poniedziałek, 30 czerwca 2014

Seriale

Rozważmy seriale.

"Supernatural" dotarł jakiś czas temu do końca serii. Było tak, że warto najwyżej wzruszyć ramionami. Następna może być trochę ciekawsza od niej - ale o tym przekonam się za jakiś czas, o ile wcześniej szlag mnie nie trafi.

"Castle", jak już kiedyś wspominałem, zdechł po tym, jak zniknęły z niego wszystkie elementy, za które go polubiłem na początku. Ostatniej serii nie obejrzałem do końca.

"House of cards" olałem po tym, jak Spacey "mistrzowsko" upozorował samobójstwo łysego chudzielca. Zdaje się, że był to koniec pierwszej serii - więcej nie zamierzam nigdy oglądać.

"Breaking Bad" uznałem za przereklamowany. Fakt, był niezły, ale po śmierci Gusa nie widziałem już powodów, aby go oglądać.

"Arrow" okazał się miłym zaskoczeniem - przynajmniej pierwszy sezon. Drugi był fatalny. Mimo obecności mojego ukochanego mogwaia, czyli Summer Glau. Poprawka - pięć czy sześć pierwszych odcinków drugiego sezonu ssało. Więcej nie oglądałem.

"Almost human" również mile mnie zaskoczył. Nie było w nim nic odkrywczego, ale nic też mnie nie denerwowało, a dialogi między bohaterami wręcz mnie bawiły.

"Black sails" okazało się świetne. Hard-core'owy prequel "Wyspy skarbów" trafił we wszystkie punkty, które mi odpowiadają - no, może poza zbyt dużą ilością fiutów w ostatnich odcinkach, ale widocznie była to cena za te wszystkie biusty, które zobaczyłem w pierwszych epizodach. Czekam na drugą serię - bardzo jestem ciekaw, jak Long John straci nogę.

"Crossbones" - pozostając w pirackich klimatach - na razie prezentuje się nieźle. Po pierwsze, główny bohater: koleś jest jak z powieści Alistaira MacLeana. Doktor, będący tak naprawdę agentem Jego Królewskiej Mości, z misją zabicia Edwarda Teacha, legendarnego Czarnobrodego. Po drugie, samego Teacha gra John Malkovich i jak dla mnie, jest po prostu zajebisty.

"Sherlock" BBC - ostatni sezon - zawiódł na całej linii. Jakim cudem po tak udanym pierwszym sezonie można tak drastycznie obniżyć loty, nigdy nie zrozumiem.

"Elementary" trzymało poziom, choć ostatnie odcinki wypadły jakoś słabiej. Ale kiedy Holmes-narkoman i Watson-kobieta wrócą na ekrany, znowu będę oglądać.

"Penny Dreadful" oglądam trochę jak ktoś, kto drapie strupa, albo trąca językiem bolący ząb. Raz, wampiry. Jak pisałem, chędożyć wampiry. Dwa, Eva Green, a raczej jej postać w tym serialu zdecydowanie za bardzo przypomina moją Największą, Jedyną i Prawdziwą Miłość. Ale gra mój ulubiony James Bond, poza tym każda postać ma jakąś tajemnicę (i okaże się, że przekombinowałem w ich rozgryzaniu, jeśli Josh H. nie jest wilkołakiem).

Poza tym ostatnio obejrzałem "Farscape". Wyprodukowane przez Hensona, więc spodziewałem się ulicy Sezamkowej w kosmosie, a dostałem całkiem dojrzałe i zabawne s-f.

Trochę smutne jednak jest to, że żaden z tych seriali jakoś nie trafia na tę półkę, na której znajduje się "Firefly" i czwarty sezon "Black Addera" - czyli do tego grona seriali, których odcinki lubię sobie co jakiś czas powtarzać, tak żeby nie zwariować do końca.

poniedziałek, 23 czerwca 2014

Nagłówki...

... czyli ciąg dalszy cyklu "nie chcę już żyć na tej planecie".

Tvn24.pl dziś serwuje:

- Sikorski: rząd został zaatakowany przez zorganizowaną grupę przestępczą
Niezwykły przypadek auto-agresji.

- "Szydzenie ze społeczeństwa", "powiedział, jak jest". Internauci podzieleni ws. taśm
Oto, co się dzieje, kiedy nie dość, że pozwala się na komentowanie postów, to jeszcze się komentuje komentarze - głupota wchodzi na metapoziom.

- Premier Donald Tusk dokona "resetu sytuacji"?
Myślę, że gdyby polski rząd miał do dyspozycji wehikuł czasu, to już by go użył. Bez takiego urządzenia "reset sytuacji" pozostaje raczej wątpliwy.
Przy okazji: dziękuję za znak zapytania, bez nich dzień byłby ponury.

- Nowak: jestem mimowolnym aktorem tej tragedii
Czyli ktoś pana wpakował w politykę bez pańskiej zgody, a potem był pan tylko marionetką? Cóż, przynajmniej jest pan do przodu o kilka zegarków.

- "Przyjdą te oszołomy". Graś i Krawiec o tym, co się stanie, gdy PO przegra wybory
Jedne oszołomy zastąpią drugich - tak samo, jak ma to miejsce od ćwierćwiecza.

- Giertych: cała redakcja "Wprost" powinna stanąć przed prokuratorem
Ja: Giertych nie powinien już nigdy stawać przed kamerą.

- Śpiewak: rząd mówi o zagrożeniu z Rosji, a nie potrafi bronić się przed podsłuchami
Może gdyby tak rządzący nie mieli brudnych spraw, o których mogą sobie pogadać przy posiłku, to nie byłoby czego podsłuchiwać..? Zabawne, ale te afery nie są winą tego, kto podsłuchiwał, tylko tego, kto gadał. Tu nie chodzi o obronę przed podsłuchami - zwalczanie podsłuchów jest odwrócniem uwagi od tego, jak rządzący kroją tort, kupiony za pieniądze z naszych podatków, abonamentów i ZUS-ów.

- Prognoza pogody na dziś: front podzieli Polskę
Podejrzewam, że podzieli nawet - o, zgrozo! - internautów.

- "Król Lew", "Forrest Gump", "Pulp Fiction". Nic się nie zestarzały, a mają już 20 lat
Nie ma to jak kawał solidnego dziennikarstwa. Brakuje tylko znaku zapytania.

Tym razem nawet nie było pokusy kliknięcia w cokolwiek. Czego i Wam życzę.

środa, 18 czerwca 2014

Hearthstone krok po kroku

Krok pierwszy:
Założyć konto na battle.necie - czyli sprzedać duszę (a przynajmniej dane osobowe) Blizzardowi.
Albo wycyganić hasło od kogoś, kto już ma konto, ale po Pandarii, pseudoDiablo, i ułamku nowego Starcafta policzył, ile zapłacił za chujowe gry - i nigdy już nie zamierza grać w produkty Blizzbandytów.

Krok drugi:
Instalacja.

Krok trzeci:
Po usłyszeniu beznadziejnego polskiego dubbingu, przeszukanie forum i znalezienie instrukcji, jak zmienić wersję językową na angielską.

Krok czwarty:
Sprawdzenie, jak według Blizzdzierców wygląda model free-to-play.
Wygląda tak: albo setki godzin bezmyślnego pieprzonego grindu, albo zapłacić tak z czterdzieści euro, żeby kupić dość expert pack'ów. Bez tego będziesz wygrywać mniej więcej jedną walkę na dwadzieścia.

Krok piąty:
Po obowiązkowej, odblokowującej wszystkie klasy postaci serii walk z komputerem, w końcu przechodzimy do walk z najbardziej wrednymi, obrzydliwymi istotami w znanym kosmosie. Z innymi graczami.

Krok szósty:
Z zadowoleniem odkryć, że inni gracze nie mogą wyzywać Cię od noobów. Komunikacja między obcymi sobie graczami jest ograniczona do kilku standartowych tekstów, nadawanych myszką. Najmądrzejsza rzecz w całym Hearthstonie. Przydałaby się w innych grach MMO.

Krok siódmy:
Rozgrywka z żywym przeciwnikiem.
Gra turowa. Gracz ma dokładnie jedną minutę na zagranie kartami na stole, wyłożenie kart z ręki i użycie specjalnej umiejętności swojej postaci. Rzadko się zdarza, aby aż minuta była potrzebna, kilkanaście sekund wystarczy. Ale...
Jak wkurwić przeciwnika, coby zaczął popełniać błędy? Czekać prawie minutę i w ostatniej chwili, szybciutko zagrać. A w następnej turze to samo... Średnio co drugi gracz na jakiego trafiłem, stosował tę taktykę. Jeśli miałem dość czasu, odpowiadałem tym samym.

Krok ósmy:
Zorientować się, że masz szanse wygrać tylko, jeśli walczysz przeciw komuś z mniejszym portfelem albo krótszym stażem. Inni oponenci mają w talii po cztery pomarańczowe (legendarne) karty, no i nie popełniają głupich błędów. Można liczyć tylko na fuksa, że karty przyjdą w niezwykle fartownej dla Ciebie, a pechowej dla przeciwnika kolejności.
Zresztą, nawet jeśli masz dobrą talię, ogarniasz zasady i nie popełniasz błędów, w pełni wykorzystujesz efekty przypisane kartom... Nawet wtedy więcej zależy od fuksa, niż od Twoich umiejętności.

Krok dziewiąty:
Usłyszeć plotkę, że planowany dodatek do darmowej gry będzie de facto kosztować koło siedemdziesięciu euro. To zapewne nieprawda, ale doświadczenia z Blizzardem podpowiadają, że wszystko jest możliwe.

Krok ostatni:
Zastanowić się, czy coś tak wtórnego i czasochłonnego (jeśli nie chce się płacić za szybki dostęp do lepszych kart), jest warte zachodu.
Poczekam na ten nieszczęsny dodatek, jeśli sprawdzą się plotki, następnym krokiem będzie uninstall.

niedziela, 15 czerwca 2014

Nagłówki na niedzielę

Tvn24.pl znowu w dobrej formie. Jedziemy:

- Zabija rocznie 5 tysięcy Polek, 13 każdego dnia. "Wszyscy wolą nagłaśniać sukcesy"
Zabija także 50 tysięcy Polek w ciągu dekady, nieco ponad pół Polki na godzinę, jedną ósmą na kwadrans... Gratulacje dla autora nagłówka, udało się mu (jakoś nie wątpię, że to facet) odwrócić moją uwagę od tematu poważnej choroby.

- Darmowe badania, lekcje angielskiego i własne terminale. Brazylia - kraj szczęśliwych prostytutek?
Tvn24 - portal radosnych pytaczy? Tak zupełnie przy okazji - jak dla mnie prostytutka nie musi mówić dobrze po angielsku, nie konwersacji od niej oczekuję.

- Politolog o taśmach: gdzie się ucho przyłoży,
 tam śmierdzi
Ja o polskiej polityce: nie trzeba żadnej synestezji, ona śmierdzi na znaczną odległość.

- O czym rozmawiali Belka
 i Sienkiewicz?
Podejrzewam, że nie o tym, jak nagłówki serwisu informacyjnego dominują niusy z mundialu.

- Białystok: dziecko pogryzione przez szczura
Nuda. Ale gdyby tak dziecko pogryzło szczura...

- Przez Warszawę przejdzie Marsz dla Jezusa
Jakoś nie spodziewam się, żeby ten marsz mieli zakłócić zamaskowani, brutalni geje. Za to mieszkańcy mogą się wkurzyć, z powodu niepotrzebnych utrudnień w ruchu. Go Jesus!

- Od dziś nowy rozkład jazdy pociągów.
 Sprawdź zmiany
A takiego! Nie sprawdzę, tak na złość. Poza tym one i tak nigdy nie chodzą na czas.

- NATO pokazuje zdjęcia satelitarne. Tak Rosja przekazała separatystom czołgi?
Niusy, czy spekulacje? Wiadomości, czy plotki? Ale cieszę się z tego nagłówka. Bez trzeciego znaku zapytania czułbym się oszukany...

Tym razem był mniejszy wybór, bo tak z połowa nagłówków dotyczyła piłki kopanej. Tym łatwiej było wytrwać w wierze i na żadnym nie kliknąć. Czego i Wam życzę.

piątek, 13 czerwca 2014

Keyboard Mercenary

Czasem zastanawiam się, jak to jest być literackim najemnikiem.

Kim jest taki pisarz-najemnik, zapytacie?

Otóż to ktoś, kto produkuje w ściśle ustalonych deadline'ach opowieści ze światów, których sam nie wymyślił. Taki profesjonalny autor fanficów. To facet, który umie pisać na tyle dobrze, że jakoś się z tego utrzymuje, ale tak się składa, że na półkach księgarń nigdy nie pojawiają się książki osadzone w świecie przedstawionym, który wymyślił najemnik. Zawsze jest to książkowa wersja jakiejś gry komputerowej, serialu, franczyzy filmowej... Nigdy nic, co nie miałoby własnej "biblii", w której zapisano reguły i wszystkie niezbędne informacje dla pisarzy, zakontraktowanych na konkretne powieści.

Jak to jest, pisać pod cudze dyktando? Jak to jest, kiedy każdy detal świata, każdy geograficzny bzdet, każde kulturowe odniesienie w dialogach należy konsultować z "biblią"? Jak to jest, pisać losy bohaterów, których nie wymyśliłeś, którzy zapewne są ci obojętni, których po tobie przejmie następny najemnik? Czy można w takiej pracy znaleźć przyjemność? Satysfakcję?

Weźmy nieprzypadkowy przykład: Keith R. A. DeCandido. Nieprzypadkowy, bo właśnie przegryzam się przez jego książkę.

Pan DeCandido pisał na przykład powieści rozgrywające się w świecie "Supernaturala", "Resident Evil", "World of Warcraft", czy "Farscape". To, co wpadło w moje tłuste łapska, nazywa się "Under the Crimson Sun" i ma miejsce w świecie D&D.

Nie chcę tutaj recenzować książki - jakieś bóstwo Chaosu próbuje zdobyć przyczółek w jakimś świecie, do tego ciężko stwierdzić, kto jest głównym bohaterem... No, fantasy, nieprawdaż.

Chcę wykorzystać książkę, aby zajrzeć do umysłu autora. Jeśli prawdą są niektóre freudowskie teorie, to gdzieś w tekście znajdę wskazówkę, jak czuje się pisarz-najemnik.

Popatrzmy, co takiego najczęściej pojawia się w opisach bohaterów i postaci drugoplanowych...

Bogacz nienawidzi swojej żony i obowiązków służbowych.
Ochroniarz nienawidzi swojej pracy.
Gladiator nienawidzi swojej pracy.
Nadzorca niewolników nienawidzi swojej pracy.
Niejaka Karalith nienawidzi roboty papierkowej...

Jeszcze nie skończyłem powieści, więc być może trafię na większą ilość postaci, które nienawidzą tego, co muszą robić.

Ale jestem skłonny zaryzykować, że już wiem, jaki jest podświadomy stosunek najemnika do klepania pisarskich chałtur.

Może pan DeCandido powinien rozważyć możliwość zmiany agenta? Na takiego, który załatwi mu kontrakt na książkę osadzoną w autorskim świecie? On byłby zadowolony, a i ja chętniej przeczytałbym coś, w czego napisanie autor włożył choć trochę entuzjazmu i osobistego zaangażowania.

środa, 11 czerwca 2014

Wildstar, krok po kroku

Krok pierwszy: przekonać mnie, żebym w ogóle zagrał.

- Człowieku, ja nie cierpię ememoerpegerów. Ostatnim razem grałem w to cholerstwo, jak kupiłem Burning Crusade i opłaciłem dwa miesiące abonamentu WoWa, zresztą to ty mnie namówiłeś...
- No ale przecież ci się podobało, nie? Grałeś codziennie.
- Bo wyliczyłem, że każdy dzień aktywnego konta kosztował mnie jedno piwo. Nie mogłem tego zmarnować i zwyczajnie nie grać.
- Ale miałeś chyba z osiem postaci...
- Bo żadną nie grało mi się dobrze. Nudziłem się, jak latałem między miastami, frustrowałem, kiedy jakiś fiut z Alliance z sześćdziesiątym levelem wpadał i kładł trupem mnie, innych graczy i wszystkich NPCów, poza tym nie podobało mi się, że jeśli wybieram gnoma, to muszę być w Alliance, a nie mogę wybrać swojej strony konfliktu, wkurzała mnie wtórność questów, nudny crafting, doprowadzała mnie do szału konieczność zakładania party z jakimiś pajacami, żeby rozwalić bossa...
- Ale to było tyle lat temu... Przecież WoW wyszedł w 2004... Teraz ten Wildstar ci się spodoba. Poza tym to tylko pass na parę tygodni, ślubu z tym nie bierzesz i nic cię to nie kosztuje.
- To daj tego passa komuś, komu się to spodoba.
- Razem z kolegami mamy w sumie z pięć passów, których nie ma już komu dać. Bierz i nie wybrzydzaj.
- Dobrze, dobrze...

Krok drugi: odpalić downloada i zająć się czymś miłym, albo pożytecznym. To chwilę potrwa.

Krok trzeci: Tworzenie postaci, początek rozgrywki... zrobiłem ledwo piąty level engineerem/settlerem i mam zwyczajnie dość...

... od premiery WoWa minęło dziesięć lat. Powtórzę wyraźnie: 10 lat.
Z mojego punktu widzenia oto, jakie w tej dekadzie zaszły zmiany w dziedzinie ememoerpegerów:
- trochę ładniejsza grafika. Ale wciąż tak kolorowa, że aż mdła, momentami na ekranie taki zamęt, że ja, stary człowiek, który żywot gracza zaczynał od River Raid na Atari, nie potrafię się połapać co tak właściwie się dzieje.
- Minimalnie zmieniony system klasy/profesji.
- Bardziej zręcznościowy model walki.

I tyle. Jak dla mnie, Wildstar to klon WoWa, tyle że z doklejonymi śrubkami i antenkami, żeby udawać s-f.
Poza tym, kiedy zacząłem grać, miałem wrażenie, że to otwarta beta. Menu raz działa, raz nie, nagrody za challenge raz da się odebrać, raz nie, quest tracking raz działa, raz nie, serwer laguje, jak gimnazjalista wywołany do odpowiedzi...
Teraz usłyszałem, że to nie beta, tylko pełna wersja. 'nuff said.

Krok czwarty: uninstall.