poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Jak kupić whiskey o zawartości alkoholu ponad 50 procent.

Krok 1:
Mieć "szczęście" i mieszkać przy ulicy, gdzie gazownia postanowiła wymienić swoją instalację pod jezdnią.

Krok 2:
Dostać pismo, w którym gazownia informuje, że w związku z planowaną modernizacją infrastruktury, będą łazić po domach, sprawdzać szczelność instalacji, łaskawie wystawiać opinie i ogólnie trzeba być specjalnie dla nich cały czas w domu. Poza tym zostać uprzejmie poinformowanym, że gazomierze zostaną przeniesione na zewnątrz budynków, a tam, gdzie to możliwe, zainstalowane w ogrodzeniach posesji. Ani przez chwilę nie uwierzyć w zapewnienia, że wszystkie prace zostaną wykonane na koszt gazowni.

Krok 3:
Przyjąć speców od gazu. Ponad dwa miesiące po tym, jak się zapowiedzieli.

Krok 4:
Dostać nagłej kurwicy, gdy spece wydadzą opinię, że w logicznym miejscu na ścianie nie wolno zamontować skrzynek z gazomierzami, bo jest zbyt blisko do instalacji elektrycznej.

Krok 5:
Dogadać się. Wskutek chwiejnego porozumienia goście z gazowni rozkopią ogród, położą nową, plastikową rurę z gazem, podepną ją tymczasowo do istniejącej instalacji, tej z gazomierzami w budynku.

Krok 6:
Dogadać się ponownie. Tym razem w grę już wchodzą pieniądze - ekipie trzeba zapłacić. Panowie muszą zainstalować komplet skrzynek na gazomierze, wypieprzyć dziury w ścianach, usunąć spore odcinki starych rur, na ich miejsce wspawać nowe.

Krok 7:
Czekać, aż umówiona ekipa będzie mieć czas.

Krok 8:
Bardzo długo czekać, aż ekipa w końcu będzie mieć czas.

Krok 9:
Ekipa się pojawia. Ponieważ ta robota to fucha, pojawiają się o siedemnastej i pracują do dziewiętnastej.

Krok 10:
I tak przez trzy dni.

Krok 11:
Gaz podłączony. Liczniki przeniesione. Portfel lżejszy o wartość laptopa średniej klasy. W ścianach cztery gigantyczne dziury, lekko połatane kawałkami gruzu i odrobiną pianki montażowej przez ekipę z gazowni. Do największej dziury można wcisnąć niewielkiego arbuza.

Krok 12:
Pożyczyć samochód, żeby kupić gips, gładź szpachlową, farbę, dwie szpachelki, dwa pędzle i wałek z kuwetą. No i drabinkę malarską.

Krok 13:
Nauczyć się rozrabiać gips.

Krok 14:
Nauczyć się usuwać gips z ubrania.

Krok 15:
Nauczyć się usuwać gips z włosów.

Krok 16:
Wyrzucić opakowanie po lodach, pełne gipsu, który w międzyczasie zaschnął.

Krok 17:
Nauczyć się usuwać zaschnięty gips ze szpachelek.

Krok 18:
Nabrać skrzywienia, dzięki któremu kupując lody nie patrzy się już na cenę, ani smak, tylko na pojemność i kształt opakowania.

Krok 19:
W końcu nauczyć się wypełniać mniejsze dziury gipsem.

Krok 20:
Wykombinować, jak zapchać dziurę giganta odpowiednio dobranymi kawałkami cegieł.

Krok 21:
Po rozważeniu możliwości zastosowania gipsu jako spoiwa, zdecydować się na zakup własnej pianki montażowej.

Krok 22:
Przeczytać instrukcje i ostrzeżenia na puszce pianki. Nabrać nikłej nadziei na koniec męczarni, przeczytawszy, że "podejrzewa się, że może powodować raka".

Krok 23:
Zapsikać przestrzeń między cegłami pianką, solennie sobie obiecując, że NIGDY, NIKOMU się nie przyzna do tego, że zamiast zaprawy, cegły są na piance.

Krok 24:
Odciąć nadmiar zaschniętej pianki.

Krok 25:
Wrócić do gipsowej ekwilibrystyki.

Krok 26:
W przypływie szaleństwa dokonać poprawek gładzią szpachlową.

Krok 27:
Spróbować wyrównać gładź przy użyciu papieru ściernego.

Krok 28:
Starannie wymyć oczy i przez dwa dni kaszleć pyłem.

Krok 29:
Pomalować całe pomieszczenie.

Krok 30:
Przez następne dwa dni znosić bóle nadgarstka, stawów i głowy.

Krok 31:

Kupić sobie butelkę Wild Turkey 101. Zasługujesz na nią.

poniedziałek, 17 sierpnia 2015

Miłość, Magia, Przeznaczenie

Kołatał mi się w głowie zamysł napisania o miłości od pierwszego wejrzenia. O tym, że dwie osoby mogą być sobie przeznaczone. Że może je łączyć tajemnicza i potężna więź, niemożliwa do zbadania metodą naukową. Że spotykają się po raz pierwszy i czują tak, jakby znały się od dawna i doskonale wiedzą, że czeka je wspólna przyszłość.

Mój wewnętrzny cynik i wewnętrzny romantyk długo spierają się, co tak właściwie można na ten temat napisać. I dopóki spór trwa, tekst nie mia szansy powstać.

Więc napiszę o czymś, co zdarzyło mi się kilka dni temu.

Piękny dzień - znaczy, pełne słońce, temperatura zaledwie trzydzieści stopni i zero szans na deszcz - który wykorzystuję, żeby pojechać na rowerze na jakiś kopiec i zrobić kilka zdjęć.

Dzielnie pedałuję, walcząc o przetrwanie w świecie pełnym wybojów, szyn tramwajowych, wysokich krawężników, psychotycznych kierowców i przekonanych o własnej nieśmiertelności pieszych.

Jestem na oficjalnej, legalnej ścieżce rowerowej. Nagle, tuż przed moją kierownicę, nie zważając na mnie, na ścieżkę wchodzi młoda kobieta.

Jest piękna. Ma zgrabną figurę, wspaniałe nogi, zadbane dłonie, długie, bujne włosy, regularne rysy twarzy, ciemne oczy w oprawie gęstych rzęs, wspaniale wykrojone usta, staranny makijaż...

Zatrzymałem się w miejscu. Spojrzała na mnie wyniośle. Nasze oczy się spotkały... I wtedy między nami coś przeskoczyło. Nić podskórnego, natychmiastowego porozumienia, graniczącego z telepatią. Jakby ładunek elektryczny.

Jakby to dokładniej opisać... Gdy tylko ją zobaczyłem, w ułamku sekundy przez mój mózg przegalopował tabun myśli. Mniej więcej takich:

Jesteś zjawiskowo atrakcyjna... i doskonale o tym wiesz. Faceci w twojej obecności tracą tak z czterdzieści punktów IQ. Zrobią wszystko, żeby wywrzeć na tobie wrażenie. Pewnie już w szkole nigdy nie miałaś problemu, gdy nie odrobiłaś lekcji - zawsze jakiś jeleń był gotów napisać wszystkie ćwiczenia za ciebie. Później nie miałaś kłopotu ze zdaniem na prawo jazdy, wystarczyło ubrać krótszą kieckę i egzaminator wpadał w doskonały humor. Sklepikarze nie kantują cię na wydawaniu reszty. Zawsze ktoś pomoże nosić ciężkie rzeczy, przytrzyma drzwi, wywierci dziury w ścianie i wbije w nie kołki. Jeśli nawala komputer, znajomy geek stanie na głowie, żeby ci go naprawić. Jeśli zawiedzie samochód, tłum domorosłych mechaników służy radą, pomocą i oferuje podwiezienie. To, na co inni muszą ciężko zapracować, ty dostajesz za darmo, bo ktoś ma durną nadzieję dobrać się do twojej bielizny. Dzięki temu, że w genetycznej puli dostałaś dobre karty i umiesz je wykorzystać, prześlizgujesz się po życiowych falach... podczas gdy inni muszą się przez nie przedzierać. Myślisz, że możesz włazić obcym facetom pod koła, a oni będą zachwyceni, że byłaś łaskawa znaleźć się pod tą samą szerokością geograficzną, co oni. Gardzę tobą, a zatrzymałem się tylko dlatego, że to łatwiejsze, niż centrowanie koła po zderzeniu.

I właśnie te myśli musiały jakąś telepatyczną metodą do niej dotrzeć, bo nagle wyniosłe spojrzenie zniknęło, uciekła wzrokiem w dół i pospiesznie przetruchtała na chodnik dla pieszych.


Oczywiście, możliwe że telepatia nie miała miejsca, a zwyczajnie zdradziła mnie moja twarz - nigdy nie byłby ze mnie dobry pokerzysta... Ale tym razem postanowiłem dopuścić możliwość istnienia magii, telepatii i innych rzeczy nadprzyrodzonych w kontaktach międzyludzkich.

poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Góral - status update


Oto kilka następnych kroków, które przez ten czas dodałem do listy.

- Pojechać na rowerze do urzędu miasta. Po drodze uznać, że w przednim kole jakby brakuje powietrza.
- Załatwić sprawę w urzędzie, po czym popedałować na pobliską stację benzynową, gdzie jest darmowe powietrze do kół.
- Rozsadzić dętkę.
- Prowadzić rower przez dziesięć kilometrów do domu.
- Kupić nową dętkę.
- Zbadawszy stan starej dętki, dojść do wniosku, że nawet gdyby nie rozsadziło się jej kompresorem, to i tak by jebnęła, tyle że w skutek braku taśmy ochronnej na feldze... Okazuje się, że guma wciskała się w otwory, przez które zamontowano w feldze szprychy.
- W przypływie adekwatnej wściekłości naciągnąć ochronną taśmę.
- Odkryć, że gdy jest się odpowiednio wkurwionym, to "zbyt mała" taśma nagle pasuje jak ulał.
- Zdjąć tylne koło, zdjąć oponę, sprawdzić, że tam dętka też dorabia się bąbli.
- Założyć taśmę na tylne koło.
- Ponieważ poziom wściekłości w międzyczasie opadł, taśma znowu wydaje się zbyt mała i nie bardzo da się ją nałożyć na koło.
- Pomyśleć o byłej dziewczynie.
- Założywszy bez dalszych problemów taśmę, zamontować koło.
- Przy okazji odkryć, że teraz ośka już pasuje do widelca, który zwyczajnie się rozszerzył.
- Kupić sobie żelowy pokrowiec na siodełko.
- Kupić w końcu tylne światełko, takie za cztery złote i nawet nie zadawać sobie trudu ze zdejmowaniem go pod sklepami.
- Po kilku otarciach się o śmierć wskutek hamulca, który jakoś nie chce zbyt mocno chwytać (o zablokowaniu koła nawet nie ma mowy), dojść do wniosku, że dźwignia jednak dźwigni nie równa. Klamka hamulca jednak musi być do V-brake'ów, a nie do starego cantilevera. Poza tym pękła sprężyna i po zwolnieniu, dźwignia nie bardzo chce wracać do pozycji wyjściowej.
- Iść do lokalnego serwisu rowerowego, polecanego przez znajomego stryja ciotki kolegi.
- Tam kupić DWIE dźwignie do V-brake (facet nie sprzedaje pojedynczych sztuk), mimo, że potrzeba tylko jednej. (Później przekonać się, że się przepłaciło za towar klasy niższej-średniej). Po namyśle kupić jeszcze owijkę na kierownicę - bo jakoś ciężko wyobrazić sobie, że uda się zdjąć gumowe rączki z rogów nie rozcinając ich w trakcie tej operacji.
- Nigdy więcej nie korzystać z usług polecanego serwisu.
- Zdjąć gumę z prawej strony kierownicy. Prawidłowo robi się to tak: polewać gumę wrzątkiem, złapać przez grubą rękawicę i przez pół godziny usiłować kurwę zdjąć. Poddać się. Odkryć, że całą dłoń ma się pokrytą bąblami. Przeciąć na obydwu zagięciach rogu gumę. Pierwszy kawałek zdjąć bez trudu. Drugi i trzeci nie chce zejść za cholerę. Następnego dnia, za pomocą cienkiego drucika wprowadzić pod gumę kilka kropel płynu do zmywania naczyń. Zdjąć pozostałe części gumy bez trudu.
- Wymienić dźwignię.
- Założyć jeden z kawałków gumy.
- Przejechać się i o mało nie wybić sobie zębów, gdyż hamulec działa aż za dobrze.
- O mało się nie rozwalić, gdy kawałek gumy podczas hamowania zaczyna się kręcić na rurze kierownicy.
- Zdjąć gumę - od razu przeskakując do etapu z płynem do naczyń.
- Nawinąć owijkę, tudzież owinąć nawijkę...
- Na wszelki wypadek wykorzystać trzy zip-tie'sy, żeby owijka mocno się trzymała.

Miałem w planach na ten rok wymianę przerzutek - bo choć to Shimano, to jednak po kilkudziesięciu kilometrach zaczęły mieć humory. Zasadniczo, mam do dyspozycji sześć czy siedem biegów, z tym że tylne mają tendencję do przeskakiwania z własnej inicjatywy. Ale... coś zaczęło kilka miesięcy temu dziwnie skrzypieć, poza tym wyszła rdza na jednym ze spawów ramy. Jeśli rower nie rozleci się do końca roku, to może w przyszłym kupię jakieś tanie Tourneye, albo coś w tym guście (na pewno nie kupię SRAMów.).

A łańcuch jak trzymał, tak trzyma. Wciąż go nie wymieniłem.

Żeby nie być gołosłownym, niżej dowód na to, że dwudziestoletni rower wciąż jeździ.




Zanim ktoś uzna, że to zdjęcie jest niczym samojebka na tle bramy "Arbeit Macht Frei"... Po pierwsze, pod pomnik nie wjechałem, tylko od Kamieńskiego prowadziłem rower. Po drugie, myślę, że rower nie jest znowu aż tak niesmacznym przedmiotem, który może się znaleźć w kadrze.

No i po trzecie: rozmawiałem z ludźmi, którzy przeżyli wojnę. Słabo pamiętają, co było w zeszłym roku, ale lata czterdzieste nie stanowią najmniejszego problemu.
Według nich obóz był bardziej na północ. Raczej przy Wielickiej, a nie Kamieńskiego.


Następnym razem zrobię fotkę na Wawelu, albo którymś z kopców.

sobota, 8 sierpnia 2015

Po krótkiej przerwie wznawiam nadawanie

Okay...
W lodówce mam Jaegermeistra, Wild Turkey 101 proof i trzy piwa.
W kredensie stoi 0,7 Żołądkowej Gorzkiej De Luxe i jakieś pół litra spirytusu rektyfikowanego.
Mam zapas wina domowej roboty: 9 butelek porzeczkowego od mojego dziadka i 23 butelki ryżowego, które zrobiłem sam.
Po jednej butelce Grantsa, Jim Beama, Jacka Danielsa i Ballantinesa.
Butelka miodu pitnego, dwójniaka.
Butelka Jacka Honey i Jim Beama Honey (tak, lubię miód w różnych postaciach).
Resztki Bushmillsa, Litewskiej Wódki z maliną, Lubelskiej Cytrynówki i jakiejś fińskiej wódki.
Koło łóżka trzymam Żołądkową Gorzką Czarną Wiśnię (najlepszy odstraszacz złych snów).

Tylko płyn do płukania ust mam bezalkoholowy i jest to błąd, który naprawię przy najbliższej okazji.

Krótko mówiąc, myślę że jakoś przetrwam przynajmniej pierwsze tygodnie prezydentury Andrzeja Dudy.

Tak szczerze mówiąc, mam nadzieję, że absolutnie mylę się co do naszego nowego prezydenta. Że moje uprzedzenia wynikają z głupoty, niedoinformowania i zwykłej zawiści.

Ale jeśli jednak nie, to na pewno nie omieszkam głośno krzyczeć "Fuckin' called it!"


PS.
Nowa fotka w bieganiu.

Cheers.

piątek, 10 lipca 2015

Seven down

Nowa fotka w "Bieganiu".
Ze względu na to, że Wodociągi Krakowskie, Gazownia i Zarząd Dróg postanowiły doprowadzić mnie do obłędu, zrujnować połowę domów przy mojej ulicy i jeszcze w telewizji twierdzą, jak bardzo są z tego dumni - nie jestem w stanie pisać cotygodniowych bełkotów. Może za tydzień albo dwa wrócę do normy.
See ya.

poniedziałek, 29 czerwca 2015

10 km/h więcej ratuje zdrowie psychiczne

Były kiedyś złote czasy dla kierowców.

Ograniczenie do 60kmh w obszarze zabudowanym.
Jazda w pasach tylko poza obszarem zabudowanym.
Światła mijania należało włączać tylko w warunkach ograniczonej widzialności.
Fotoradary zdarzały się rzadko, zwykle stawiano 150 metrów przed nimi znak ostrzegawczy o punkcie pomiaru prędkości.
Dowód rejestracyjny miał dość miejsca na pieczątki przeglądów technicznych, żeby nie trzeba było go wymieniać co sześć lat za opłatą pięćdziesięciu kilku złotych.

Normalnie, Dziki Zachód. Jakim cudem cała ludzkość nie wyginęła w wypadkach? Nie wiem.

A teraz?

Teraz jest zajebiście bezpiecznie.

50kmh w mieście, a w niektórych tylko 30.
Pasy cały czas, z przodu, z tyłu, naokoło fotelika dziecięcego...
Światła mijania non-stop, słońce, deszcz, noc, dzień...
Fotoradar co dwa kroki.
Garby i wysepki spowalniające.
Za przekroczenie prędkości traci się prawko.


Zabawne, że kilka dni temu bliska mi osoba wzięła udział w wypadku, spowodowanym przez sześćdziesięcioletniego buca ("Całe życie nigdy nie dostałem mandatu!"), który wyjechał z podporządkowanej, walnął w jadący główną samochód, a gdy już doszło do jebnięcia - pomylił gaz z hamulcem, i wypchnął uderzone auto pod koła pojazdów jadących z naprzeciwka.

Wszyscy uczestnicy wypadku byli trzeźwi, jechali w granicach ograniczenia prędkości i mieli zapalone światła mijania.

Rezultat?

Kilka siniaków, naciągnięte stawy, niewykluczone wstrząśnienie mózgu, dwa auta do kasacji. A policja, niestety, nie mogła wpisać do statystyk, że przyczyną była "nadmierna prędkość", "brawurowa jazda"*, czy ordynarna "nietrzeźwość".

Zabawne, ale gdyby auto na głównej jechało sześćdziesiąt, a nie pięćdziesiąt, kretyn z boku nie miałby okazji w nie uderzyć.

---------------

* To określenie wkurwia mnie nad miarę. Brawura to (za słownikiem) "odwaga i dynamika, męstwo i werwa". Znaczenie negatywne usiłuje się temu wyrazowi nadać na siłę. Czemu nie nazywamy rzeczy po imieniu? To nie "brawura" sprawia, że ktoś wyprzedza na trzeciego pod górę i powoduje karambol - a zwykła głupota.

poniedziałek, 22 czerwca 2015

A mogłem sprawdzić na Wikipedii

To zdumiewające, ale nie jestem wszechwiedzący. Więc od czasu do czasu muszę się posiłkować literaturą fachową. Tym razem chciałem coś* sprawdzić w słowniku wyrazów obcych i padło na panów Markowskiego i Pawelca. Ale urok słowników jest taki, że po sprawdzeniu tego, co należało, korci, żeby zajrzeć pod inne hasła...

Sprawdziłem definicję Heavy Metalu. Nie byłem pod wrażeniem - według słownika wszystko, co rytmiczne, agresywne i głośne, to Heavy Metal.

Ponadto trochę zaniepokoiły mnie zdania, dodawane do każdej definicji jako praktyczny przykład.
Przy takim Halloween zdanie brzmiało mniej więcej tak: "[...] jak dotąd próby przeszczepienia H. na polski grunt - na szczęście - się nie powiodły."
To "na szczęście" - czyżby autorzy słownika postanowili wcisnąć do niego swoje poglądy? Nie szukam publicystyki, szukam możliwie ścisłych definicji...
Oczywiście, możliwe, że jestem przewrażliwiony. Może panowie autentycznie cytowali jakieś źródło...
Mniejsza z tym.

Następnym hasłem, jakie musiałem obowiązkowo sprawdzić, był Onanizm. Tę perełkę postarałem się przepisać w dosłownie.

"ONANIZM - jedna z form zachowań seksualnych, polegająca na pobudzaniu własnych
narządów płciowych, aby osiągnąć podniecenie seksualne i orgazm: Ponad 80%
ankietowanych mężczyzn przyznało się do uprawiania onanizmu w młodości. Czy w
związku z tym tych, którzy go nie uprawiali, należy uznać za nienormalnych?"

Zacznijmy od nasuwającego się pytania - jeśli obudziłem się z masztem flagowym pod kołdrą, albo obejrzałem podniecającą scenę w filmie, czyli nie zabiegałem własnoręcznie o podniecenie seksualne, ono pojawiło się bez mojego zamiaru... Więc: czy jeśli chodziło mi tylko o orgazm, czyli spełniam zaledwie 50% definicji, czy w takim razie wciąż mówimy o onanizmie? Czy wymyślamy nowe słowo..?
Następna kwestia jest równie oczywista.
Odpowiedź na pytanie brzmi:
W żadnym wypadku nie należy uznawać 20% ankietowanych mężczyzn za nienormalnych. Należy uznać ich za bezczelnych kłamców.



---------------

* Chciałem się upewnić, czy "fallus" to penis w ogóle, czy konkretnie w stanie erekcji. Według panów M&P: członek w stanie wzwodu. Dziękuję za uwagę.