdy ich nie lubiłem, podobnie jak w przypadku drugiej Największej, Jedynej i Prawdziwej Miłości, która szalała za Red Hot Chili Peppers. Inna Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość słuchała Stinga - to już było bardziej przykre. Nie byłem w stanie słuchać Stinga, ani The Police przez dwa lata od zerwania wszelkich stosunków dyplomatycznych.

Kolejna, niegdysiejsza Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość, właśnie ta od Lacuna Coil, doprowadziła mnie do bliższej znajomości z antydepresantami. Aż do wczoraj nie słuchałem Lacuna Coil, trzepało mną na dźwięk pierwszych taktów - choć inna sprawa, że nigdy nie byłem ich fanem.

Najmilej wspominana Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość nie odróżniała Beatlesów od Stonesów i słuchała hip-hopu. Tutaj nie poniosłem żadnych muzycznych obrażeń.

Ostatnia Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość to U2 - wciąż nie mogę ich słuchać, ale jeśli nie liczyć "Sunday, Bloody Sunday" to nie jest dla mnie jakaś wielka niedogodność.

W każdym razie - eksperyment potwierdził, że słuchanie Lacuna Coil wciąż wywołuje u mnie parszywe reakcje. Wytrzymałem minutę. Jest jednak pewna poprawa. Tym razem nie musiałem łykać tabletek, ani upijać się w czarnoziem, żeby jakoś odzyskać równowagę. Za następnych osiem lat może będę w stanie wytrzymać cały utwór.

Chciałbym móc - złośliwie - pocieszyć się, że ja też zrujnowałem moim niegdysiejszym Największym, Jedynym i Prawdziwym Miłościom przyjemność ze słuchania jakiejś muzyki. W przypadku tych wcześniejszych byłoby to Dire Straits i Iron Maiden. Tej najgorszej może obrzydziłem Pink Floyd i Judas Priest. Te ostatnie może nie trawiły przez jakiś czas Avantasii, Ozzy'ego i Dżemu z Riedlem. Miło sobie pomarzyć.

To wszystko doprowadziło mnie do refleksji: moja ewentualna przyszła była Największa, Jedyna i Prawdziwa Miłość musi słuchać Golców, Karpieli Bułecków, Afromentalów i Ewów Farnów - a ja w zamian zobowiązuję się słuchać mojej muzyki na słuchawkach. W ten sposób przynajmniej nie dokonamy wzajemnych spustoszeń w zbiorach płyt.

A na koniec sposób, w jaki udało mi się wreszcie wysłuchać utworu U2. Wybranego, mimo wszystko, nieprzypadkowo.


środa, 26 marca 2014

What's wrong...

Jeśli chcecie wiedzieć, co jest nie tak z tym krajem, popatrzcie na ekipę łatającą dziurę w drodze.

Ja robię to dokładnie w tej chwili.

Naliczyłem już OŚMIU członków ekipy. Trzech z nich wykonuje pracę - przy czym jeden z nich to kierowca ciężarówki, która przywiozła asfalt, niewiele robi, ale przyznaję, że bez niego robota nie mogłaby się odbyć - a reszta stoi i się patrzy. Jeden gada przez komórkę.

A sama dziura w jezdni jest mała - ale najwyraźniej, jak zostanie załatana, będzie dziełem sztuki. Jak inaczej wytłumaczyć, że pracę nad nią zaczęły się wczoraj rano i wciąż trwają?

czwartek, 20 marca 2014

Gerber Warning

Ten post jest cenną informacją dla wszystkich, którzy myślą o nabyciu produktu marki Gerber-Fiskars.

Miesiąc temu doszedłem do wniosku, że zamiast scyzoryka, sprawię sobie multitoola. Nie mogę sobie pozwolić na takiego za 600PLN, więc wycelowałem portfelem niżej - ale nie w najtańsze produkty w ofercie, tylko takie nieco droższe.

W końcu zdecydowałem się na multitool Gerber Crucial. Uznałem, że skoro nie ma wielu funkcji, to postawiono na jakość wykonania. Internetowe recenzje na które trafiłem, były przychylne. No to kupiłem dziada.

Miesiąc po zakupie przyszło mi tego pożałować.

Podczas otwierania szczypiec, rozległo się stłumione chrupnięcie i szczypce nagle straciły "chwyt" Nie da się ich na niczym zacisnąć - rękojeść się rusza, a same szczypce nie zwiększają nacisku. Ułamał się metalowy element, służący za sprężynę i ogranicznik, umożliwiający funkcjonowanie szczypiec.

Jednocześnie zniszczeniu uległa moja wiara w Gerbera. Nigdy nie kupię nic tej marki, ani Fiskarsa (nazwy Gerber i Fiskars widnieją jak byk na opakowaniu.) I każdemu, kto będzie mnie słuchał choć przez chwilę, będę odradzał zakup.

Ale o co tyle krzyku? Przecież jest na gwarancji, prawda?

Owszem, jest - na zwykłej, rocznej i niezwykłej, producenta, obejmującej 25 lat (BWHAHAHA) - ale kupiłem go wysyłkowo. To oznacza, że muszę:
- Opisać, co uległo uszkodzeniu, a nie wiem nawet, jak ten element się nazywa. Bez opisu nie zostanie dokonana naprawa/wymiana.
- Mieć nadzieję, że opis zostanie zrozumiany i zaakceptowany.
- Mieć nadzieję, że nikt nie będzie próbował mi wmówić, że uszkodzenie powstało wskutek niewłaściwego użytkowania. (A nie powstało - dbałem o niewdzięcznego bękarta.)
- Zapakować i wysłać truchło Gerbera na własny koszt do serwisu. To oznacza zwiększanie wydatków, jakie poniosłem na narzędzie...

... narzędzie, z którego i tak nie jestem zadowolony.
1. Szczypce nie są sprężynujące. Fakt, nikt nie pisał w ofercie handlwej że są, więc to moja wina, że założyłem, że skoro trzy modele Gerbera, z jakimi miałem do czynienia są ze sprężyną, to ten także będzie.
2. Brak sprężyny w połączeniu z kształtem rękojeści sprawia, że - wbrew materiałom promocyjnym - tool źle leży w dłoni i kiepsko się nim operuje.
3. Przecinak do drutu nie "zamyka się" do końca. Po zaciśnięciu szczypiec, zostaje nierówna szczelina, w najgorszym miejscu gruba na jakiś milimetr (to dużo, kiedy chce się przyciąć kawałek drutu, albo kabla.)
4. Podobno tool ma otwieracz do butelek - ja jakoś go nie znalazłem. To coś, na pseudo-śrubkokręcie płaskim, jest bezużyteczne.
5. Nóż o głowni sheepsfoot - ujmę to tak: there's no point to it. Fakt, trudniej sobie zrobić krzywdę, ale trudniej też pewne rzeczy przeciąć, jeśli nie da się ich najpierw przekłuć. Poza tym ostrze jest króciutkie, a część ząbkowana tępa, jak poseł na sejm RP. (Mam ostrzałkę tylko do gładkich ostrzy.)
6. A na koniec - uszkodzenie raczej nie jest wadą tego konkretnego egzemplarza. Złamany element jest wykonany z jakiegoś chujowego stopu i jest zbyt cienki. Niezależnie, czy serwis wymieni element, czy całego toola, w przyszłości czekałby mnie dokładnie ten sam problem.

Tak więc wciąż się waham, czy w ogóle zawracać sobie głowę gwarancją. Ale hej, mam jeszcze jedenaście miesięcy, żeby się zdecydować. A w międzyczasie:

Unikajcie produktów Gerbera i Fiskarsa jak zarazy. Wiem, co mówię, zaufajcie mi.