poniedziałek, 19 stycznia 2015

Akira, krok po kroku

Krok 1:
Obejrzeć film "Akira", tak jakoś pod koniec lat dziewięćdziesiątych.

Krok 2:
W czasach obecnych przypomnieć sobie, że co najmniej osiemdziesiąt procent dialogów w filmie brzmiało tak:
- Kaneda!
- Tetsuo!

Krok 3:
Przypomnieć sobie, że film naprawdę się podobał. Kawał solidnego s-f.

Krok 4:
- Tetsuo!!
- Kaneda!!

Krok 5:
Przypomnieć sobie, jaką niesamowitą pracę wykonali animatorzy i rysownicy. Wciąż nie być pewnym, czy widziało się cokolwiek lepszego.

Krok 6:
- KANEDA!
- TETSUO!

Krok 7:
Wreszcie, po tylu latach położyć łapska na mandze.

Krok 8:



Krok 9:

Uznać, że "Akira" nadal jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie dała ludzkości Japonia. Niezależnie, czy mowa o filmie, czy mandze.

środa, 14 stycznia 2015

High voltage rock'n roll

Kilka tygodni temu przeczytałem, że według jakiegoś bez wątpienia solidnego i wiarygodnego sondażu ponad połowa Polaków chce elektrowni atomowej w naszym pięknym kraju.

Cóż, każdy sondaż, który został przeprowadzony bez pytania mnie o zdanie uważam za stek bzdur - ale zacząłem rozważać, skąd powinien się brać prąd w gniazdkach, na wypadek, gdyby okazało się, że też jestem za budową elektrowni atomowej.

Najpierw standard - węgiel. Cuchnie, truje, kiedyś się skończy, a co najzabawniejsze, ten wydobywany w Polsce jest droższy od chińskiego, więc elektrownie węglowe nawet nie wspierają rodzimego górnictwa. Poza tym ekoterroryści lobbują za najróżniejszymi pakietami klimatycznymi, więc wcześniej czy później przyjdzie nam się pożegnać z elektrowniami opalanymi węglem.

Gaz ziemny podobnie - jeśli efekt cieplarniany jest prawdziwym zjawiskiem, a nie tylko straszakiem wykorzystywanym przez ekoterrorystów, to spalanie gazu zabija misie polarne i roztapia góry lodowe, gwarantujące popularność historii Titanica. Oczywiście, możliwe, że efekt cieplarniany opóźnia nadejście następnego glacjału... ale to temat na inny raz.
No i kwestia ceny - gaz płynący z Rosji może w każdej chwili stać się tak drogi, że taniej będzie opalać elektrownie płótnami Rembrandta.

Hydroelektrownie mają kilka problemów. O ile nie jestem całkiem pewien czy są dostatecznie wydajne, to wiem, że należy je budować w odpowiednich miejscach. I tu zaczynają się schody - elektrownia wodna, choć w teorii nie produkuje zanieczyszczeń, to w praktyce rozpieprza ekosystem. Ryby, bobry i kajakarze nie mogą już tak łatwo płynąć w miejsca, gdzie chcą się najeść i rozmnażać. Więc argument ekologiczny jest przeciw hydroelektrowniom.

Farmy wiatrowe. To dopiero jest dowcip. Najpierw wydajność - jeden wiatrak robi dość prądu, żeby z trudem napędzić elektryczną szczoteczkę do zębów. Trzeba budować tuziny albo i setki bydlaków, zajmujących gigantyczny areał, żeby stworzyć równoważnik zwykłej elektrowni. Rozwiązaniem wydaje się budowanie farm wiatrowych na morzu - a wskutek historycznej czkawki aktualnie Polska ma największy dostęp do morza w swojej historii. Pomysł niby dobry, ale...
W takiej Danii rząd dał się ogłupić ekoterrorystom. Podjęli wielkie, kosztowne inwestycje. Mają farmy wiatrowe. A teraz pointa: mimo to nie mogą wyłączyć konwencjonalnych elektrowni. Okazuje się, że przeoczono jeden drobny fakt. Mianowicie, nie umiemy kontrolować wiatru. A flauty czasem się zdarzają. Co zrobić, jeśli wiatraki staną na kilka dni? Albo nawet tygodni? Jako zabezpieczenie na taki wypadek, stare elektrownie muszą pozostać aktywne.
No i nawet wśród ekoterrorystów są tacy, którzy twierdzą, że wiatraki są zabójcze dla migrujących ptaków...
Krótko mówiąc, nie ma bardziej niepraktycznego pomysłu na prąd, niż elektrownia wiatrowa.

No dobrze. W takim razie stary dobry atom.
Three Mile Island, Czarnobyl i Fukushima. Setki ofiar, prawda? Tysiące umierają na raka, prawda?
Cóż... Gówno prawda.
Czarnobyl uznawano za najczarniejszy scenariusz, możliwy w elektrowni jądrowej. Potem zdarzyła się Fukushima, która nieznacznie go przebiła. Fakt, to były katastrofy. Fakt, były ofiary śmiertelne. Fakt, pechowcy, którzy mieszkali w okolicy nie wrócą za swojego życia do rodzinnych domów.
Ale liczba ofiar jest niższa, niż w typowy długi weekend na polskich drogach - i mówię o łącznej liczbie ofiar.
Czarnobyl: koło trzydziestu osób zginęło w akcji ratowniczej. Fukushima: zero ofiar śmiertelnych.
I tyle.
A ci, którzy nawdychali się chmury promieniotwórczych gazów?
No cóż, tak naprawdę nie wiadomo. Ci, którzy chcą manipulować rynkiem energetycznym, mówią o zwiększonej zachorowalności na raka. Kłamią - nie ma solidnych dowodów, że problemy z tarczycami są bezpośrednim skutkiem czarnobylskiej eksplozji. Choćby dlatego, że nikt nie zadał sobie trudu i nie prowadził porządnie statystyk PRZED katastrofą. Nie ma z czym porównać danych zarejestrowanych po wybuchu reaktora.
Niektóre źródła podają, że wskutek przymusowych wysiedleń w okolicy Fukushimy śmierć poniosło 1200 (albo nawet 1600) osób. Jako bezpośrednią przyczynę zgonów podają warunki panujące w obozach dla wysiedlonych - nie ma to nic wspólnego z radioaktywnością jako taką. No i jeden szczegół - zginęły osoby starsze i schorowane. Inaczej mówiąc, nie ma żadnych gwarancji, że gdyby zostawić ich w domach, to nadal męczyliby się na tym padole łez.
Poza tym, jeśli zadać sobie trud i sprawdzić, jak wiele elektrowni atomowych obecnie funkcjonuje w samej Europie (Zgooglujcie i przetrzyjcie oczy. 184 elektrownie, każda ma po kilka reaktorów), i porównać tę liczbę z liczbą 3 (tak, zaliczam nawet Three Mile Island. Zgooglujcie i zastanówcie się czy słusznie) - nagle okazuje się, że katastrofy w elektrowniach jądrowych zdarzą się rzadziej, niż zestrzelenia samolotów pasażerskich przez terrorystów. Rzadziej, niż porażenie piorunem w obszarze zabudowanym. Ich liczba mieści się w granicach błędu statystycznego.
Na Cthulhu, w Fukushimie było potrzeba najmocniejszego trzęsienia ziemi w historii i największego tsunami, żeby tę katastrofę wywołać!
(Co zabawne - gdyby zestaw generatorów napędzanych dieslem, odpowiedzialnych za awaryjne chłodzenie reaktorów był zdublowany, i umieszczony w miejscu, którego nie zalałoby tsunami, na przykład na jakimś wzgórzu, do katastrofy mogłoby zapewne w ogóle nie dojść.)
OK, w takim razie co z radioaktywnym, zużytym paliwem?
Rzeczywiście, obecnie składowanie sprawia problem. Ale z globalnego punktu widzenia, te odpady mają mniejszy wpływ na środowisko naturalne, niż wszystkie obecnie funkcjonujące, konwencjonalne elektrownie węglowe.
Poza tym wcześniej czy później wynajdziemy technologię, która odpady zmieni w pożądany materiał. Nie żartuję - już kilka lat temu czytałem artykuł specjalistki od chemii organicznej, tłumaczący, że gdy w końcu zabraknie soku z dinozaurów do napędzania naszych samochodów, nagle najbogatszymi będą ci ludzie, którzy będą mieć składy pełne plastikowych butelek i starych opon - bo z nich będziemy pozyskiwać ropę. A skoro da się zrecyklingować stare dunlopy i butelki po pepsi, to uda się też znaleźć zastosowanie dla zużytego paliwa z elektrowni atomowej. To tylko kwestia czasu.
Oczywiście, jest kwestia kosztów - w elektrowni atomowej należy solidnie dbać o bezpieczeństwo, a to kosztuje. No i samo paliwo też nie rośnie na drzewach...
Ale, ogólnie rzecz biorąc, na obecny czas, przy obecnym zaawansowaniu technologicznym, atom jest najsensowniejszym sposobem produkowania prądu. Jest względnie czysty, względnie bezpieczny... Dopóki nie wymyślimy, jak pozyskiwać prąd z przestrzeni kosmicznej, albo nie uda nam się w końcu opracować zimnej fuzji, albo wreszcie nie wymyślimy czegoś zupełnie nieprzewidzianego - tylko atom ma przyszłość.

Niemniej, odkryłem, że jestem przeciwnikiem elektrowni atomowej w Polsce. Oto, dlaczego:

- Elektrownię wybuduje ta firma, która wygra przetarg. Czyli najtańsza. Czyli odpierdalająca najgorszą fuszerkę.

- Na paliwie będą wykonywane najróżniejsze kanty.

- Za przewóz i składowanie zużytego paliwa ktoś zgarnie ciężką forsę. Po czym radioaktywne odpady wypierdzieli do najbliższego lasu.

- Pracę w elektrowni dostaną nie ci, którzy będą najlepiej wykwalifikowani, ale ci, którzy będą najlepiej lizali dupy szefostwa, obsadzonego z nadania partii rządzącej. Albo osoby spokrewnione z szefostwem.

Mówiąc krótko, w polskiej tradycji, spierdolimy sprawę. Nie zdążymy nawet powiedzieć "U nas Fukushima jest niemożliwa, bo nie ma trzęsień ziemi ani tsunami", jak któryś z pociotków jakiegoś ministra, zatrudniony w kierownictwie elektrowni wyda jakąś durną decyzję, może o oszczędnościach na konserwacji awaryjnego systemu chłodzenia, którą bezmyślnie wykona jakiś zatrudniony przez niego palant... A reszta narodu będzie tylko mogła patrzeć na rosnącego na niebie grzyba.

--------------


PS. W tradycji najlepszej felietonistyki zdecydowałem się oprzeć na tych źródłach, które pasują do mojego światopoglądu, starannie ignorując wszystkie inne. Jednocześnie nie odwołuję się do tekstów źródłowych. Dlaczego? Cóż, nie jestem dziennikarzem (któremu płacą za robienie dziennikarstwa), tylko - za przeproszeniem - bloggerem, więc w zasadzie mogę fanzolić głupoty wedle własnego widzimisię.

niedziela, 11 stycznia 2015

Zobaczymy, czy wytrzymam cały rok

Tam, na górze, można teraz kliknąć na "Bieganie 2015". Co miesiąc będę tam dodawać fotkę strzeloną na mojej stałej trasie. Bo mogę.

Jakiś solidniejszy wpis pojawi się tak w połowie tygodnia.

See ya 'til then.

poniedziałek, 5 stycznia 2015

Reasons to be fearful... 14

Nie mam we krwi fanowskiego genu.

Mam gen antyfanowski, ale to chyba jasne dla każdego, kto przeczytał choć kilka moich tekstów.

Wracając do niedoboru genu fanowskiego w moim organizmie:

Mam tu na myśli to, że nawet jeśli coś - książka, film, muzyka, cokolwiek - mi się spodobało, to twórca nie ma u mnie taryfy ulgowej. Nie przyjmuję każdego dzieła sygnowanego tym samym nazwiskiem bezkrytycznie.
Dlatego nie robią na mnie wrażenia nowe filmy Tarantino i Christophera Nolana. Dlatego wolę Deep Purple z Morsem, a nie z Blackmoorem...

No dobrze... Zdarza mi się być fanem. Ale sprowadza się to do tego:
Terry Pratchett.
Iron Maiden.
Charlie Brooker.

Jeśli jeszcze o tym nie wiecie, najlepsze podsumowania tego, co widać w mediach popełnia Charlie Brooker. Jeśli nie widzieliście żadnego epizodu "Black Mirror", koniecznie obejrzyjcie.

Jeśli nie lubicie The Blockheads, nie uruchamiajcie poniższego klipu.





PS. Nawet u Brookera mógłbym się do czegoś przyczepić. Na przykład do niektórych kijowych segmentów w Weekly Wipe'ach... segmentów zrealizowanych przez zaproszonych gości.

poniedziałek, 29 grudnia 2014

Corruption of Champions, krok po kroku

Krok 1:
Upewnić się, że ma się ukończone 18 lat.

Krok 2:
Wejść na stronę www.fenoxo.com. Można się porozglądać i ocenić, co to za ciekawy ląd... A następnie kliknąć zakładkę "play". Spośród wymienionych gier wybrać Corruption of Champions.

Krok 3:
Zorientować się, że gra jest flashowa, tekstowa i w zasadzie pozbawiona grafiki (jeśli nie liczyć garści małych sprite'ów i image packa, którego można ściągnąć, jeśli chce się grać z dysku, a nie w przeglądarce).

Krok 4:
Fabuła... Jest sporo tekstu, więc mocno skrócę. Jesteś czempionem wybranym spośród mieszkańców swojej wioski, który przez magiczny portal dociera do krainy demonów, gdzie ma żuć gumę i kopać tyłki.

Krok 5:
Gra w stanie ciągłego rozwoju, więc na chwilę obecną chyba nie ma jakiegoś solidnego endgame'u. Ale jako sandbox działa sprawnie.

Krok 6:
To w sumie cRPG, więc należy stworzyć postać. Wybrać płeć, cechy fizyczne, perki... I w drogę, kopać tyłki.

Krok 7:
Odkryć pierwszy objaw Wybitnej Gry - tury. Gramy bez pośpiechu, można spokojnie zapalić fajkę, wypić kawę, odebrać telefon... Relaks, mówiąc krótko. Każdy dzień naszego bohatera (lub bohaterki) zaczyna się o 6 rano, a kończy o 9 wieczorem. Każda tura trwa godzinę czasu gry (no, prawie każda, zdarzają się takie rzeczy, które zjadają więcej czasu, ale nieczęsto). Podczas tury można eksplorować krainę, albo odwiedzać odnalezione miejsca. W tychże miejscach można znaleźć npc'ów albo wrogów.

Krok 8:
Walka. Też turowa. Można atakować, bronić się, uciekać, używać umiejetności (jeśłi się je posiada), rzucać czary (jeśli się je zna), wreszcie można... No właśnie... Można doprowadzić wroga to seksualnego amoku, a wtedy staje się bezsilny. Zwycięstwo świętuje się całkiem dobrze napisaną pornoscenką.

Krok 9:
Po walce trzeba się wyleczyć. Można odpocząć w obozie, ale przecież szybciej jest łyknąć jakiś napój...

Krok 10:
W plecaku ma się kilka napojów. Zacząć od Equinum... O tak, podniosły się atrybuty bohatera, przybyło siły i wytrzymałości.... ale...
... hmm. Wygląda na to, że penis bohatera urósł. Logicznym krokiem jest wypicie drugiej dawki.
... hmmm. Ekhem... Wygląda na to, że teraz bohater nie ma już ludzkiego członka, tylko horsecocka.

Krok 11:
Z pewnymi obawami grać dalej. Przekonać się, że każdy przedmiot, który można zjeść lub wypić może zmienić atrybuty i wywołać transformacje bohatera. Wygląda na to, że liczba kombinacji jest olbrzymia...

Krok 12:
Napój Incubusa? A co to robi..?

Krok 13:
...
......
.........
Mwahahahaha!
Teraz mój bohater ma już DWA penisy.
A mam wrażenie, że gra dopiero się rozkręca.

Krok 14:
Po dłuższym czasie, pełnym najróżniejszych scen pornograficznych, dojść do wniosku, że CoC jest genialną grą.
Każda turowa gra, w której bohater może wyhodować sobie nie dwa, nie trzy, nie pięć, a OSIEM (lub więcej) penisów, jest po prostu dziełem sztuki.

Krok 15:
Zamiast uninstall - czekać na release następnej wersji.

niedziela, 21 grudnia 2014

Two lost souls swimming in a fish bowl

Nie wiem, kim jesteś, ani dlaczego tutaj zaglądasz.
Ale mamy najdłuższą noc w roku i skoro już tu się znajdujesz - równie dobrze możemy spędzić ją tutaj.
Co możemy zrobić? Spróbuję snuć przypuszczenia, kim możesz być.
Na pewno nie trafię ani razu. Możesz się ze mnie pośmiać i wrócić do przygotowań przedświątecznych.
Ale gdyby jednak....
Cholera, sam nie wiem.
Usiądź wygodniej. Zapal, jeśli chcesz. Nalej sobie ulubionego drinka. Ja już wypiłem dwa i dopiero się rozkręcam.
Przed nami najdłuższa noc.

*

Może jesteś pracownikiem jakiejś agencji z trzyliterowym oznaczeniem, a klikasz na adresie tego zakątka Sieci w ramach obowiązków służbowych, żeby upewnić się, że nie organizuję tutaj komórki terrorystycznej albo nie handluję dziecięcą pornografią.
Zazdroszczę Ci odporności psychicznej - gdybym ja musiał codziennie przejrzeć setki takich blogów, palnąłbym sobie w łeb po tygodniu.

*

Wiem, kim nie jesteś. Nie jesteś żadną z moich Największych, Jedynych i Prawdziwych Miłości. Czytanie takich blogów, gdzie nie ma interesujących obrazków, a są tylko ciągnące się przez cały ekran bloki tekstu nie było w stylu żadnej z nich.
Oczywiście, możliwe, że jakimś kosmicznym zbiegiem okoliczności masz z którąś z nich kontakt.
Możesz przekazać, że życzę jej jak najlepiej... i zapytaj, czy dalej ma policzone wszystkie orgazmy.

*

Może jesteś niedawno po rozwodzie? Masz w związku z tym mnóstwo problemów, ale jeden Cię zaskoczył - swojej babci nie możesz się przyznać do rozwodu, bo staruszka ma słabe serce i jest gorliwą katoliczką, a Ty nie chcesz, żeby dostała zawału, jeśli się dowie, że któreś z ukochanych wnucząt wystąpiło przeciw nauce Największej Świętości, czyli Kościoła.
Swoją drogą, ciekawe, czy Bóg naprawdę chce, aby ten nieudany związek trwał, zatruwał życie Twoje, Twoich dzieci i niszczył w Tobie wszystko, co dobre.

*

Może jesteś dziewczyną, którą pamiętam z liceum. Cicha, zawsze gdzieś z boku, dobre stopnie, z makijażem tak delikatnym, że prawie żadnym, ubrana w nie rzucające się w oczy ciuchy, stonowane barwy... A kiedyś napisałaś wiersz, który trafił w jakąś moją strunę, której istnienia nawet nie podejrzewałem.
Nawet po tylu latach trochę żałuję, że wtedy stchórzyłem i nie zaprosiłem Cię na kawę.

*

Może masz tendencję do martwienia się rzeczami, na które nie możesz wywrzeć żadnego wpływu. Nie poradzisz nic na głupotę i korupcję wśród polityków, ale zamartwiasz się, co będzie, jeśli wprowadzą kolejną kretyńską ustawę. Nie masz wpływu na koszta gazu i prądu, ale nie daje ci spać obawa, że za miesiąc jakiś kutas w garniturze je podniesie. Za każdym razem, kiedy widzisz listonosza boisz się, że wręczy Ci zawiadomienie od komornika, że Twoja pensja zostanie zajęta - mimo, że nie masz długów, ale przecież komornicy są bezkarni i co chwila mylą dłużników, rujnując życia innych ludzi. Przed każdą wizytą u lekarza obawiasz się, że w końcu usłyszysz diagnozę: rak. Za każdym razem, kiedy ktoś z rodziny zadzwoni o nietypowej porze, boisz się, że wydarzył się jakiś krwawy wypadek.
Ciekawe, co stosujesz, żeby w ogóle zasnąć? Leki na receptę? Starą dobrą gorzałę?
Czy martwisz się tym, jakie siejesz spustoszenie w swoim organizmie?

*

Może obudowujesz się murem. Masz wrażenie, że wszyscy po drugiej stronie są przeciwko Tobie. Cały pieprzony świat.
Chujowo, kiedy wróg ma aż taką przewagę liczebną.

*

Może jesteś na zakręcie. Wiesz, że z tego łuku można łatwo wypaść, a za nim pewnie w poprzek drogi stoi ciężarówka.
Masz plan ewakuacyjny?
Cięcie żył boli, a potem istnieje ryzyko, że ktoś Cię odratuje. Kawałek sznurka i jakaś gałąź oznaczają długą i bolesną agonię. Wejście pod pociąg raz na jakiś czas kończy się tym, że człowiek odbija się od lokomotywy - można skończyć jako jarzyna, albo cierpiący z bólu inwalida. Podobnie ze skokiem z wysokiego budynku. Tlenek węgla podobno jest bezbolesny, ale zwykle ktoś zauważa, że w zamkniętym garażu albo mieszkaniu dzieje się coś nienormalnego. Substancje trujące działają na organizm gwałtownie, są torturą, poza tym jest coś takiego jak płukanie żołądka.
Mógłbym tak długo. Zmierzam do tego, że źle przeprowadzony plan ewakuacyjny może narobić mnóstwo szkód i uniemożliwić drugie podejście.
Może jednak lepiej nie zdjąć nogi z gazu i po prostu przejechać ten zakręt? Przyjąć inny plan - może lepiej wyjechać, zmienić twarz, zmienić nazwisko i zacząć od nowa...

*
Najdłuższa noc. Jeśli się zastanowić, to właśnie dzisiaj powinniśmy świętować zakończenie roku. Od jutra będzie przybywać dnia. Od jutra łatwiej uwierzyć, że może będzie lepiej.

*

Może masz konto na twitterze, facebooku, naszej klasie i google+. Umiesz tańczyć i pływać. Słuchasz RMF albo Zetki. Zawsze kogoś masz, a jeśli nie wychodzi - co z tego, pełno ryb w morzu, prawda? Prawie bez przerwy na oddech wyławiasz następną zdobycz. Może na kilka tygodni, miesięcy, albo nawet parę lat. W życiorysie ukończone studia na dwóch kierunkach. Sylwester w Zakopanem, wakacje nad morzem, ferie na nartach. Trzy razy w tygodniu siłownia, zimą solarium. Kredyt hipoteczny i własne trzydzieści metrów kwadratowych. W kieszeni klucze do służbowego opla z ekonomicznym dieslem. Marzysz o nowym audi A8. Nie chodzisz do wyborów, bo "to przecież tylko jeden głos". Tutaj zaglądasz, żeby upewnić się, że Twój sposób na życie jest lepszy od mojego.
Wiesz co? Jeśli masz psa wziętego ze schroniska, mimo wszystko mogę Cię trochę polubić.

*

Może jesteś już na tym etapie, kiedy nie chcesz myśleć o kolejnych urodzinach, Bożym Narodzeniu ani Sylwestrze. Te rocznice tylko przypominają, że jesteś o kolejny rok bliżej trumny, a wymyślana wieczorami książka wciąż nie jest napisana, ten jeden doskonały obraz wciąż nie namalowany, ta najlepsza melodia wciąż nie nagrana, poruszający wiersz nadal nie napisany...
Od jutra każdego dnia będzie coraz więcej czasu, aby wreszcie się za to zabrać.

*

Może jesteś inwalidą. Może wskutek wypadku, choroby, a może od urodzenia. Może już nie zwracasz uwagi na dzieci mówiące coś w stylu "Mamo! A ten pan/ta pani nie ma ręki/nogi!"
Na pewno wciąż widzisz to spojrzenie, jakim obrzucają cię ludzie z kompletem kończyn.
Ciekawe, czy jeszcze oceniasz ich po tym, czy najpierw patrzą na to, co czyni Cię niepełnosprawnym, czy na to, co jest zwyczajne? Czy wciąż najbardziej punktują u Ciebie ci, którzy w ogóle zdają się nie zauważać kalectwa?
Czy już znasz tę lekcję, z której wynika, że właśnie ci ostatni najbardziej Cię zranią? Może już rozumiesz, że oni widzą herosa, za nic mającego przeciwności losu, pełnego energii, ambicji, inspirującego hartem ducha; podczas gdy Ty w nich widzisz osoby wznoszące się ponad przeciętność, mądre i doskonale Cię rozumiejące. Idealizujecie się nawzajem. Może nawet dotarło do Ciebie, że i Ty, i oni jesteście tylko ludźmi i wcześniej czy później rozczarujecie się sobą.
A może rzeczywiście jesteś inspirującym innych herosem? Uśmiech, silna wolna, ambicja, życzliwość - może masz to wszystko. Może znasz własne ograniczenia, i robisz wszystko, aby je pokonać. Skąd mogę wiedzieć.
Ale gdybym miał obstawiać, powiedziałbym, że kiedy nikt nie patrzy, nikt nie słyszy - pojawia się Twój najbliższy towarzysz. Trzymasz go w ciemnym pokoju, bo gdyby pojawił się w świetle dnia, mógłby przerazić każdego, kto by go ujrzał, nawet Ciebie. Siedzi w ciemności, może nawet udało Ci się go okiełznać... ale zawsze jest gdzieś blisko.
Nazywa się Gniew.
Kiedy wszyscy inni Cię zawiodą, na niego zawsze możesz liczyć.

*

Przypuszczam, że zaglądasz tutaj w tej chwili, bo spędzasz tę noc samotnie. Może właśnie tej nocy najlepsze, na co możesz liczyć, to że gdzieś tam, między północą a trzecią nad ranem, ktoś siedzi przy biurku, z twarzą oświetloną blaskiem monitora, pali papierosa i myśli o Tobie.

*

Nie wiem, kim jesteś, ani dlaczego tutaj zaglądasz.
Zapewne snując moje pijackie spekulacje nie trafiłem ani razu. Ale to nieistotne.

Mam tylko nadzieję, że za rok o tej porze znowu spotkamy się w tym samym miejscu.

poniedziałek, 15 grudnia 2014

Wbrew pozorom, będzie o muzyce

Podobno nie zapomina się pierwszego razu.

Możliwe, że to prawda. Mam nadzieję, że jednak nie.

Pierwszy dzień szkoły był przerażający. Pierwszy pocałunek był niezdarny, smakował podłym jabolem i popielniczką. Pierwszą bańką wódki się zakrztusiłem i mało nie porzygałem. Pierwszy papieros przyprawił mnie o mdłości i ból głowy. Kiedy pierwszy raz samodzielnie prowadziłem samochód, o mało nie rozwaliłem go o słupek bramy, a potem jechałem zygzakiem, cały czas przesadzając z korektą kierunku jazdy. Pierwsza randka była symfonią niezręczności i robienia z siebie idioty. Podczas pierwszego seksu byłem tak pijany, że niewiele pamiętam - nie licząc tego, że pod nieumiejętnie założoną prezerwatywę dostały się włosy łonowe i każdy ruch był tak bolesny, że zapamiętałem to mimo alkoholowego znieczulenia.

Były lepsze: pierwsza porządna pizza, którą zjadłem w nowootwartej wówczas pizzerii niedaleko krakowskiego Rynku. Pierwszy kontrolowany poślizg w tylnonapędowym aucie, na błotnistej drodze. Pierwszy łyk Jacka Danielsa. Pierwsze zetknięcia z muzyką, które okazały się miłością od pierwszego usłyszenia - miłością, która nie umiera, nie rani i ułatwia przetrwanie tak koło trzeciej nad ranem. Pierwsze takty, po których wiedziałem: chcę więcej tej muzyki.

Pink Floyd byli ze mną od zawsze. Jeszcze nie umiałem chodzić, gdy mój ojciec puszczał na pełny regulator przywiezionego ze Szwecji zestawu hi-fi "Dark Side of the Moon". Moi pierwsi Floydzi:





Potem pojawił się pop. Cóż, miałem wtedy ledwie dwa czy trzy lata...

Pierwsza Tina Turner:





Pierwszy Jackson:





Pierwsze Fleetwood Mac:





Pierwsze Queen:





Jakoś od tej pory zacząłem się uczyć angielskiego. Po to, żeby zrozumieć teksty...

Pierwsze Dire Straits:





Pierwszy Alice Cooper:





Pierwszy Ozzy:





Pierwszy Van Halen:





Wtedy uczono mnie już niemieckiego (tak, uczono. Ja robiłem co mogłem, żeby się nie uczyć). Ale skoro coś tam już rozumiałem, okazało się, że potrafię słuchać piosenek po niemiecku. Tak przy okazji, akurat wtedy Niemcy robili niezłe teledyski.

Pierwsze Oomph:




Oczywiście, Niemcy nie gęsi i też angielski znają.
Pierwsza Avantasia:





Mógłbym tak jeszcze długo, ale... Na przykład, pierwszy Edguy (a konkretnie Navigator) nie pojawia się, bo już jest Avantasia. Niektórych, niestety nie pamiętam, jak pierwszych Led Zep, Deep Purple, Stonesów, Genesis, Petera Gabriela i wielu, wielu innych... Po prostu nie jestem pewien co usłyszałem pierwsze z różnych repertuarów, choć w muzyce i tak się zakochałem. Były też falstarty - pierwszy Judas Priest to "Turbo Lover", który zniechęcił mnie do grupy, aż usłyszałem płytę "Demolition" z Ripperem Owensem i przez długi czas nie potrafiłem sie od niej oderwać. Dzięki temu polubiłem w końcu Judasów. Z Iron Maiden było podobnie, pierwszy był "Trooper", ale potem usłyszałem jakiś niewypał z Blaze'm i nie wróciłem do Maidenów, aż wydali "Brave New World", dzięki któremu zostałem fanem grupy.

Czemu w ogóle piszę tę wyliczankę?
Raz, dzięki wyciągnięciu jej z głowy i przybiciu klawiaturą do ekranu, widzę, że liczba wartych zapamiętania pierwszych razów przeważa nad tymi, które wolałbym zapomnieć. To czyni te ostatnie łatwiejszymi do zniesienia.
Dwa, uświadomiłem sobie, że ta lista wydłuża się i wciąż będzie rosnąć, dopóki nie ogłuchnę, albo nie umrę.

Niemniej, jeśli wziąć pod uwagę, że nawet kiedy nie pamiętam pierwszego razu, to potrafię się cieszyć jakąś muzyką...

Pierwsze razy są przereklamowane. Może kiedyś uda się wymazać je z pamięci.